ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3610

บนตัวหงห้ามีออร่าสามัญชนที่รุนแรง และออร่าสามัญชนของเขา มักจะไม่น่ากลัวต่อหน้าผู้คนที่ผ่านชีวิตและความตายมาจริงๆ และผ่านอุปสรรค และยังทำให้ผู้คนรู้สึกน่าขันเล็กน้อย

แต่ว่า เมื่อเขาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะกับเขา ออร่าสามัญชนบนร่างกายของเขา จะระเบิดเป็นตัวยับยั้งที่ทรงพลังมาก

หงห้าในตอนนี้กำลังยืนอยู่หน้ากรงเหล็กของฟาร์มสุนัข เหมือนกับไฮยีนาที่ลายจุดยืนอยู่บนทุ่งหญ้าสะวันนาแอฟริกันที่ไม่มีที่สิ้นสุด!

ที่นี่คือบ้านของมันเอง และในบ้านของมันเอง แม้แต่สิงโตที่เป็นเจ้าป่า ก็ต้องหวาดหวั่น เมื่อเห็นลักษณะที่ดุร้ายของมัน

เพราะสิ่งนี้ดูไม่เด่น แต่ลงมือโหดเหี้ยมจริงๆ

สิงโตแล้วไงล่ะ ฮิปโปแล้วไงล่ะ หากสู่กันจริงๆ ไฮยีนาลายจุดก็ไม่กลัวใครทั้งนั้น และสามารถแสดงวิธีการที่โหดเหี้ยมและโหดร้ายที่สุดในโลกของสัตว์ได้โดยตรง ซึ่งไม่มีใครเทียบได้

อย่ามองว่าแก๊งสายลับนี้ปกติเผชิญกับความอันตรายมากมาย ถึงกับถูกจับกุมได้หลายครั้ง แต่นี่เป็นยุคสันติภาพ และการจับกุมสายลับมักจะเป็นการไกล่เกลี่ยทางการเมืองส่วนตัวระหว่างประเทศต่างๆ สำหรับสายลับที่ถูกจับกุม ไม่เพียงแต่จะไม่ถูกทรมาน และได้รับการปฏิบัติด้านมนุษยธรรมที่ดีกว่านักโทษทั่วไป

แต่ว่า เมื่อตอนนี้พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับหงห้า จะไม่รับประกันการปฏิบัติด้านมนุษยธรรมหรือบุคลิกภาพพื้นฐานใดๆ แก่พวกเขาเลย

บอกว่าจะเชื่อมที่ครอบ ก็เชื่อมที่ครอบทันที แล้วล็อคหัวเข้าไป ซึ่งทำให้คนไม่สงสัยไม่ได้เลยว่า หากยังยั่วยุเขาต่อ คาดว่าคงจะต้องถูกเชื่อมเข้าไปในโลงศพจริงๆ

ยิ่งกว่านั้น ทั้งชีวิตนี้พวกเขาไม่เคยอยู่ในคุกแบบนี้มาก่อนเลย

ทันทีที่เข้ามาในห้องขัง ประตูห้องขังจะถูกเชื่อมโดยตรงจากภายนอก…...

แม่งนี่มันไม่เผื่อให้คิดเลยสักนิดจริงๆ

ในเวลานี้ หงห้าเฝ้าดูประตูเหล็กเชื่อมตายอย่างเย็นชา ยิ้มเยาะ และสั่งคนข้างๆว่า:"พวกแกฟังนะ ต่อจากนี้ไป ให้อาหารพวกเขาเพียงวันละมื้อ อาหารพยายามมีไขมันต่ำ คาร์โบไฮเดรตต่ำ และทุก ๆ ชั่วโมง ให้พวกเขาอาบน้ำเย็น ทรมานพวกเขาจนหมดแรง ทำให้พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่มีกำลังที่จะหนีเท่านั้น และไม่มีแม้แต่สมองในการหลบหนี!"

หงห้าจึงถามเฉินจื๋อข่ายอีกครั้ง:"ผู้จัดการทั่วไปเฉิน เดี๋ยวจะมีสินค้าที่จะส่งมาอีกเหรอ?"

"ใช่"เฉินจื๋อข่ายพยักหน้า:"คาดว่าคนเหล่านั้นคงจะไม่ยอมง่ายๆ จะต้องแอบเข้าบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนเพื่อค้นหาแน่นอน มาเท่าไหร่ก็จับมาให้หมด"

หงห้ายิ้มพูดว่า:"โอเค! งั้นผมจะจัดกรงสองอันที่อยู่ถัดไปให้ว่าง ยังไงซะที่ผมมีพื้นที่มากพอ ก่อนหน้านี้ผมกลัวว่าจะมีคนมามากเกินไป และจะจัดการได้ยาก แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าการจัดการนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่แน่นอน"

หงห้าด้วยความเป็นห่วงว่า:"ผู้จัดการทั่วไปเฉิน สิ่งที่ผมกังวลในตอนนี้คือ ถึงตอนนั้นคนเยอะและจะส่งพวกเขาออกไป จะเกิดข้อผิดพลาดใด ๆ รึเปล่า ถึงกรงนี้จะแข็งแรงแค่ไหน ตอนที่ปล่อยพวกเขาออกไปก็ต้องตัดอยู่ดี"

เฉินจื๋อข่ายยิ้มพูดว่า:"เรื่องนี้จัดการง่ายกว่าอีก ถึงตอนนั้นผมจะเตรียมยาสลบใช้สำหรับฉีดให้หมี ฉีดยาผ่านกรงให้พวกเขาทีละคน หลังจากที่ล้มลงหมดแล้ว ก็ใส่เข้าไปในตู้สินค้าโดยตรง นั่งรถไปที่ที่ท่าเรือแล้วใส่บนเรือ ไม่นานนักก็จะถูกส่งไปที่คามมิต"

หงห้าถอนหายใจด้วยความโล่งอก และพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"งั้นคงจัดการง่ายขึ้นเยอะ!"