ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3629
เซียวฉางควรก็รู้ว่าความสามารถของตัวเองไม่เท่าไร ดังนั้นเมื่อมาถึงงาน จึงไม่ได้ออกความเห็นอะไร
แต่หานเหม่ยฉิงกับเฮ่อหยวนเจียง ซึ่งมาร่วมงานเสวนาแลกเปลี่ยนครั้งนี้เหมือนกัน กลับโดดเด่นเป็นอย่างมาก
เพื่อที่จะแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาตนเอง ในเชิงบวกของผู้สูงอายุในเมืองจินหลิง ที่มหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ ในกิจกรรมแลกเปลี่ยนพูดคุยเกาหลีใต้ครั้งนี้ ทั้งสองคนตั้งใจทำคอร์สบรรยายออกมาหนึ่งคอร์ส ทำคอร์สเรียนได้ยอดเยี่ยมมาก บวกกับประวัติที่ไม่ธรรมดาของทั้งสองคน ทำให้คนในงานถึงกับตกตะลึง
มหาวิทยาลัยผู้สูงอายุจำนวนมากในประเทศ แท้จริงแล้วเป็นศูนย์นันทนาการของผู้สูงอายุ ผู้สูงอายุที่เกษียณแล้ว เข้าไปเรียนพู่กันจีน วาดภาพ เต้นรำ รวมไปถึงไทเก็ก หรือไม่ทุกคนก็ร่วมกันจัดกิจกรรมนันทนาการ หลักๆ จะเป็นเนื้อหาทั้งหมดของมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ
แต่หานเหม่ยฉิงกับเฮ่อหยวนเจียงคิดว่า ในเมื่อเป็นมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ ก็ต้องจัดการหลักสูตรการสอนที่ลึกขึ้น ดังนั้นพวกเขาจึงทุ่มแรงกายแรงใจกับมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุเป็นอย่างมาก รวบรวมผู้สูงอายุที่ระดับความรู้และวัฒนธรรมค่อนข้างสูง ทำวิชาเรียนให้มีสีสัน มีชีวิตชีวา
เซียวฉางควนที่เอาแต่พยักหน้าขึ้นๆ ลงๆ ตลอดการประชุม ในใจรู้สึกริษยาขึ้นมา
ด้านหนึ่ง เขาเปรียบเทียบระดับของตัวเองกับหานเหม่ยฉิง เฮ่อหยวนเจียง รู้สึกห่างชั้นกันมาก ทำให้รู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง
อีกด้านหนึ่ง รู้สึกว่าหานเหม่ยฉิงกับเฮ่อหยวนเจียง ทำงานร่วมกันใกล้ชิดจนเกินไป ให้ความร่วมมือกันอย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้เขารู้สึกหึง
“อ้อ......” เซียวฉางควนยิ่งผิดหวังเข้าไปอีก จู่ๆ ก็ไม่รู้จะพูดยังไงต่อ
ทันใดนั้น เสียงมือถือของประธานเพ๋ยดังขึ้น เขาออกไปรับโทรศัพท์ ไม่นานก็วิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น พูดด้วยความตื่นเต้นกับเซียวฉางควน “ฉางควน กลับสมาคมกัน! มีเรื่องดีอันยิ่งใหญ่!”
เห็นประธานเพ๋ยตื่นเต้นขนาดนี้ ถึงเซียวฉางควนสงสัยมาก แต่ก็ถามอย่างหงอยๆ ว่า “ประธานเพ๋ย มีเรื่องอะไรเหรอครับ คุณถึงดีใจขนาดนี้”
ประธานเพ๋ยพูดอย่างดีใจว่า “เลขาสมาคมโทรมาบอกว่ามีชาวจีนโพ้นทะเล ได้รับการไหว้วานจากผู้อาวุโสในตระกูล จะบริจาคผลงานของเจิ้งหยู่ นักเขียนพู่กันจีน ให้สมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดแปดภาพ!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...