ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3628

“ฉันแน่ใจ!” เฟ่ยเข่อซินพูดอย่างแน่วแน่ “ถ้าไม่ใช่เขา งั้นพิสูจน์ได้ว่าเรื่องนี้ ฉันผิดพลาดตั้งแต่ต้นจนจบ แต่ถ้าในเรื่องนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันมีส่วนที่ถูกบ้าง ก็ต้องใช่เขาแน่นอน!”

พูดถึงตรงนี้ เฟ่ยเข่อซินรีบหยิบข้อมูลของเซียวฉางควนขึ้นมา พูดว่า “ตอนนี้เซียวฉางควนเป็นรองประธานสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดเมืองจินหลิง สืบภาพรวมของสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดเมืองจินหลิงให้ฉัน ฉันอยากลองดูว่าจะหาจุดสำคัญอะไร จากตัวเซียวฉางควนได้บ้าง!”

สองสามวันมานี้เซียวฉางควนมักจะออกจากบ้านตั้งแต่เช้า และกลับมาดึกดื่น

สมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดเมืองจินหลิง ถึงในนามจะเป็นองค์กรภาคประชาสังคมโดยเฉพาะ แต่ในความเป็นจริง ก็มีส่วนที่เป็นของทางการครึ่งหนึ่ง

พูดโดยรวม มันเป็นองค์กรของทางการครึ่งหนึ่ง และเป็นของประชาชนครึ่งหนึ่ง

ถ้าไม่มีบริการสาธารณะอะไร มันก็เป็นที่รวมตัวเล็กๆ ของผู้ที่มีความสนใจในงานอดิเรก

แต่ถ้ามีกิจกรรมของทางการ มันก็จะเป็นตัวแทนของการเข้าร่วมงานอย่างเป็นทางการ

งานแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมระหว่างเมืองจินหลิง กับเมืองพี่เมืองน้องเกาหลีใต้ครั้งนี้ สมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาด จึงกลายเป็นตัวแทนที่เป็นมิตรภาพของทางการ และเป็นทูตแลกเปลี่ยนด้วย

ดังนั้นเพื่อให้กิจกรรมพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบผลสำเร็จอย่างราบรื่น สองสามวันนี้เซียงฉางควน จึงติดตามประธานเพ๋ย ประธานสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาด ไปร่วมงานสัมมนาต่างๆ ในเมือง

ถึงแม้จะยุ่งมาก แต่ช่วงนี้เซียวฉางควนกระฉับกระเฉงมาก

เขาเคยชินกับความธรรมดาทั้งชีวิต ห้าสิบปี ไม่เคยทำเรื่องที่มีหน้ามีตา ตอนนี้เป็นผู้ช่วยของสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาด ร่วมประชุมทางการต่างๆ นานาทุกวัน เจอกับผู้มีความสามารถและผู้นำด้านต่างๆ ทำให้เขาคิดไปเองว่าตัวเองก็มีความสามารถเหมือนกัน

ตอนแรกที่เขาเข้ามาเป็นสมาชิกทั่วไป ในสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาด มีการพูดโม้เยอะมาก ตอนนี้สามารถปีนถึงระดับรองประธานได้ ตำแหน่งรองผู้ช่วยนี้ ล้วนอาศัยการสนับสนุนจากประธานเพ๋ยทั้งนั้น

ตั้งแต่ประธานเพ๋ยเห็นหงห้านอบน้อมและถ่อมตนกับเซียวฉางควน ที่เทียนเซียงฝู่ครั้งนั้น เขาจึงให้ความสำคัญกับเซียวฉางควนมากมาก

ตอนนี้การประชุมใหญ่ๆ เขาจะเป็นฝ่ายพาเซียวฉางควนออกมาเปิดหูเปิดตา

แต่เซียวฉางควนไม่ได้มีความสามารถแท้จริง ถ้าให้เขาออกความคิดเห็นอะไร เกี่ยวกับด้านการเขียนพู่กันจีนและภาพวาด ผู้เชี่ยวชาญฟังดูก็รู้ว่าเขาเป็นคนที่ทำอะไรไม่ได้เรื่อง

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เขาทำขายหน้า เป็นตัวตลกในแวดวง ดังนั้นประธานเพ๋ยจึงพาเขาออกมาร่วมกิจกรรม กำชับเขาว่าพูดให้น้อย ฟังให้เยอะ จะได้ไม่พูดผิดพลาดเยอะ