หลังจากเฟ่ยเข่อซินพาเฉินอิ่งซานออกมาจากจี้ซื่อถัง ก็รีบขึ้นมาบนรถตู้สุดหรู ที่จอดอยู่ข้างถนน
เมื่อปิดประตูลง เฟ่ยเข่อซินรีบพูดอย่างเด็ดขาดว่า “ดูเหมือนว่าการที่เซียวฉางควนรักษาจนหาย ไม่ใช่ฝีมือของซือเทียนฉี ซือเทียนฉีเป็นแค่เครื่องมือปิดบังที่ถูกผลักออกมา เพราะฉะนั้นยังมีบุคคลลึกลับอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้”
เฉินอิ่งซานอดถามไม่ได้ “คุณหนู หรือจะเป็นอาจารย์เย่จริงๆ ตัดซือเทียนฉีออกไป คงมีแค่เขาที่น่าสงสัยมากที่สุด”
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้า พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ตอนนี้จุดสำคัญ น่าจะอยู่ที่เซียวฉางควน! เขาบาดเจ็บ เข้าโรงพยาบาล บุคคลลึกลับคนนั้น ถึงกับเอาซือเทียนฉีออกมาปกปิด น่าจะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเขา!”
เฉินอิ่งซานก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า “เราหากันมายกใหญ่ ในที่สุดก็ล็อกเป้าหมายหลักได้แล้ว! งั้นฉันจะให้คนสืบข้อมูลของเซียวฉางควน!”
“โอเค!” แววตาเฟ่ยเข่อซินลุกโชน พูดกำชับว่า “หาข้อมูลเซียวฉางควน รวมไปถึงญาติของเขามาให้หมด ประวัติของเขากับญาติ ประวัติการศึกษา ประวัติการทำงาน รวมไปถึงครอบครัวต่างๆ นานา นอกจากนั้นต้องจำไว้ว่า ต้องใช้ช่องทางเดียว ระดับลับสุดยอด ห้ามให้เบาะแสอะไรรั่วไหลออกไป”
ช่องทางเดียวที่ว่า หมายความว่าการส่งประวัติข้อมูล สามารถส่งได้ในทิศทางเดียวเท่านั้น
นั่นก็คือตัวเองรู้ข่าวของผู้ให้ข้อมูล สามารถรับข้อมูลและรายงานที่ผู้ให้ข้อมูลส่งมาให้ แต่ผู้ให้ข้อมูลไม่รู้ข่าวของตัวเอง
เมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าผู้ให้ข้อมูลเปิดโปงร่องรอยของตัวเอง อีกฝ่ายก็ไม่สามารถหาตัวเองเจอได้จากเบาะแสของผู้ให้ข้อมูล เรียกได้ว่าเป็นการรับข้อมูลที่ปลอดภัยที่สุด
เฟ่ยเข่อซินรู้คุณสมบัติของเครือข่ายข่าวกรองเป็นอย่างดี บางครั้งสิ่งนี้เป็นดาบสองคม ตัวเองสามารถหาข้อมูลของอีกฝ่ายได้จากเครือข่ายข่าวกรอง อีกฝ่ายก็มีโอกาสสอดแทรกการแจ้งเตือนภัยล่วงหน้า ในเครือข่ายข่าวกรอง เมื่อมีคนสืบประวัติของตัวเอง ก็จะได้ข้อมูลที่เกี่ยวข้องส่งกลับไปทันที
เมื่อเป็นเช่นนี้ เดิมทีตัวเองอยู่ในที่ลับ แต่อีกฝ่ายอยู่ในที่แจ้ง แต่เพราะตัวเองใช้เครือข่ายข่าวกรองหาข้อมูลของอีกฝ่าย ก็จะเป็นการเผยความเคลื่อนไหวและตัวตนของตัวเอง ให้อีกฝ่ายทันที
ดังนั้น เธอต้องมั่นใจในความปลอดภัยสูงสุด
ตอนนี้เย่เฉิน ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนหนึ่งกำลังแยกเบาะแสของเมืองจินหลิง อย่างละเอียดทีละขั้น เป็นอันดับแรก อีกทั้งยังกำจัดออกทีละขั้น สุดท้ายเอาเบาะแสไปโฟกัสที่พ่อตาของเขา
ตั้งแต่มาถึงเมืองจินหลิง เธอความรู้สึกไวกับคำว่า “เย่” มาก
เมื่อเธอเห็นลูกเขยของเซียวฉางควน ชื่อเย่เฉิน เธอรีบพูดอย่างมั่นใจว่า “เป็นเขา! ต้องเป็นเขาแน่ๆ!”
พูดจบ เธอรีบเงยหน้าขึ้น ถามเฉินอิ่งซานว่า “หาประวัติเย่เฉินมาได้หรือเปล่า”
“หาได้แล้วค่ะ” เฉินอิ่งซานรีบพูด “อยู่ในกองข้อมูลโดยรวมด้านหลังค่ะ”
“โอเค!” เฟ่ยเข่อซินรีบพลิกดูประวัติของเย่เฉิน เมื่อเปิดดู เห็นรูปบัตรประชาชนของเย่เฉินทันที
เธอกำมือทั้งสองข้าง พูดอย่างตื่นเต้นว่า “เป็นเขาจริงด้วย!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...