บทที่ 363
คืนวันนี้ถูกกำหนดให้เป็นค่ำคืนแห่งความวุ่นวาย
อู๋ฉีทำให้ทุกคนได้พบกับสิ่งที่ไม่คาดคิด และอีกฟากหนึ่ง เซียวอี้เชียนกับเว่ยฉางหมิงกลับไปที่ตระกูลเว่ยพร้อมกับโสมม่วงสามต้นที่มีอายุร้อยปี
เซียวอี้เชียนทั้งรู้สึกเสียดายและรู้สึกโชคดีที่ไม่สามารถชนะการประมูลโสมม่วงสามร้อยปีได้ สิ่งที่เขาเสียดายก็คือโสมม่วงนั้นไม่มีทางเทียบได้กับโสมม่วงสามร้อยปีได้ และสิ่งที่เขารู้สึกโชคดีก็คือเขาสามารถประหยัดเงินได้มากกว่า 90 ล้านหยวน......
โสมม่วงสามต้นนั้นเว่ยฉางหมิงเป็นคนพาเขาไปซื้อกับเพื่อน ซึ่งใช้เงินทั้งหมดเพียงแค่ 3 ล้านหยวน ในขณะที่เย่เฉินใช้เงินไปกว่า 100 ล้านหยวนกับโสมม่วงสามร้อยปี
เมื่อเปรียบเทียบแล้วเขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที
เขาในขณะนี้หวังแค่ว่าสูตรยาที่ตระกูลเว่ยปรุงแต่งจะสามารถรักษาเขาได้
เนื่องจากยาตัวนี้เป็นความหวังในอนาคตของตระกูลเว่ย ดังนั้นลูกๆ ของตระกูลเว่ยทั้งหมดก็มาถึงที่ แม้แต่เว่ยหย่งเจิ้งหัวหน้าครอบครัวของตระกูลเว่ยก็แบกร่างกายที่อ่อนแอมาดูสถานการณ์ถึงที่ด้วยเช่นกัน
เว่ยหย่งเจิ้งในปีนี้มีอายุมากกว่าหกสิบปีแล้ว เขาสวมชุดสูทจีน ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นและเส้นผมสีขาวทั่วศีรษะ เดินเข้ามาอย่างโซเซและไม่สามารถยืดเอวให้ตรงได้ ซึ่งมองแวบแรกก็สามารถดูออกว่าเขาใช้ร่างกายในวัยหนุ่มกับสาวๆ อย่างฟุ่มเฟือยมากเกินไป จนนำไปสู่ความอ่อนแอในวัยชรา
ศาสตราจารย์เคอหัวหน้าเภสัชกรของตระกูลเว่ยในขณะนี้กำลังให้คำแนะนำกับผู้ช่วยของเขาในห้องรับแขกของบ้านตระกูลเว่ย พวกเขาติดตั้งเครื่อง Micro reactor เครื่องกลั่นและเครื่องหมุนเหวี่ยงเพื่อเตรียมปรับใช้ตามสูตรยาใหม่
แม้จะไม่มีโสมม่วงสามร้อยปี แต่ศาสตราจารย์เคอก็ตัดสินใจที่จะลองใช้โสมม่วงร้อยปี
เพราะถ้าต้องใช้โสมม่วงอายุสามร้อยปีจริงๆ อนาคตยาตัวนี้ต้องผลิตยากอย่างแน่นอน
เพราะท้ายที่สุดแล้ว ยานี้จะมีราคาที่สูงลิ่วและยากที่จะได้ครอบครอง
ดังนั้น ถ้าหากทำการพิสูจน์ได้ว่าโสมม่วงร้อยปีหรือเกรดต่ำกว่านั้นสามารถใช้การได้จริงๆ การผลิตก็จะไม่ใช่ปัญหาและในขณะเดียวกันก็สามารถลดต้นทุนได้มากมายอีกด้วย
เพราะช่วงที่ผ่านมาเขาอดอยากจนแทบตาย!
เขามองไปที่ศาสตราจารย์เคออย่างประหม่า ศาสตราจารย์เคอซึ่งกำลังชั่งน้ำหนักยาอันล้ำค่าอย่างระมัดระวัง เขาแยกส่วนผสมทีละอย่าง จากนั้นใส่ลงไปในเครื่องหมุนเหวี่ยงตามลำดับ
ศาสตราจารย์เคอเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์เชิงบูรณาการที่มีประสิทธิภาพในประเทศจีน แพทย์แผนจีนใช้วิธีต้ม จึงทำให้การใช้วัตถุดิบในการปรุงยาค่อนข้างสิ้นเปลืองและความบริสุทธิ์จะน้อยกว่า ดังนั้นถ้าใช้เครื่องปฏิกรณ์สำหรับการเตรียมยาของชาวตะวันตก ไม่ว่าจะเป็นเครื่องหมุนเหวี่ยงและอุปกรณ์อื่นๆ มันจะทำให้มีประสิทธิภาพในการคัดแยกส่วนผสมของสมุนไพรจีนและจะทำให้บริสุทธิ์กว่าอย่างแน่นอน
เมื่อเว่ยหย่งเจิ้งเห็นสีหน้าของเซียวอี้เชียนเริ่มประหม่า เขาก็ยิ้มพูดกับเซียวอี้เชียน “ประธานเซียวครับ นี่เป็นความลับสุดยอดในการปรุงแต่งยาของตระกูลเว่ยของเรานะครับ เรามีการปรับปรุงสูตรใหม่ จากการคำนวณของศาสตราจารย์เคอ เราได้ขจัดผลข้างเคียงทั้งหมดไปอย่างสมบูรณ์แบบแล้วนะครับ มันจะกลายเป็นยาวิเศษ และผมก็มั่นใจว่า หลังจากท่านได้ลองใช้มัน ท่านต้องหายดีอย่างแน่นอนครับ!”
เมื่อเซียวอี้เชียนได้ยินเช่นนี้ก็อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างตื่นเต้น “เยี่ยมมาก ผมก็หวังว่ายาตัวนี้จะไม่ทำให้ผมผิดหวัง”
เว่ยหย่งเจิ้งรีบตบหน้าอกของเขาแล้วพูดต่อ “ประธานเซียววางใจเถอะครับ ยาตัวนี้สามารถรักษาอาการของคุณให้หายได้อย่างแน่นอน ก่อนที่จะมีการปรับปรุงสูตรนี้ ผมเดินทางไปทั่วทุกมุมโลกและอาศัยยาวิเศษตัวนี้เผชิญกับสาวๆ นับสิบคนมานัดต่อนัดแล้วครับ”
............

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...