ในขณะนี้เอง หวังตงเสวี่ยนเคาะประตูอยู่ด้านนอกห้องรับรอง: “คุณชาย เชิญคุณมาที่ห้องทำงานของฉันเถอะค่ะ”
เย่เฉินเปิดประตู เอ่ยถามว่า: “เซียวชูหรันกลับไปแล้วหรือยัง?”
หวังตงเสวี่ยนพยักหน้าเอ่ยว่า: “นายหญิงน้อยลงไปแล้ว คุณสบายใจได้ค่ะ”
“ดี” เย่เฉินถอนหายใจโล่งอก พร้อมมาห้องทำงานของหวังตงเสวี่ยนพร้อมเธอ ขณะเดียวกันก็ถามเธอว่า: “เซียวชูหรันมาหาเธอมีธุระอะไรเหรอ?”
หวังตงเสวี่ยนตอบกลับ: “เรื่องความคืบหน้าโปรเจกต์โรงแรมตี้เหานั่นแหละค่ะ การก่อสร้างขั้นตอนที่สองที่นายหญิงน้อยรับผิดชอบอยู่ได้เสร็จสิ้นแล้ว สองวันนี้ผู้ควบคุมของเราก็จะตั้งคณะไปตรวจรับมอบแล้ว”
เย่เฉินถาม: “ทางนั้น ชูหรันจัดการราบรื่นอยู่ใช่ไหม?”
หวังตงเสวี่ยนพยักหน้า เอ่ยว่า: “คุณนายน้อยทำดีมากค่ะ ทั้งคุณภาพและความคืบหน้าของการก่อสร้างล้วนทำได้ดีกว่าที่เราประมาณการไว้เยอะเลย ทั้งยังเป็นฝ่ายพาร์ทเนอร์ที่มีจรรยาบรรณในอาชีพที่สุด เท่าที่ตี้เหากรุ๊ปเคยร่วมมือมาในหลายปีนี้เลยค่ะ ไม่ว่าจะเป็นด้านวัสดุการก่อสร้างและอื่นๆ ล้วนไม่ได้แอบทำการลดวัสดุเลยแม้แต่น้อย เป็นเกณฑ์มาตรฐานของวงการธุรกิจแน่นอนค่ะ”
เย่เฉินเอ่ยด้วยความชื่นชม: “ถ้างั้นก็ดี”
หวังตงเสวี่ยนเอ่ยถามขึ้นมา: “จริงสิ คุณชาย คุณกลับมาจากเย่นจิงตั้งแต่เมื่อไรเหรอคะ?”
เย่เฉินเอ่ย: “วันนี้ตอนเช้าน่ะ”
หวังตงเสวี่ยนพยักหน้า เอ่ยด้วยความละอายใจว่า: “หลังจากได้ยินเรื่องสำนักว่านหลงแล้ว เดิมทีฉันกะว่าจะไปเย่นจิงทันทีเลย แต่หลังจากนั้นพอมาคิดๆ ดูแล้ว ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง เมื่อไปแล้วกลัวว่าไม่เพียงแต่จะช่วยอะไรไม่ได้ กลับกันอาจจะเพิ่มความวุ่นวายให้คุณชายเพิ่มด้วย ฉันเลยอยู่ที่จินหลิงดูแลตี้เหากรุ๊ปให้ทุกอย่างดำเนินไปตามเดิม ต้องขอให้คุณชายให้อภัยด้วย”
หลังจากที่หวังตงเสวี่ยนได้ยินดังนั้น ก็เอ่ยขึ้นทันทีด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้น: “ถ้าคุณชายดึงดูดให้เศรษฐีทั่วโลกมาที่นี่ได้ละก็ ถ้างั้นการพัฒนาของจินหลิงก็จะต้องก้าวกระโดดอย่างรวดเร็วได้แน่นอน! สำหรับจินหลิงแล้วเรื่องนี้คือโอกาสดีที่หาได้ยากและมีค่ายิ่ง สำหรับตี้เหากรุ๊ปก็เช่นเดียวกันค่ะ! พวกเราจะต้องไขว่คว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดี ก่อนที่งานประมูลจะมาถึงจริงๆ ให้ทำการวางขอบเขตในจินหลิงให้ดีเสียก่อน”
เย่เฉินเอ่ยแสดงความเห็นด้วย: “ฉันคิดเหมือนกันกับเธอนะ ที่ฉันมาหาเธอก็เพราะเรื่องนี้แหละ”
สิ้นเสียง เย่เฉินก็เอ่ยถามเธอ: “ทุนที่ใช้ได้ตอนนี้ของตี้เหากรุ๊ปคือเท่าไร?”
หวังตงเสวี่ยนรีบเอ่ย: “เงินทุนที่เราสามารถใช้ได้ในตอนนี้มีประมาณ 13,000 ล้าน แต่ว่าพวกเราสามารถกู้เงินจากธนาคารจนถึงยอดสูงสุดสี่หมื่นล้านได้ตลอดเวลาค่ะ เงินทุนโดยรวมเมื่อคำนวณดูแล้วอย่างน้อยก็อยู่ที่ ห้าหมื่นล้านโดยประมาณ”
เย่เฉินพยักหน้า เอ่ยอีกว่า: “เดี๋ยวฉันจะโอนเงินสดหนึ่งแสนล้านจากตระกูลเย่มาให้เธอ อีกส่วนหนึ่งฉันจะอัดฉีดส่วนตัวห้าหมื่นล้าน เอาเงินสดสองแสนล้านออกมา จากนั้นให้เธอซื้อที่ดินที่ดีที่สุดในจินหลิง หรือพื้นที่ที่มีแววพัฒนาได้ดีมาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ด้วยเวลาอันรวดเร็วที่สุด!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...