ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3627
เพราะคิดไม่ออก เฟ่ยเข่อซินขมวดคิ้วเป็นปม เงียบอยู่นาน ยังครุ่นคิดความเป็นไปได้ในเรื่องนี้
เฉินอิงซ่านเห็นเธอมีสีหน้าเคร่งครึมและสับสน จึงอดถามไม่ได้ “คุณหนู ตอนนี้คุณคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้”
เฟ่ยเข่อซินถอนหายใจ จ้องกองเอกสารตรงหน้า เอามือขาวสวยนวดขมับตัวเอง พลางพูดอย่างกลัดกลุ้มว่า “ดูจากข้อมูลพวกนี้ นับตั้งแต่นายหญิงใหญ่เซียว เอาทรัพย์สินของแต่ละคนมารวมกัน ก็แค่เกินร้อยล้านหยวน”
“แต่ถ้าเย่เฉิน เป็นผู้มอบหมายยาอายุวัฒนะที่ฉันตามหาจริงๆ งั้นแค่ยาเพียงเม็ดเดียว ราคาคงเป็นหมื่นล้านดอลลาร์!”
“ถ้าเป็นเช่นนั้น ความสามารถของเย่เฉิน แข็งแกร่งกว่าตระกูลเซียวเป็นร้อยเป็นพันเท่า จะเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลเซียวได้ยังไง”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฟ่ยเข่อซินพูดอีกว่า “นับจากค่าเฉลี่ย นี่เหมือนเศรษฐีที่มีฐานะทางสังคมเกือบสิบล้านเลยนะ แต่งเข้ามาในบ้านคนจน ที่เอาทรัพย์สินมารวมกันทั้งบ้านยังไม่ได้หมื่นหยวน ฉันอยากรู้ว่าเขาแต่งเข้าบ้าน หรือไปช่วยคนจนกันแน่”
“นั่นน่ะสิคะ......” เฉินอิ่งซานพยักหน้าเห็นด้วย แล้วพูดว่า “ถ้าอิงตามฐานะทางสังคมที่แตกต่างกัน ตระกูลเซียวต้องบูชาเย่เฉินเหมือนเทพเจ้าสิ ทำไมถึงพูดว่าเย่เฉินเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิงล่ะ”
พูดพลาง เธอถามขึ้นอีกว่า “คุณหนู เราตัดสินผิดตั้งแต่แรกหรือเปล่าคะ”
“ไม่” เฟ่ยเข่อซินพูดอย่างจริงจัง “ประวัติเมื่อก่อนตอนที่เย่เฉินอายุ 18 ปี แทบจะไม่มีเลย นี่แสดงให้เห็นว่า เขาไม่ได้เรียนประถม และมัธยมต้นตามระเบียบปกติ ได้รับการศึกษาภาคบังคับ 9 ปี ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ประวัติแบบนี้ แทบจะเท่ากับไม่มีอะไรเลย ยิ่งเป็นเช่นนี้ ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าคาดเดาได้ยาก”
พูดถึงตรงนี้ เฟ่ยเข่อซินพูดอีกว่า “ส่วนทำไมเย่เฉินต้องแต่งเข้าตระกูลเซียว พูดจริงๆ ฉันก็ไม่เข้าใจ แต่ฉันคิดว่าเขาคงมีสาเหตุและเหตุผลของเขา!”
เฉินอิ่งซานถามว่า “คุณหนู งั้นตอนนี้คุณแน่ใจว่า คนที่คุณต้องการตามหา คืออาจารย์เย่ใช่ไหมคะ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...