เฟ่ยเข่อซินจำการสนทนาที่ได้ยินเมื่อกี้ และถามเขาว่า:"ฉันเห็นคุณถูกคนของหงห้าขวางไว้ หรือว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการพบคุณ?"
"ใช่……"สมิธถอนหายใจแล้วพูดว่า:"หงห้าบอกว่าคนบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนไม่ต้องการพบผม"
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้าและถามเขาอีกครั้ง:"จริงสิ คุณสมิธ เมื่อกี้คุณบอกว่าอยากพบคุณเย่ ขอถามหน่อยได้ไหมคะว่า คุณเย่นี้เป็นใครเหรอคะ?"
สมิธพูดว่า:"คุณเย่เป็นผู้ดูแลฝ่ายปฏิบัติการของบริษัทผลิตยาเก้าเสวียน เขาเป็นคนรับผิดชอบการขายยาทั้งหมด ครั้งก่อน เขาตัดสินใจให้ยาเกิดใหม่เก้าเสวียนกับเรายี่สิบกล่อง"
เฟ่ยเข่อซินถามเขาอีกครั้งว่า:"คุณเย่ที่คุณว่า ชื่ออะไร?"
สมิธครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า:"ผมเคยเจอเขาแค่ครั้งเดียว ดูเหมือนครั้งที่แล้วไม่ได้บอกชื่อเลย ตอนที่เว่ยเลี่ยงแนะนำเขาให้ผมรู้จัก ก็บอกแค่ว่าเรียกคุณเย่"
เฟ่ยเข่อซินถามต่อ:"คุณเย่หน้าตายังไง?เขาอายุเท่าไหร่?"
สมิธคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า:"เขาดูเหมือนอายุยี่สิบกว่า สูงและดูดี แต่ถ้าให้อธิบายโดยละเอียด ผมก็จำไม่แม่น เพราะเคยเห็นเขาแค่ครั้งเดียว"
เมื่อพูดถึงเช่นนี้ สมิธก็นึกอะไรขึ้นได้ และพูดต่อว่า:"จริงสิ คนคนนี้แข็งกระด้างมาก และเด็กมาก แต่การพูดคุยกับเขานั้น มันเป็นเรื่องที่กดดันมาก"
เฉินเข่อซินพยักหน้า และมั่นใจว่าคุณเย่คนนี้น่าจะเป็นอาจารย์เย่ที่เธอเจอ
เมื่อคิดเช่นนี้ เธอจึงถามสมิธอีกครั้ง:"คุณสมิธ คุณมาที่นี่เพื่อยาเกิดใหม่เก้าเสวียนเท่านั้นเหรอ?"
สมิธไม่รู้ว่าเฟ่ยเข่อซินหมายถึงอะไร แต่เมื่อนึกถึงเรื่องของหน่วยสืบราชการลับของสหรัฐไม่สามารถเปิดเผยได้ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและพูดว่า:"ใช่ ผมมาที่นี่เพื่อยาเกิดใหม่เก้าเสวียน ทำไมคุณเฟ่ยถึงถามอย่างนั้นล่ะ?"
"ใช่……"สมิธพูดอย่างจริงจัง:"ผมไม่เชื่อว่าบนโลกนี้ จะมียาที่สามารถรักษาโรคได้ทั้งหมดจริงๆ ยิ่งไม่เชื่อว่าในโลกนี้จะมียาที่สามารถยืดอายุคนได้สิบหรือยี่สิบปี ถ้ามีสิ่งนี้อยู่จริงๆ เกรงว่าโลกทั้งโลกคงจะบ้าคลั่ง"
เฟ่ยเข่อซินพูดอย่างช่วยไม่ได้:"บอกตามตรง ฉันก็ไม่ค่อยเชื่อนัก แต่มีเศรษฐีชั้นนำมากมายที่เชื่อสิ่งนี้ รวมทั้งปู่ของฉันด้วย"
เฟ่ยเข่อซินพูดต่อ:"น่าเสียดาย ที่กลไกการประมูลยาอายุวัฒนะครั้งนี้เป็นความลับเกินไป และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะนำออกจากสถานที่จัดประมูล ดังนั้นถึงแม้ว่ามันจะมีผลเช่นนั้นก็ตาม เกรงว่าโลกภายนอกก็จะไม่รู้ และต่อให้โลกภายนอกรู้ มันไม่มีหลักฐานจริง พวกเขาก็คงจะได้ยินแบบเดียวกับคุณ และจะไม่เชื่อ"
สมิธเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า:"คุณเฟ่ย ผมจะเข้าร่วมการประมูลนี้ได้อย่างไร? ผมสามารถไปดูได้ไหม?"
"ไม่มีโอกาสแล้ว"เฟ่ยเข่อซินพูดอย่างจริงจัง:"การลงทะเบียนสิ้นสุดแล้ว ถ้าคุณสมิธต้องการเข้าร่วมล่ะก็ รอครั้งหน้าเถอะ!""

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...