เย่เฉินพอมั่นใจได้ว่า แรงจูงใจที่จานเฟยเอ๋อร์เข้าใกล้ตัวเอง ต้องเป็นยาอายุวัฒนะแน่นอน
ดังนั้น ในข้อสันนิษฐานนี้ ไม่ว่าจานเฟยเอ๋อร์จะมอบน้ำใจอะไรให้ ในใจเขาไม่หวั่นไหวสักนิด
เพราะมูลค่าของยาอายุวัฒนะหนึ่งเม็ด น้ำใจเล็กน้อยของเธอ เป็นเพียงส่วนเล็กน้อยในปริมาณมหาศาล
แต่เซียวชูหรันกลับรู้สึกผวา พูดออกมาว่า “ฉันไม่รับดีไหม......”
เย่เฉินเห็นเซียวชูหรัน เหมือนจะแอบสิ้นหวังเล็กๆ จึงถามว่า “ที่รัก ใจคุณอยากรับโปรเจคนี้ใช่หรือเปล่า”
เซียวชูหรันลังเลอยู่นาน พยักหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า “ใช่......”
พูดจบ เธอรีบอธิบายกับเย่เฉินอีก “อันที่จริง หลักๆ แล้วไม่ใช่เพราะอยากได้เงิน แต่เพราะคฤหาสน์ของเธอ มีกรอบพื้นฐานดีมาก เป็นการรวมคฤหาสน์สองหลังไว้ด้วยกัน ต่อไปที่พักรูปแบบนี้ จะไม่มีในจินหลิงอีก อีกทั้งงบประมาณการตกแต่งของเธอสูงมาก สำหรับการออกแบบ ยิ่งงบประมาณสูง ก็จะยิ่งพัฒนาได้เยอะ เมื่อเป็นเช่นนี้ จะได้สร้างผลงานการตกแต่งภายในระดับสูง......”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เซียวชูหรันมองเย่เฉินอย่างกล้าๆ กลัวๆ พูดเบาๆ ว่า “ที่รัก......การเป็นนักออกแบบภายใน สิ่งสำคัญก็คือทำผลงานที่มีความเป็นตัวแทนออกมา ถ้าสามารถได้รางวัล ด้านการตกแต่งภายใน จากผลงานที่มีความเป็นตัวแทน จะมีส่วนช่วยนักออกแบบ รวมไปถึงสตูดิโอออกแบบได้เป็นอย่างมาก แต่จนถึงตอนนี้ ฉันยังไม่เคยทำโปรเจคใหญ่ ที่ออกแบบด้วยตัวเองเลย ดังนั้นจึงไม่มีผลงานไปเข้าร่วมการแข่งขัน......”
เย่เฉินพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วถามเธอว่า “ใช่สิที่รัก การออกแบบภายในของตี้เหากรุ๊ป โรงแรมหกดาว เป็นฝีมือคุณหรือเปล่า”
ดังนั้น ตอนนี้เธอจึงทำได้แค่เป็นลูกน้อง ในผลงานใหญ่ของผู้กำกับคนอื่น อย่างเช่น ผู้ควบคุมงานสร้าง หรือไม่ก็เป็นผู้อำนวยการด้านเครื่องแต่งกาย แต่งหน้า รวมไปถึงฉาก
ส่วนโปรเจคที่เธอเป็นผู้รับผิดชอบเอง ส่วนใหญ่เหมือนบ้านหลังเล็กๆ ที่ปรับปรุงใหม่ ที่พ่อแม่ของตู้ไห่ชิงเคยอยู่ ทั้งโปรเจค มีปริมาณงานค่อนข้างน้อย เหมือนกับภาพยนตร์งบประมาณต่ำหรือมือสมัครเล่น ถึงแม้เป็นผลงานชิ้นหนึ่ง แต่ก็ไม่สามารถเข้าร่วมเทศกาลภาพยนตร์ไหนได้ รวมไปถึงไม่สามารถรับเลือกในงานแจกรางวัลภาพยนตร์
ตอนนี้จานเฟยเอ๋อร์ใช้งบประมาณ 50 ล้าน กับคฤหาสน์ของฉินกางเมื่อก่อน เท่ากับให้งบประมาณที่มากพอกับเซียวชูหราน อีกทั้งยังให้เธอเป็นนักแสดงที่สร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ แค่เซียวชูหรันตอบตกลง ก็จะสามารถสร้างมันเป็นผลงานชิ้นใหญ่ ชิ้นแรกของตัวเอง
ดังนั้น นี่จึงดึงดูดเซียวชูหรันได้เป็นอย่างมาก

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...