บทที่ 345
ผู้คนมากมายในงานล้วนรู้ว่า ก่อนหน้านี้เรื่องที่เซียวอี้เชียนเคยคุกเข่าเรียกเย่เฉินว่าพ่อ เรียกว่าปู่ ดังนั้นเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทันใดนั้นก็พากันหัวเราะออกมา
ใบหน้าเซียวอี้เซียนไม่สามารถควบคุมได้อยู่ กัดฟันแล้วพูดว่า "ได้! คุณแน่มาก! ผมให้เก้าสิบล้าน!"
เว่ยฉางหมิงที่อยู่ข้างๆดึงแขนเสื้อของเขาและพูดว่า "ประธานเซียว เก้าสิบล้านแพงเกินไปแล้ว เล่นแบบนี้ไม่คุ้มค่ากับเงินขนาดนี้ คุณอย่าหุนหันพลันแล่น หลงกลเด็กเปรตนั่นนะ!"
เก้าสิบล้านซื้อโสมได้หนึ่งต้น? นอกจากโสมม่วงชั้นเลิศพันปีแล้ว ก็ไม่มีโสมอะไรคุ้มกับเงินขนาดนั้น!
แม้ว่าเซียวอี้เซียนจะมีเงิน แต่เขาก็ไม่ใช่ จะร่ำรวย เขาก็ไม่ใช่คนที่หรูหราฟุ่มเฟือย นอนกับเซียวเวยเวยก็จ่ายเงินแค่สิบห้าล้าน ทำให้เขาซื้อโสมเก้าสิบล้านหนึ่งต้น นั่นถือว่าสุดยอดมากๆ
แต่ว่า ในเวลานี้สิ่งที่เขาคิดคือ ตัวเขาควรได้รับการรักษา!
หลายวันมานี้ ที่นั่นเหมือนไม่มีความรู้สึก เหมือนไม่มีอันนั้นแล้วไม่มีผิด ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป ที่ตัวเองกลัวคือหมดความหวังในชีวิตแล้ว ...
ดังนั้น ในใจเขาตั้งใจไว้ว่า จ่ายเก้าสิบล้าน ถ้ามากกว่านี้แม้แต่บาทเดียวก็จะไม่ยอมจ่ายแล้ว!
ซึ่งในเวลานี้เย่เฉินถือป้ายขึ้นอย่างแผ่วเบา พูดว่า "ผมจะให้หนึ่งร้อยล้าน!"
ทันใดนั้นเซียวอี้เชียนโกรธจนสั่นเทาไปทั้งตัว ด่าทอว่า "นายไอ้เศษสวะ จะทำอะไรกันแน่? กล้าก่อกวนเรื่องของผม?"
เย่เฉินยิ้มอย่างเย็นชาพูดว่า "ผมถูกใจโสมม่วงนี้แล้ว แน่นอนว่าจะต้องยื่นเสนอราคาสิ ทำไม? ประธานเซียวถูกใจของชิ้นนี้ คนอื่นจะแย่งกับคุณไม่ได้เชียวหรอ?”
เซียวอี้เชียนด่ายกใหญ่ "คุณคิดว่าผมไม่รู้เบื้องหลังของคุณหรอ? คุณเป็นแค่ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้าน ไอ้เศษสวะตกถังข้าวสารเกาะเมียกินไปวันๆ พวกนายคฤหาสน์ตระกูลเซียวทั้งตระกูลไม่มีใครมีเงินถึงหนึ่งพันล้านสักคน! นายอาศัยอะไรเอาเงินออกมาได้เยอะขนาดนั้น?”
พูดจบ เซียวอี้เชียนก็หันศีรษะไปทางพิธีกร แล้วพูดว่า “ผมขอเสนอให้คุณไล่ไอ้นี่ออกไปซะ ไอ้นี่โกง! เดิมเขาไม่สามารถมีเงินได้มากขนาดนั้น!"
ซือเทียนฉีขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของคุณเย่ในวันนี้ ลงบัญชีของผมซือเทียนฉี!ผมซือเทียนฉียังไม่ถึงขนาดขาดแคลน”
เย่เฉินไม่สนใจเขา ถือเช็คขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ไม่แยแส
ในเวลานี้ พิธีกรได้พาเจ้าหน้าที่การเงินมา เย่เฉินก็ยื่นเช็คไปให้อีกฝ่ายตรวจสอบ อีกฝ่ายใช้เวลาตรวจสอบสักพัก "เช็คฉบับนี้มีมูลค่าหนึ่งร้อยล้าน เป็นเรื่องจริง"
พูดจบ ทุกคนในงานก็กระจายออก!
เช็คหนึ่งร้อยล้าน กลายมาเป็นเศษกระดาษในกระเป๋า?
แม่งถ้าทำหายแล้วจะทำยังไง?
ถ้านั่งย่องๆในห้องน้ำ ไม่ระวังไหลออกมาจากกระเป๋าทำไง?
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...