เซียวฉางเฉียนโมโหมาก ด่าพลาง ตะเกียกตะกายขึ้นมา ยื่นมือไปคว้าไม้เท้า เตรียมจะขึ้นไปบนระเบียงตัดสินแพ้ชนะกับหม่าหลัน
ถึงนายหญิงใหญ่เซียวจะโมโหเช่นกัน แต่เธอรีบรั้งเซียวฉางเฉียนไว้ แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ตอนนี้หม่าหลันพลิกตัวจากพวกรากหญ้าแล้ว เราหาเรื่องเธอไม่ได้ แกอย่าออกไปเลย!”
เซียวไห่หลงได้ยิน ก็หงอยลงทันที พูดอย่างเศร้าสร้อยว่า “ใช่พ่อ ไม่ได้ยินที่เวยเวยพูดเหรอ ตอนนี้งานของเธอ เป็นเพราะเย่เฉินจัดการให้ ครอบครัวเราอาศัยเงินเดือนเวยเวย เลี้ยงปากท้อง ถ้าพ่อล่วงเกินหม่าหลันตอนนี้ พรุ่งนี้ครอบครัวเราอดอยากแน่......”
เซียวฉางเฉียนสีหน้าไม่สู้ดีอย่างมาก พูดด้วยสีหน้าอึมครึมว่า “เอาตรงๆ นะ เย่เฉินช่วยเวยเวยจริง ช่วยพวกเราด้วย นับว่ามีบุญคุณกับเรา ในเมื่อเขาเป็นลูกเขยหม่าหลัน งั้นสิ่งที่หม่าหลันล่วงเกินฉันเมื่อก่อน ฉันไม่ถือสาหาความกับเธอก็ได้......”
พูดถึงตรงนี้ เซียวฉางเฉียนพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “แต่ตอนนี้เธอมาตะโกนชื่อแม่แกอยู่ใต้ตึก นี่เป็นการตบหน้าฉันไม่ใช่เหรอ บ้านเขากับบ้านเราห่างกันไม่มาก ตอนนั้นแม่แกขโมยเงินย่า แล้วหนีไป ย่าแกยังแจ้งตำรวจ เรื่องนี้ใช่ว่าหม่าหลันจะไม่รู้ นี่มันหาเรื่องกันชัดๆ”
เซียวไห่หลงพูดเสียงทุ้มว่า “เรื่องใหญ่ขนาดนี้ แต่ถึงเรารู้อยู่แก่ใจ คงทำได้เพียงแสร้งทำเป็นเลอะเลือน! ผมไม่อยากนอนหิวบนเตียงแทบตาย เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว......”
เซียวฉางเฉียนก็หดหู่ ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาโบกมือไปมา ถอนหายใจแล้วพูดว่า “เฮ้อ!!! ช่างเถอะ! ไม่ทะเลาะกับคนด้อยการศึกษาอย่างเธอละ ถือซะว่าเธอเห่าอยู่ใต้ตึก! เดี๋ยวเห่าจนเหนื่อย ก็ไสหัวกลับไปเอง!”
นายหญิงใหญ่เซียวพูดอย่างเห็นด้วย “ฉางเฉียน แกมีความก้าวหน้าขึ้นกว่าแต่ก่อนแล้ว! สามารถปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ ถึงจะเป็นลูกผู้ชาย แต่ก่อนแกไม่ได้ลำบากมาก!”
ตอนนี้ หม่าหลันตะโกนเรียกอยู่ด้านล่างตึกมานานแล้ว ไม่เห็นความเคลื่อนไหวใด จึงพูดอย่างโมโหว่า “ยัยแก่นั่น กับเซียวฉางเฉียน เซียวไห่หลง สองพ่อลูกหดหัว ต้องแอบอยู่ในบ้านแน่ๆ! แต่ละคนเป็นเต่าหดหัว ไม่มีใครกล้าออกมาเผชิญหน้า!”
เซียวฉางควนส่ายหน้าพูดว่า “ในเมื่อพวกเขาไม่กล้าเผชิญหน้า งั้นเรากลับกันเถอะ!”
“ไม่ได้!” หม่าหลันส่งเสียงไม่พอใจ พูดอย่างแน่วแน่ว่า “ถ้าไปตอนนี้ พวกเขาคงคิดว่าคนอย่างหม่าหลัน มีความสามารถแค่นี้!”
“อ้อ ใช่!” หม่าหลันพูดจบ รีบยื่นหัวออกมา พูดกับเซียวฉางเฉียนว่า “ฉันเพิ่งได้รถยนต์โรลส์-รอยซ์ คัลลิแนน สิบล้านกว่าเชียวนะ!”
เซียวฉางเฉียนจ้องรถยนต์โรลส์-รอยซ์ คัลลิแนน โมโหจนตัวสั่น
ส่วนนายหญิงใหญ่เซียวที่อยู่ข้างๆ ได้ยินราคารถสิบล้านกว่า ลูกตาแทบจะโดนรถคันนี้ดูดออกมา
เซียวฉางเฉียนสะกดกลั้นความโกรธ ถามอย่างเย็นชาว่า “เธอได้รถก็เรื่องของเธอ จะมาอวดที่บ้านฉันทำไม”
หม่าหลันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “โอ้ๆๆๆ ฉันไม่ได้อวดนาย! ฉันมาหาเฉียนหงเย่นเมียนาย!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...