เมื่อเห็นว่าลู่เห้าเทียนนึกเสียใจจริงๆ เย่เฉินจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็ควักยาอายุวัฒนะออกจากกระเป๋ากางเกงหนึ่งเม็ด พร้อมแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่งครึ่งหนึ่งให้เฉินจงเหล่ย เอ่ยว่า: “ให้นายนำยาครึ่งเม็ดนี้ใส่ปากลู่เห้าเทียน ไม่นานแผลของเขาก็จะสมานหายดี”
ทุกคนรวมทั้งว่านพั่วจวิน เมื่อได้ยินเย่เฉินพูดมาเช่นนี้ก็ตะลึงงันทันที!
เมื่อก่อนบนภูเขาเย่หลิงซาน เย่เฉินได้ใช้ปราณทิพย์ฟื้นฟูเส้นลมปราณของว่านพั่วจวิน
ตอนนั้น ภายในใจของว่านพั่วจวินชัดเจนดีว่า เย่เฉินจะต้องเป็นคนที่มีพลังวิเศษ
ขณะเดียวกัน ว่านพั่วจวินก็เข้าใจดีว่าระบบพลังงานภายในร่างกายของเย่เฉินไม่เหมือนกับระบบพลังงานของนักต่อสู้
และเนื่องด้วยเหตุนี้เอง เย่เฉินจึงสามารถใช้พลังงานระดับสูงยิ่งขึ้นนั้นเพื่อฟื้นฟูเส้นลมปราณที่เดิมได้รับความเสียหายไม่สามารถฟื้นกลับมาได้แล้วของว่านพั่วจวินจนหายเป็นปกติ
ทหารคนอื่นของว่านพั่วจวินดูเหมือนจะเดาถึงตรรกะนี้ได้เช่นกัน ดังนั้นพวกเขาล้วนคิดว่า เย่เฉินน่าจะใช้วิธีการเดียวกับที่รักษาว่านพั่วจวินเมื่อก่อนหน้านี้ ในการรักษาลู่เห้าเทียนเช่นกัน
ทว่า ไม่มีใครคาดถึงว่าครั้งนี้ เย่เฉินกลับหยิบเม็ดยาขึ้นมาใช้รักษาลู่เห้าเทียน
อีกทั้ง ยาเม็ดนี้กลับใช้เพียงครึ่งเม็ดก็ได้
ดังนั้นภายในใจทุกคนต่างก็ถามตัวเองว่า: นั่นมันยาอะไรกันแน่ แค่ต้องกินครึ่งเม็ดก็สามารถรักษานักบู๊หกดาวที่ร่างกายบาดเจ็บทั้งร่างได้?
เฉินจงเหล่ยแม้จะฉงนใจ ทว่าก็ยังคงทำตามที่เย่เฉินสั่ง ยัดยาอายุวัฒนะครึ่งเม็ดนั้นเข้าปากลู่เห้าเทียน
และสิ่งที่ทำให้ลู่เห้าเทียนประหลาดใจก็คือ แม้ยาเม็ดนี้จะเป็นรูปแบบเม็ด ทว่าเมื่อเข้าสู่ปากแล้วก็ละลายทันที ไม่เห็นแม้แต่เงาละลายไหลลงสู่ท้องตามหลอดลมทันที
หลังจากนั้น ฤทธิ์ยาก็เริ่มกระจายสู่แขนขาทั้งสี่ของเขาอย่างรวดเร็ว
เวลาต่อมา แขนขาที่ไร้ความรู้สึกของลู่เห้าเทียนก็เริ่มระคายและร้อนผ่าวขึ้นมา กระทั่งว่ามีความรู้สึกกระตุกเล็กน้อย เขาต้องการยืดขาออกเพื่อต่อต้านอาการกระตุกตามสันชาตญาณ ครั้นคิดไม่ถึงว่าพอออกแรงที่ขาเล็กน้อย ก็ทำให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ได้แล้ว!
เย่เฉินพยักหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ: “นายต้องขอบใจฉันถูกต้องแล้วละ เพราะยาอายุวัฒนะครึ่งเม็ดที่ฉันให้นายกินเมื่อกี้ อีกไม่นานจะถูกจัดอยู่บนงานประมูล อย่างน้อยก็น่าจะสามารถประมูลได้สูงถึงหลายพันล้านหยวน!”
คำพูดอันราบเรียบของเย่เฉินนี้ ทำเอาทหารของสำนักว่านหลงที่อยู่ในขณะนั้นตกตะลึงเข้าไปใหญ่!
แม้แต่ว่านพั่วจวินก็ยังตกใจจนอึ้งไปด้วย
ยาครึ่งเม็ด มีราคาอย่างน้อยพันล้านหยวนเชียวหรือ?!
เมื่อเริ่มต้น เขารู้สึกว่านี่มันเป็นไปไม่ได้
ทว่าเมื่อมาคิดถึงฤทธิ์ยาอันวิเศษของยาอายุวัฒนะนี้แล้ว เงินเพียงพันล้านเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย
หากเป็นเขาที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ผลการฝึกฝนดับไป อย่าว่าแต่พันล้านหยวนเลย ต่อให้พันล้านดอลลาร์เข้าก็ยินดีที่จะจ่าย!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...