ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 353
บทที่ 353
เห็นหลิวเยว่ดูท่าทางเหมือนจะหลุดพ้นจากการควบคุมของตัวเอง ในใจอู๋ฉีรู้สึกกังวลมาก ไม่ว่างไปสนใจเหยื่อสาวสวยในบาร์ที่ตัวเองคิดจะลงมือ รีบวิ่งกลับไปที่โรงเรียน
ทันทีที่เข้าโรงเรียน อู๋ฉีก็รีบไปที่สระน้ำ ในที่สุดที่ริมสระน้ำ ก็เห็นหลิวเยว่
เขาเดินอย่างรวดเร็วมาถึงข้างหน้าของหลิวเยว่ จี้ถาม "เยว่เยว่ คุณมีของขวัญอะไรให้ผม?"
ทันใดนั้นเย่เฉินก็ลุกขึ้นยืนและพูดด้วยรอยยิ้ม "เธอไม่มีของขวัญให้คุณ แต่ผมมี!"
"คุณเป็นใคร?" อู๋ฉีขมวดคิ้วมองหลิวเยว่ จี้ถาม"คนนี้เป็นญาติของคุณเหรอ?"
เย่เฉินยิ้มและพูดว่า "ผมไม่ใช่ญาติของเธอ"
อู๋ฉีจี้ถาม "งั้นคุณเป็นใคร?"
เย่เฉินพูดเบา ๆ "ผมเป็นคนธำรงคุณธรรมแทนสวรรค์!"
พูดจบ เย่เฉินก็ตบหลังหลิวเยว่และพูดว่า "หลิวเยว่ คุณไปหาพวกเอ้าเสวี่ยนเถอะ กลับไปหอพักเปลี่ยนชุดสะอาดก่อนเถอะ ที่นี่ไม่มีเรื่องของคุณแล้ว”
หลิวเยว่พยักหน้าอย่างซาบซึ้ง เพราะเรื่องเมื่อกี้ ดังนั้นเธอจึงไว้ใจเย่เฉินเป็นหมื่นเท่า โค้งคำนับด้วยความเคารพ ก้าวเดินไปหาพวกฉินเอ้าเสวี่ยนที่ยืนอยู่ไม่ไกล
ฉินเอ้าเสวี่ยนกับเพื่อนร่วมชั้นทุกคน เห็นว่าเธอเลิกล้มความคิดที่จะฆ่าตัวตาย รีบกอดเธอร้องไห้ด้วยความดีใจ
หลิวเยว่ก็รู้สึกซาบซึ้งถึงความเป็นห่วงของเพื่อนๆ
ต่อมา เพื่อนร่วมชั้นสองสามคนก็มาส่งเธอกลับไปที่หอพัก
อู๋ฉีมองจากที่ไกลๆ รู้สึกว่าท่าทางของหลิวเยว่ตอนนี้ดูแปลกๆ หรือว่าเธอจะหลุดพ้นจากจิตวิทยาของตัวเองแล้ว? !
อู๋ฉีพูดอย่างดูถูก “ แม้ว่าตระกูลอู๋ของพวกเราจะเทียบไม่ได้กับตระกูลใหญ่อันดับต้น ๆ ในเย่นจิง แต่พวกเราก็ยังเป็นหนึ่งในตระกูลที่ดีที่สุดในเขตเจียงหนาน แม้แต่ตระกูลซ่งในจินหลิง อำนาจยังไม่แหนือกว่าตระกูลอู๋ ดังนั้นคุณพิจารณาๆล่วงเกินผม คุณรับไหวหรอ?”
เย่เฉินพยักหน้า พูดเกินจริงว่า " ตระกูลอู๋แห่งซูหางใช่ไหม? ร้ายกาจนะ ผมกลัวมาก!"
อู๋ฉียิ้มอย่างเย็นชา "กลัวก็รีบไสหัวไป แม่งอย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน ถ้าไม่อย่างนั้น ผมโทรศัพท์ทีเดียวก็ทำให้ครอบครัวคุณตายหมดได้!"
เย่เฉินพูดอย่างหัวเราะ "กลัวก็ส่วนกลัว แต่คนอย่างผมเป็นโรคอย่างหนึ่ง ยิ่งกลัว ก็ยิ่งอยากลองดู!"
พูดจบ เย่เฉินจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอาฆาต พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า "คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร?"
"แม่งผมไม่สนหรอกว่าคุณเป็นใคร!" อู๋ฉีกัดฟันพูด "ล่วงเกินผม ถึงแม้จะเป็นเง็กเซียนฮ่องเต้ ก็ต้องชดใช้!"
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...