ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3640
ตอนเย่เฉินมาถึงโฮมสเตย์สุ่ยหยุน เฟ่ยเข่อซินยังไม่มาถึง
เย่เฉินโทรหาเธอ ได้ยินว่าอีกประมาณ 10 นาที จึงไปรอที่หน้าประตูเขตนั้น
เดิมทีเขาจะไปทักทายฉินกางที่บ้าน แต่คิดได้ว่าเวลาไม่ได้มากขนาดนั้น จึงตัดสินใจไม่ไปรบกวน
หลังผ่านไปสิบนาที รถเก๋งคาดิลแลคธรรมดาๆ ขับมาข้างเย่เฉิน
รถเพิ่งจอดสนิท ประตูรถด้านหลังเปิดออก หญิงสาวอายุเพิ่งจะ 20 ต้นๆ เดินลงจากรถ
เมื่อเห็นเฟ่ยเข่อซินแวบแรก เย่เซินรู้สึกตกใจในความงาม เพราะผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงหน้าตาสะสวย หุ่นดีเซ็กซี่ ความรู้สึกที่สัมผัสได้จากเธอ ยังรู้สึกว่าเธอห้าวหาญอีกด้วย
เฟ่ยเข่อซินมองเย่เฉิน ที่ยืนอยู่หน้ารถ มองแวบเดียวก็รู้ว่าคืออาจารย์เย่ ที่ตัวเองเจอที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกง ไม่กี่วันก่อน ตอนนี้เธอรู้สึกโล่งใจมาก เดินมาข้างหน้าเย่เฉิน ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณคือคุณเย่สินะคะ”
เย่เฉินยิ้มบางๆ พูดเนิบๆ ว่า “คุณจานใช่ไหมครับ ผมเย่เฉินครับ”
เฟ่ยเข่อซินเป็นฝ่ายยื่นมือออกไปหาเย่เฉิน พูดอย่างเป็นกันเองว่า “สวัสดีค่ะคุณเย่ ฉันจานเฟยเอ๋อร์ค่ะ”
เย่เฉินพยักหน้า หลังจับมือกับเธอเบาๆ ก็พูดเข้าเรื่องทันที “คุณจาน เราไปดูที่คฤหาสน์คุณกันดีกว่าครับ”
“ได้ค่ะ!” เฟ่ยเข่อซินยิ้มแล้วพูดว่า “เชิญค่ะคุณเย่”
ขณะนั้น มีชายหญิงลงมาจากเบาะหน้ารถคาดิลแลค ผู้ชายเป็นบอดี้การ์ดของเฟ่ยเข่อซิน ส่วนผู้หญิงคือเฉินอิ่งซาน ผู้ช่วยเฟ่ยเข่อซิน
เฉินอิ่งซานพูดว่า “คุณหนู เราเข้าไปเป็นเพื่อนคุณดีกว่า”
ส่วนบอดี้การ์ดกับผู้ช่วยของเฟ่ยเข่อซิน ไม่ได้ตามไปด้วย
เมื่อเข้ามาในโฮมสเตย์สุ่ยหยุน เฟ่ยเข่อซินพาเย่เฉินเดินไปริมทะเลสาบ
จุดขายใหญ่ของโฮมสเตย์สุ่ยหยุน ก็คือตั้งอยู่กลางไหล่เขา ริมอ่างเก็บน้ำจินหลิง
ที่นี่หลังพิงเขาและอยู่ติดน้ำ สิ่งแวดล้อม วิวทิวทัศน์ เรียกได้ว่ายอดเยี่ยมมาก อยู่ที่นี่ได้สัมผัสประสบการณ์เหมือนดินแดนในอุดมคติ
แต่สิ่งที่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียว คืออยู่ห่างไกลจากเขตเมือง หากเป็นชั่วโมงเร่งด่วนเข้าออกเมืองจริงๆ การคมนาคมไม่สะดวกเป็นอย่างมาก
เช้าวันนี้เย่เฉินมาที่นี่ เรียกว่าตรงกันข้ามกับชั่วโมงเร่งด่วน ถือว่ายังดี ถ้ามาช่วงเลิกงานตอนเย็น ต้องใช้เวลาเดินทางเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...