ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3432

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่เฉินบอกลากับกู้เย้นจง และหลินหว่านคู่สามีภรรยา มีกู้ชิวอี๋ขับรถส่งเขาไปที่สนามบิน

ถนนของเย่นจิงในช่วงเช้าตรู่นั้นโล่งเป็นอย่างมาก แต่กู้ชิวอี๋กลับตั้งใจขับรถช้าๆ แม้ว่ารถจะขับผ่านไปข้างหน้าคันแล้วคันเล่าก็ไม่สนใจเลยสักนิด

เหตุผลที่ขับได้ช้าขนาดนี้ ประเด็นหลักคือกู้ชิวอี๋ไม่อยากให้เย่เฉินจากไป

เย่เฉินก็เดาความคิดของเธอได้ ดังนั้นจึงไม่ได้เร่งรัด

กู้ชิวอี๋ก็ขับรถไปอย่างใจลอยไปด้วย และพูดกับเย่เฉินไปด้วยว่า: “ใช่แล้วพี่เย่เฉิน ผ่านไปช่วงหนึ่งพี่ยังจะมาเย่นจิงมั้ย?”

เย่เฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า: “รอหลังจากทีมผู้จัดการมืออาชีพทางฝั่งตระกูลเย่เตรียมข้อมูลพร้อมที่จะรายงาน ฉันจะเจอกับพวกเขา แต่ไม่แน่ใจว่ายังมาเย่นจิงหรือเปล่า และก็อาจจะให้พวกเขามารายงานให้ฉันที่เมืองจินหลิง”

กู้ชิวอี๋กล่าวอย่างเงียบๆว่า: “เดือนเมษายนฉันก็อาจจะยุ่งมาก ยังมีคอนเสิร์ตอีกหลายแห่งที่จะจัดขึ้นที่ในประเทศ หลังจากนั้นเริ่มตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป ฉันก็จะเริ่มทัวร์คอนเสิร์ตที่ต่างประเทศ อาจจะไม่ได้อยู่ในประเทศเป็นเวลายาวนาน……”

เย่เฉินถามเธอ: “ทัวร์กี่แห่ง?”

กู้ชิวอี๋พูดว่า: “ตอนนี้มีสิบห้าแห่ง แต่ยังคงมีเพิ่มอย่างไม่หยุดหย่อน”

เย่เฉินพูดอย่างไม่เข้าใจ: “ทำไมยังเพิ่มขึ้นอีก?”

กู้ชิวอี๋ก็แลบลิ้น และพูดอย่างช่วยไม่ได้: “ยังมีแฟนคลับอยู่ในต่างประเทศเป็นจำนวนมาก เพราะว่าเป็นคอนเสิร์ตอำลาครั้งสุดท้าย แฟนคลับมากมายก็ร่วมกันขอจัดงานเพิ่มในเมือง บริษัทเอเจนซีเจรจากับฉัน บอกว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฉัน ฉันก็ปฏิเสธคำขอของแฟนคลับมากมายขนาดนี้ไม่ได้ ดังนั้นก็เพิ่มทัวร์หลายแห่งในยุโรปและอเมริกา”

จากนั้น กู้ชิวอี๋ก็พูดว่า: “ใช่แล้ว อยู่ในยุโรปเหนือก็มีอยู่แห่งหนึ่ง จะมีขึ้นในเดือนมิถุนายน”

เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “งั้นถึงเวลานั้นก็ต้องให้เฮเลน่าไปให้กำลังใจเธอ!”

กู้ชิวอี๋พูดอย่างจริงจังว่า: “พี่ช่วยชีวิตของเธอ ยังช่วยชีวิตของแม่เธอด้วย ถึงกับยังช่วยเธอยึดคืนบัลลังก์กลับมา เท่ากับว่าดึงเธอขึ้นมาจากร่องลึกบาดาลมาเรียนา แล้วก็ส่งเธอไปยอดเขาเอเวอเรสต์ ตราบใดที่เธอเป็นหญิงสาวธรรมดา ก็คงจะตกหลุมรักพี่นะ……”

เย่เฉินพูดอย่างทำอะไรไม่ถูก: “นั่นเป็นอิสระของเธอ……”

กู้ชิวอี๋มองดูเขาแวบหนึ่ง และกล่าวอย่างแผ่วเบา: “งานไหว้บรรพบุรุษของตระกูลเย่ในครั้งนี้ เพื่อนสนิทผู้หญิงเหล่านั้นของพี่ก็มาไม่น้อย……”

เย่เฉินพูดจาคลุมเครือว่า: “ก็ล้วนเป็นเพื่อน…….เพื่อนธรรมดา…….”

กู้ชิวอี๋ท่าทางฉันเชื่อก็บ้าแล้ว บุ้ยปากแล้วพูด: “ฉันขอประกาศล่วงหน้าว่า ฉันไม่ได้หึงนะ ใครอยากเป็นผู้หญิงของพี่ในอนาคต ผลปรากฏว่ายังเป็นคนขี้หึง งั้นก็ต้องทำให้ตัวเองหึงจนตายไม่ช้าก็เร็ว”

เย่เฉินรู้สึกละอายใจ และรีบเปลี่ยนเรื่องถามเธอว่า: “ใช่แล้วหนานหนาน เธอจะไปต่างประเทศเมื่อไหร่?”