ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3544

ด้วยเหตุนี้ ยาชนิดนี้จึงผลิตได้น้อยมาก

เหตุผลที่เขาปรุงยานี้ขึ้นมาไม่ใช่เพื่อแสวงหากำไร แต่เพื่อช่วยบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนเปิดประตูสู่ตลาดต่างประเทศเท่านั้น

เมื่อสมิธได้ยินเรื่องนี้ เขาเดาว่า “เหตุผลที่บริษัทผลิตยาเก้าเสวียนไม่สามารถผลิตยานี้ได้เป็นจำนวนมากได้ ต้องเป็นเพราะระดับเทคโนโลยีการผลิตของพวกเขา ซึ่งส่งผลให้พวกเขาไม่สามารถผลิตเป็นจำนวนมากได้!”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขารีบกล่าวว่า “คุณเว่ย คุณเย่ ไม่รู้ว่าคุณสองคนสนใจที่จะขายสิทธิบัตรของยานี้ให้กับบริษัทผลิตยาของสหรัฐอเมริกาไหม?”

เมื่อเย่เฉินได้ยินประโยคนี้ เขาหรี่ตาและเหลือบมองสมิธ

เขาคิดว่า ในที่สุดจิ้งจอกเฒ่าก็โผล่หางออกมาแล้ว

ดังนั้น เขาจึงกล่าวอย่างด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า “เป็นไปไม่ได้ พวกเราจะไม่ขายสิทธิบัตรนี้เด็ดขาด!”

สมิธรีบกล่าวว่า “ถ้าผู้ประกอบการของสหรัฐอเมริกาสามารถจ่ายเงินเป็นจำนวนมหาศาลเพื่อซื้อล่ะ? เช่นหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐหรือมากกว่านั้น?”

เย่เฉินยังคงส่ายศีรษะ “อย่าว่าแต่หลายหมื่นล้านเลย ถึงแม้ว่าจะเป็นหลายแสนล้าน หรือล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ พวกเราก็ไม่ขาย”

เหตุผลที่เย่เฉินไม่ยอมขาย นั่นเป็นเพราะไม่สามารถขายได้

ตนเองสามารถมอบสูตรยานี้ให้กับคนอื่นได้ตลอดเวลา แต่ไม่มีใครผลิตได้

ถ้าอีกฝ่ายไม่สามารถผลิตได้ แล้วจะเต็มใจจ่ายค่าสิทธิบัตรได้อย่างไร?

นี่ไม่ใช่เหมือนกับการหลอกบริษัทผลิตยาโคบายาก่อนหน้านั้น อย่างไรก็ตามตอนนั้นโคบายา ชิอิจิโร่มาเพื่อแย่งชิงยา ถ้าให้ยาปลอมไปกินแล้ว พ่อของเขาเสียชีวิต เขาก็ทำได้เพียงยอมรับความสูญเสียแต่พูดอะไรไม่ได้

เย่เฉินพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและกล่าวว่า “คุณสมิธ ไม่ว่ายารักษาโรคมะเร็งจะมีประโยชน์อย่างไร แต่ก็สามารถเป็นประโยชน์ต่อผู้คนไม่กี่สิบล้านเท่านั้น..... ”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เย่เฉินเปลี่ยนหัวข้อและกล่าวอย่างจริงจังว่า “แต่เนื่องจากฐานการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของสหรัฐอเมริกาแข็งแกร่งมาก ทำไมพวกคุณไม่วิจัยวิธีผลิตน้ำมันสังเคราะห์ราคาถูกและปริมาณมากล่ะ? หากคุณสามารถลดต้นทุนการผลิตน้ำมันหนึ่งบาร์เรลต่อดอลลาร์สหรัฐได้ และผลิตอยู่ที่ห้าหกเจ็ดแปดแสนล้านบาร์เรลต่อปี เช่นนั้นพวกคุณจะไม่เพียงแค่สามารถแก้ปัญหาวิกฤตพลังงานโลกได้เท่านั้น คนตะวันออกกลางจะได้ไม่ต้องถูกพวกคุณส่งทหารเข้าไปที่ประเทศพวกเขาด้วยเหตุผลมากมาย เช่นนั้นมันจะเป็นประโยชน์ของมวลมนุษยชาติมากกว่าเจ็ดพันล้านคนทั่วโลกจริง ๆ?”

เมื่อสมิธได้ยินประโยคนี้ เขารู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก

เขารู้ว่าเย่เฉินกำลังพูดเรื่องไร้สาระ เขากำลังเสียดสีและถากถางตนเอง แต่ตนเองกลับไม่สามารถหาข้อหักล้างได้

เพราะไม่ว่าเขาจะหาข้อหักล้างอย่างไร ดูเหมือนจะเป็นการตบหน้าตนเอง

เขาอดไม่ได้ที่จะอุทานในใจ “แม่งฉิบหาย คุณมันเลวจริง ๆ มีความสามารถในการเชิงธุรกิจจริง ๆ.....ขนาดผมเป็นคนที่มีคารมคมคายแล้ว แต่กลับถูกคุณพูดเสียดสีจนไร้คำพูด....... ”