เย่เฉินได้ยินถึงตรงนี้ จึงสอบถามว่า: “เธอรู้จักบริษัทรักษาความปลอดภัยนานาชาติตอนนี้ไหม? ปกติแล้วฐานทัพของพวกเขาอยู่ที่ไหนเหรอ?”
เฮ่อจือชิวเอ่ย: “ตอนนี้บริษัทรักษาความปลอดภัยในตลาดขนส่งทั่วประเทศมีอยู่อย่างน้อยสามร้อยบริษัท และแน่นอนที่เขตอ่าวเอเดนมีความต้องการเรือติดอาวุธมากที่สุด ดังนั้นทุกคนจึงตั้งฐานทัพริมฝั่งชายทะเลมหาสมุทรอินเดียและทะเลอาหรับกัน และบางแห่งกระทั่งซื้อเรือเก่าแล้วมาซ่อมแซมใหม่ด้วย โดยซ่อมแซมเป็นฐานทัพบนทะเลที่สามารถจอดเฮลิคอปเตอร์ได้ ตอนนี้ทั้งตลาดส่วนมากจะอยู่ในเนื้อมือของชาวอังกฤษ รองลงมาคือคนอเมริกัน สำหรับชาวเอเชียนั้นค่อนข้างน้อย อีกทั้งด้านของราคา บริษัทดูแลความปลอดภัยเรือจะวันตกจะสูงกว่าทางตะวันออกหน่อย ระดับการยอมรับของพวกเขาก็ถือว่าสูงกว่า”
“ฉันเข้าใจแล้ว” เย่เฉินพยักหน้า เอ่ยว่า: “จือชิว เธอส่งข้อมูลเรือทุกลำในปัจจุบันนี้ของเราให้ฉันหน่อยนะ”
เย่เฉินในเวลานี้ ได้คิดไว้เรียบร้อย ว่าจะให้สำนักว่านหลงเข้าสู่ตลาดรักษาความปลอดภัยเรือติดอาวุธอย่างเข้มแข็ง ในเมื่อคนอังกฤษสามารถยึดครองส่วนเกินครึ่งไปได้ ถ้าเช่นนั้นหัวเซียก็ต้องทำได้เช่นกัน
ในเมื่อตั้งใจแล้วว่าจะทำ เช่นนั้นก็ต้องยึดครองทั้งภาคพื้นดินและทางทะเลทั้งสองอย่างนี้ด้วย ด้านหนึ่งอยากให้ว่านพั่วจวินคิดหาวิธีสร้างฐานใกล้ริมฝั่งทะเลประเทศเยเมน ซาอุดีอาระเบียและอื่นๆ ให้ได้ อีกด้านหนึ่งก็ต้องเตรียมพร้อมสำหรับฐานบนทะเลด้วย ดังนั้นเขาจึงต้องการนำข้อมูลเรือทุกลำจากบริษัท นานาซูขนส่ง จำกัดให้ว่านพั่วจวิน ให้เขาเลือกลำที่เหมาะสมสำหรับดัดแปลงใหม่ที่สุด
หลังจากวางสายไป เย่เฉินก็ได้บอกกล่าวเรื่องที่คุยกับเฮ่อจือชิวให้กับว่านพั่วจวินฟัง
“ดี!” เย่เฉินเอ่ยด้วยความพึงพอใจ: “สำหรับเชลยหมื่นกว่ารายที่อยู่ซีเรีย ไว้ฉันจะคิดหาวิธีไกล่เกลี่ยให้ ให้พวกเขาปล่อยคนออกมา นอกจากนี้ ฉันยังวางแผนว่าจะช่วยพวกนายหาฐานกองหลังระดับหมื่นคนที่ซีเรียด้วย”
เมื่อว่านพั่วจวินได้ยินประโยคนี้ ก็ซาบซึ้งอย่างถึงที่สุด เขาถามด้วยความน่าเหลือเชื่อ พร้อมเสียงอันสั่นเครือเล็กน้อย: “คุณเย่...คุณ...คุณจะทำให้พวกเขาปล่อยเชลยออกมาได้ แล้วสามารถให้พวกเขาอนุญาตให้เราสร้างฐานกองหลังด้วยจริงๆ เหรอครับ?”
เย่เฉินพยักหน้า เอ่ยอย่างจริงจัง: “พวกนายต้องการสถานที่ พวกเขาต้องการความคุ้มกันและการช่วยเหลือ เรื่องแบบนี้ ก็เป็นเรื่องที่ทั้งสองฝ่ายเลือกผลประโยชน์ที่ต้องการ ขอแค่เงื่อนไขเจรจากันได้ ก็ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...