ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 362

บทที่ 362

อู๋ตงไห่โพล่งออกมา “คุณไม่ต้องบอกผมก็เห็นอยู่ว่าลูกผมไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แต่ตอนนี้ที่ผมอยากรู้คือต้องทำยังไงต่อ?”

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดต่อ “ผมคิดว่าต้องเพิ่มขนาดยาหน่อยครับ ไม่ว่าจะยังไงต้องทำให้คุณชายรองสงบสติให้ได้ก่อน”

อู๋ตงไห่พยักหน้าตอบ “แล้วรออะไรอยู่?!”

ผู้เชี่ยวชาญตอบว่า “ประธานอู๋ครับ ถ้าใช้ยาระงับประสาทมากเกินไปอาจจะส่งผล

เสียต่อร่างกายได้นะครับ ดังนั้น......”

อู๋ตงไห่โพล่งออกมา “ตอนนี้เขากำลังทำร้ายร่างกายตัวเองอยู่แล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือทำให้เขาสงบสติโดยเร็วที่สุด!”

“ครับ!” ผู้เชี่ยวชาญพยักหน้าตอบแล้วรีบเพิ่มขนาดยาทันที

เป็นอีกหนึ่งเข็มที่ฉีดเข้าไป แต่อู๋ฉีก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย

“มันแปลกจริงๆ ......” ผู้เชี่ยวชาญพูดต่อ “ฤทธิ์ยากล่อมประสาทนี้รุนแรงมาก ด้วยสองเข็มนี้แม้จะเป็นช้างก็ต้องสลบอย่างแน่นอน แต่คุณชายกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสองใดๆ มันไม่สมเหตุสมผลเลย......”

ในเวลานี้แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจพูดขึ้นว่า “แย่แล้วครับ ร่างกายของคุณชายกำลังสั่น หัวใจคงต้องเต้นเร็วผิดปกติแน่เลยครับ!”

หลังจากนั้นเขาก็หยิบเครื่องตรวจวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจแบบพกพาออกมาทันที เมื่อทำการทดสอบก็พบว่าอัตราการเต้นของหัวใจของอู๋ฉีสูงถึง 180 ครั้งต่อนาที!

“นี่.....นี่มันดัชนีการเต้นของหัวใจหลังจากการออกกำลังกายแบบไม่ใช้ออกซิเจนเลยนะ......ถ้าหากยังเป็นแบบนี้อีก คุณชายจะเสี่ยงต่อหัวใจวายเลยนะครับ!”

อู๋ตงไห่รีบถาม “มันเสี่ยงมากไหม?”

แพทย์โรคหัวใจตอบว่า “ถ้าหัวใจวาย กล้ามเนื้อหัวใจอาจจะแข็งจนหัวใจล้มเหลว ซึ่งมันจะอันตรายถึงแก่ชีวิตเลยนะครับ!”

อู๋ซินที่ยืนอยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “คุณพ่อครับ หรือว่ามีคนกำลังจงใจแก้แค้นเสี่ยวฉีอยู่ครับ? เพราะในสองปีที่เสี่ยวฉีเข้าเรียนในมหาลัย เขาเคยทำร้ายเด็กผู้หญิงจากครอบครัวคนยากจนสองคนและดูเหมือนว่าทั้งสองจะเสียชีวิตไปแล้วด้วยนะครับ”

อู๋ตงไห่ตอบอย่างเฉยเมย “นายพูดเองไม่ใช่เหรอว่าเด็กผู้หญิงจากครอบครัวยากจนเหล่านั้น ไม่ว่าจะเป็นคนที่มีชีวิตอยู่หรือเสียชีวิตไปแล้ว พวกเขาก็ไม่มีปัญญาทำอะไรเราได้ อีกอย่างพ่อคิดว่ามันเกิดจากสาเหตุอื่นมากกว่า”

ในเวลานี้ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจพูดขึ้นด้วยความกังวลอีกครั้ง “ประธานอู๋ครับ อัตราการเต้นของหัวใจของนายน้อยเกิน 220 ครั้งต่อนาทีแล้วนะครับ ถ้าหากไม่รีบทำอะไรสักอย่างเขาต้องแย่แน่เลยครับ!”

อู๋ตงไห่กัดฟันแล้วพูดอย่างชัดเจน “ให้เขาไปกิน!”

อู๋ซินพี่ชายของอู๋ฉีรีบพูดโพล่งออกมา “พ่อครับ เราคงไม่ได้จะพาน้องไปกินอึที่ห้องน้ำใช่ไหมครับ! เพราะนั่นมัน......มันน่าขยะแขยงเกินไปแล้ว!”

อู๋ตงไห่พูดอย่างเย็นชา “ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว! รักษาชีวิตเขาเป็นเรื่องสำคัญที่สุด! พาเขาไปกินก่อน! ที่เหลือค่อยว่ากัน!”

............