ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 344
บทที่ 344
เว่ยฉางหมิงรู้ดีว่าหากโสมม่วงชั้นเลิศนี้ถ้าหากเสนอราคา เป็นไปได้ว่าจะสูงถึงยี่สิบสามสิบล้าน เพราะฉะนั้นยอมขึ้นราคาเป็นเท่าตัวดีกว่า จะได้ทำให้ทุกคนตกใจชะงัก อย่างนี้ไม่แน่ยังทำให้ตัวเองลักไก่ได้
"สิบเอ็ดล้าน" ชายวัยกลางคนที่อยู่ในงานยกป้ายแล้วตะโกนขึ้น
เว่ยฉางหมิงมองชายคนนั้นอย่างดูถูกเหยียดหยาม จากนั้นยกป้ายขึ้นอีกครั้ง "สิบห้าล้าน"
"สิบหกล้าน"
มีคนพูดขึ้นมาอีกแล้ว
"ยี่สิบห้าล้าน" เว่ยฉางหมิงชูป้ายของเขา
ครั้งนี้เขาช่วยเซียวอี้เชียนเข้าร่วมการประมูล การเสนอราคาเซียวอี้เชียนเป็นคนรับผิดชอบ ดังนั้นเขาจึงไม่รู้สึกกังวลเสียดายสักนิด
ราคายี่สิบห้าล้าน ทำให้หลายคนมีความคิดที่จะยอมแพ้
แม้ว่าโสมม่วงชั้นเลิศจะดี แต่ราคาหนึ่งต้นก็มีขีดจำกัดของผลลัพธ์ ราคายี่สิบห้าล้านก็ถือว่าสูงมากพอแล้ว
แต่ว่า ในขณะนี้ จู่ๆในงานก็มีคนตะโกนออกมาว่า "ผมจ่ายสามสิบล้าน!"
ทุกคนรีบหันไปมองตามเสียง ถึงจะสังเกตได้ว่า คนที่เสนอราคา คาดไม่ถึงว่าจะเป็นเย่เฉินที่นั่งอยู่ข้างๆซือเทียนฉี
เว่ยฉางหมิงและเซียวอี้เชียนคาดไม่ถึง ในเวลาแบบนี้เย่เฉินถึงกลับแย่งกับพวกเขา ดังนั้นทั้งสองจึงพากันมองหน้าสบตากัน เซียวอี้เชียนรีบยื่นมือเอาป้ายจากมือของเว่ยฉางหมิง ยกขึ้นแล้วพูดว่า “สี่สิบล้าน!”
เซียวอี้เฉียนรู้ดีว่า เย่เฉินไอ้หมอนี่รับมือด้วยได้ยากมาก ถ้าเขาแทรกเข้ามา ไม่รู้ว่าราคาจะสูงถึงแค่ไหน!
เซียวอี้เชียนกัดฟัน พูด "แม่ง ผมจะลองเรียกอีกรอบ ร่างกายของผมนี้รอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว!"
พูดจบ เขาก็ชูป้ายขึ้น ตะโกนด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ผมจ่ายหกสิบล้าน!"
เขาคิด เย่เฉินยังจะกล้าเรียกหกสิบล้านไหม?
คิดไม่ถึง เย่เฉินยกป้ายขึ้น "ผมจ่ายแปดสิบล้าน!"
ทันใดนั้นเซียวอี้เซียนระเบิดแล้ว ยืนขึ้นแล้วถามเสียงดังว่า “ ไอ้แซ่เย่ คุณหมายความว่าไง? แม่งเรียกไรนักหนา? ยังจะแปดสิบล้าน เยอะขนาดนี้คุณจ่ายไหวหรอ?”
ใบหน้าเย่เฉินพูดพร้อมกับรอยยิ้ม "หลานชายที่รักนายไม่ต้องกังวล ปู่จ่ายได้!"
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...