ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 346
บทที่ 346
ถ้าหากว่าไม่ระวังเอาเสื้อผ้า ใส่ลงเครื่องซักผ้าแล้วซักกระดาษนั่นจะเป็นยังไง?
ใจใหญ่มากนะ! ใหญ่จนน่าตกใจ!
ในตอนนี้ตะคริวขึ้นหน้าของเซียวอี้เชียนไปหมด เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด เพราะอะไรไอ้เศษสวะนี่ถึงได้มีเงินเยอะขนาดนี้? เขาเป็นแค่ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านไม่ใช่หรอ?
ในเวลานี้เย่เฉินถามพิธีกรคนนั้น "ในเมื่อไม่มีใครแย่งผม ผมก็ต้องหยิบเงินหนึ่งร้อยล้านออกมา โสมม่วงชั้นเลิศ ควรที่จะเป็นกรรมสิทธิ์ของผมแล้วใช่ไหม?"
พิธีกรรีบพูด "ตอนนี้ฉันขอประกาศว่าโสมม่วงชั้นเลิศสามร้อยปี เป็นกรรมสิทธิ์ของ... "
ยังไม่ทันพูดจบ เซียวอี้เชียนรีบพูดว่า "ไม่ต้องรีบ! ผมจะเสนอราคาเพิ่มอยู่นะ!"
ทุกคนในงานช็อคกันอีกรอบ!
การประมูลเริ่มต้นที่ห้าล้าน ประมูลจนถึงหนึ่งร้อยล้านแล้ว ยังจะเพิ่มราคาอีก? !
โสมสีม่วงชั้นเลิศนี้ไม่คุ้มกับเงินขนาดนี้เลยจริงๆ! สองคนนี้บ้าไปแล้วหรือเปล่า?
เว่ยฉางหมิงรีบเตือนว่า "โธ่เอ๋ยประธานเซียว หนึ่งร้อยล้านสูงเกินไปแล้วนะ มีเงินนี่ เอาไปทำอย่างอื่นดีกว่านะ?”
เซียวอี้เชียนถาม "ถ้าประมูลไม่ได้ ยาตัวใหม่ของพวกคุณจะทำยังไง? อาการป่วยของผมทำยังไง?”
ขณะที่พูด พอดีมีชายวัยกลางคนหัวล้านวิ่งเข้ามา พูดกับเว่ยฉางหมิงว่า “ประธานเว่ยขอโทษด้วย เมื่อกี้รอผลจากห้องแล็บ เพราะฉะนั้นก็เลยมาสาย"
คนที่พูด คือหัวหน้าเภสัชกรของบริษัทผลิตยาเว่ยซื่อเขาเพิ่งมาจากโรงงานยา เพื่อมาช่วยเว่ยฉางหมิงดูแลควบคุมโสมม่วงต้นนี้
เว่ยฉางหมิงรีบพูดว่า "ศาสตราจารย์เคอคุณมาได้จังหวะพอดี คุณดูโสมม่วงในมือของพิธีกรสิ คุ้มกับเงินหนึ่งร้อยล้านไหม?”
เซียวอี้เชียนถูกคนจำนวนมากโห่ไล่ ในใจเขาหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เขาไม่กล้าที่จะตอบโต้ ทำได้แค่หน้าด้านทนต่อไป
คงไม่มีใครเป็นศัตรูกับเงิน ใช้เงินหลายสิบล้านเพื่อเอาหน้า เขารู้สึกว่าไม่คุ้ม
ตอนนี้พิธีกรอ้าปากพูดว่า“ หนึ่งร้อยล้านครั้งที่หนึ่ง”
"หนึ่งร้อยล้านครั้งที่สอง"
"หนึ่งร้อยล้านครั้งที่สาม ขอแสดงความยินดีกับคุณเย่ ส่งมอบค่ะ"
เย่เฉินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ มองไปที่เซียวอี้เชียนพูดด้วยรอยยิ้ม "ในฐานะเพื่อนขอเตือนสติคุณอย่างหนึ่ง โรคเสื่อมสมรรถภาพทางเพศของคุณ กินยาอะไรก็ไม่สามารถรักษาให้หายได้ ดังนั้นผมขอเตือนคุณอย่าเสียแรงเปล่าดีกว่า！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...