ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3659
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขารีบมองเซียวชูหรัน แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ที่รัก เมื่อกี้ผมพูดไปหมดแล้ว คุณไม่ต้องมีภาระทางจิตใจอะไรทั้งนั้น ในเมื่อคุณคิดว่าโปรเจคนี้ เหมาะให้คุณแสดงฝีมือ งั้นคุณก็รับไว้โดยไม่ต้องกังวล!”
เมื่อเซียวชูหรันได้ยิน เธอถามอย่างซาบซึ้งว่า “ได้จริงๆ เหรอที่รัก”
เย่เฉินพยักหน้า พูดอย่างจริงจังว่า “จริงสิ! ผมเชื่อความสามารถด้านการออกแบบของคุณเสมอ แต่นานขนาดนี้แล้ว ยังไม่ได้รับการสนใจในตระกูลเซียว กลบความสามารถและพรสวรรค์ของคุณ ในเมื่อคุณอยากพัฒนาในวงการนี้อย่างลึกซึ้ง งั้นคฤหาสน์ของจานเฟยเอ๋อร์ คือโอกาสที่คุณจะแสดงความสามารถของตัวเอง ผมเชื่อในความสามารถของคุณ สู้ๆ!”
เซียวชูหรันกำมืออย่างตื่นเต้น พูดอย่างแน่วแน่ว่า “ที่รักวางใจได้เลย ฉันจะทุ่มสุดตัว!”
…...
ตอนนี้ เซียวฉางควนทำตามคำสั่งของหม่าหลัน ขับรถมาหน้าประตูคฤหาสน์ข้างๆ
หลังจอดรถ หม่าหลันชี้ไปบนหลังคารถ พูดอย่างทนไม่ไหวว่า “เซียวฉางควน เปิดหลังคาซันรูฟ ฉันจะโผล่ขึ้นไปบนซันรูฟ ตะโกนเรียกพวกเขาข้างนอก!”
เซียวฉางควนพูดออกมาว่า “รถคันนี้ไม่มีซันรูฟ”
หม่าหลันเบิกตาโต “อะไรนะ! รถเป็นสิบล้าน ไม่มีแม้แต่ซันรูฟเนี่ยนะ ต๊อกต๋อยไปหน่อยไหม รถBMW530 ของนาย ยังมีซันรูฟขนาดใหญ่ไม่ใช่เหรอ”
เซียวฉางควนชี้ไปบนหลังคาที่เต็มไปด้วยดวงดาวในรถ อธิบายว่า “ผมเลือกแผงบุหลังคาด้วยแสงดาว ที่แพงกว่า เมื่อเลือกแผงบุหลังคาด้วยแสงดาว ข้างบนจึงไม่สามารถเปิดได้ ทำให้ไม่มีซันรูฟ เลือกได้เพียงหนึ่งอย่างระหว่างหลังคาซันรูฟกับแผงบุหลังคาด้วยแสงดาว”
หม่าหลันพูดอย่างไม่พอใจ “งั้นช่างเถอะ ฉันจะเปิดหน้าต่าง!”
เซียวไห่หลงเพิ่งทานข้าวอิ่ม แล้วเรอออกมา ได้ยินคนตะโกนเรียกชื่อเฉียนหงเย่น ผู้เป็นแม่ อยู่ด้านนอก
ดังนั้น เขาจึงถามว่า “พ่อ คุณย่า ได้ยินหรือเปล่า เหมือนมีคนกำลังเรียกชื่อแม่ผม!”
เซียวฉางเฉียนพูดอย่างโมโหทันที “อย่าพูดถึงแม่แก! คิดขึ้นมาก็โมโห!”
ขณะกำลังพูด มีเสียงหม่าหลันดังมาจากข้างนอก เมื่อนายหญิงใหญ่เซียวได้ยิน จึงพูดออกมาว่า “เสียงนี้......ทำไมคล้ายเสียงหม่าหลันเลย!”
“หม่าหลัน!” เซียวฉางเฉียนได้ยิน ก็กัดฟันกรอด ก่นด่าอย่างโมโหว่า “ให้ตายเถอะ! หม่าหลันบ้าหรือเปล่า ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีเรื่องโดนสวมเขาที่ระเบียง เธอยังกล้ามายั่วโมโหฉันอีก! ฉันจะด่าให้เละ!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...