ในเวลานี้ สมิธที่หมดหนทางแล้ว ยังคงขอร้องพนักงานเสิร์ฟของเทียนเซียงฝู่ แต่เขาไม่ได้สังเกตว่าเฟ่ยเข่อซินยืนมองเขาอยู่ไม่ไกล
ตอนนี้สมิธเพียงต้องการพบคนของบริษัทผลิตยาเก้าเสวียน และรีบหาวิธีซื้อยาเกิดใหม่เก้าเสวียน มิฉะนั้น ลูกชายของเขาจะต้องขาดยาในไม่ช้า
แต่ว่า พนักงานเสิร์ฟของเทียนเซียงฝู่ไม่ยอมปริปากเลย และถึงกับพูดออกมาว่า:"คุณผู้ชายครับ ถ้าคุณยังโวยวายแบบนี้ต่อไป เราจะแจ้งตำรวจแล้วนะครับ!"
เมื่อสมิธเห็นท่าทีที่แน่วแน่ของอีกฝ่าย ก็รู้ว่าวันนี้ดันทุรังไม่ยอมแพ้คงจะไม่ได้ผล ดังนั้นเขาจึงพูดว่า:"ได้โปรดบอกคุณหงด้วยว่า วันนี้ผมจะกลับโรงแรมก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่…...:"
พูดจบ สมิธก็หันหลังกลับด้วยความเศร้า และเดินออกจากเทียนเซียงฝู่
ในเวลานี้ สมิธ อยู่ในความสับสนวุ่นวาย ไม่ได้นั่งแท็กซี่กลับโรงแรมทันที แต่เดินช้าๆ ตามถนนไปยังโรงแรม
ไม่ได้เจอหงห้า และยิ่งไม่ได้เจอเว่ยเลี่ยงกับเย่เฉิน ตอนนี้สมิธก็ไม่มีอารมณ์อะไรเลย และดูเหมือนวิญญาณหายไป
ผู้บริหารของหน่วยสืบราชการลับของสหรัฐ ยังคงรอข่าวของเขาอยู่ที่โรงแรม แต่ถ้าเขาไม่สามารถพบกับคนของบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนได้ กิจการของ งั้นเรื่องของหน่วยสืบราชการลับของสหรัฐก็จะถูกยกเลิกเช่นกัน และทั้งสองได้เพียงกลับไปวอชิงตันด้วยความสิ้นหวังเท่านั้น
ตอนที่เขาไม่มีวิธีใดๆเลย จู่ๆ ก็ได้ยินมีคนพูดข้างหลังเขาว่า"คุณสมิธ!"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ สมิธก็หันหน้าไปโดยไม่รู้ตัว และเห็นสาวสวยแบบตะวันออกยืนอยู่ข้างหลังเขา
สมิธจำเธอได้ในพริบตา และพูดด้วยความประหลาดใจ:"คุณเฟ่ย คุณอยู่ที่นี่ได้ไงครับ?"
ตอนนี้ จู่ๆ ก็เจอเฟ่ยเข่อซินในจินหลิง ทำให้สมิธประหลาดใจเป็นพิเศษ เขาไม่นึกเลยว่าคุณหนูใหญ่ของตระกูลใหญ่ ที่มีเงินหลายแสนล้านเหรียญจะมาที่นี่
เฟ่ยเข่อซินยิ้มและพูดกับสมิธว่า:"ฉันมาทำธุระที่จินหลิงค่ะ ไม่นึกเลยว่าคุณสมิธจะอยู่ที่นี่ด้วย ไม่ทราบว่าคุณสมิธมาทำอะไรที่จินหลิงเหรอคะ?"
สมิธนั้นไม่ได้ปิดบัง และพูดนิ่งๆ:"ที่ผมมาหัวเซี่ย แค่ต้องการพบผู้รับผิดชอบบริษัทผลิตยาเก้าเสวียน และคุยเกี่ยวกับการนำเข้ายา"
เฟ่ยเข่อซินรู้สึกประหลาดใจมากและถามว่า:"คุณต้องการพบบุคคลที่รับผิดชอบบริษัทผลิตยาเก้าเสวียน ทำไมคุณถึงหาหงห้านั้นล่ะ? ถ้าข้อมูลของฉันถูกต้อง หงห้าก็เป็นแค่ผู้นำของโลกใต้ดิน คงจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนไม่ใช่เหรอ?"
สมิทพูดตามความจริงว่า:"คุณเฟ่ยคงไม่รู้ เว่ยเลี่ยงจากบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนเคยนำยาเกิดใหม่เก้าเสวียน มาหาผมที่สหรัฐอเมริกาเอง ในเวลานั้นเขาจ่ายเงิน 50,000 ดอลลาร์สหรัฐเพื่อพบผมผ่านบริษัทประชาสัมพันธ์ แต่ครั้งนั้นผมมีตาหามีแววไม่ และทำให้เขาขุ่นเคือง ตอนนี้เปลี่ยนเป็นผมที่ขอร้องเขา เขาก็จงใจให้หงห้าเป็นคนกลาง ถ้าผมอยากพบเขา ต้องนัดหมายผ่านหงห้าเท่านั้น เจอหนึ่งครั้งก็ต้องค่าธรรมเนียมประชาสัมพันธ์ห้าล้านดอลลาร์"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...