บทที่ 368
กลางดึกวันนั้น เซียวฉางเฉียนพร้อมกับบอดี้การ์ดสองคนของเซียวอี้เชียนขับรถพาเซียวอี้เชียนไปส่งที่โรงพยาบาลชุมชนอย่างเร่งรีบ
เซียวอี้เชียนยังไม่ทันได้รับบัตรคิวเข้าห้องพยาบาลก็บุกเข้าไปในห้องฉุกเฉินพร้อมกับบอดี้การ์ดของเขาแล้ว
ทันทีที่เข้าไปในห้องฉุกเฉินและเห็นแพทย์ชายคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เซียวอี้เชียนก็รีบปลดเข็มขัดและถอดกางเกงออกทันที
แพทย์ชายในห้องฉุกเฉินถึงกับอึ้งไปทันที
“คุณคิดจะทำอะไร? โรคจิตเหรอ!”
แพทย์ชายคนนั้นตกใจและพูดเสียงดัง “คุณรีบใส่กางเกงแล้วออกไปให้พ้น ไม่อย่างนั้นผมจะเรียกคนมาจับคุณเดี๋ยวนี้เลยนะ!”
จู่ๆ ก็ต้องเจอสถานการณ์แบบนี้ในกลางดึก ไม่มีใครรับได้อย่างแน่นอน
เซียวอี้เชียนรีบอธิบายด้วยน้ำตา “คุณหมอเข้าใจผิดแล้วครับ ผมไม่ได้เป็นคนโรคจิต มันมีปัญหาร้ายแรงเกี่ยวกับร่างกายของผม คุณหมอช่วยดูให้ที! ไม่อย่างนั้นมันต้องเน่าหมดแน่!”
ในขณะนี้ อาการก็เริ่มแย่ลงกว่าเดิมแล้ว
แพทย์มองไปที่จุดนั้น จากนั้นหายใจเข้าลึกๆ และพูดว่า “เนื้อเยื่อของร่างกายคุณมันกลายเป็นเนื้อร้ายไปหมดแล้วนะ......”
“กลายเป็นเนื้อร้ายไปหมด? หมายความว่าไง?”
แพทย์ชายพูดต่อ “ก็มันช่วยไม่ได้แล้วล่ะสิ เช่นเดียวกับคนที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และขาถูกบูดขยี้อย่างละเอียด ซึ่งมันไม่สามารถใช้การได้อีก เพื่อไม่ให้ติดเชื้อ มันจึงต้องตัดทิ้งอย่างเดียว”
“ตัดทิ้ง?” ดวงตาของเซียวอี้เชียนแดงก่ำและพูดต่อด้วยใจที่สลาย “ตัดมันทิ้งเนี่ยนะ?”
หมอพยักหน้าตอบเขา “ต้องรีบตัดมันออกก่อนที่เชื้อจะลามไปที่อื่น”
เซียวอี้เชียนกรีดร้องอย่างเสียงดัง “ผมเป็นผู้ชายคนหนึ่งนะ จะให้ตัดมันทิ้งได้ไง ผมแค่ต้องการเก็บมันเอาไว้ ถึงแม้จะใช้การไม่ได้ก็เถอะ ผมแค่อยากให้มันอยู่ที่เดิม ที่ที่มันควรอยู่”
แพทย์ชายเริ่มรู้สึกรำคาญและพูดอย่างเคร่งขรึม “คุณฟังไม่รู้เรื่องจริงๆ เหรอ? ผมบอกคุณแล้ว อาการของคุณต้องทำการตัดเท่านั้น ไม่มีโอกาสที่จะรักษาด้วยวิธีอื่นได้!”
“และอย่าคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องของอวัยวะเพศเท่านั้น ในไม่ช้ากระแสเลือดทั่วร่างกายของคุณก็จะติดเชื้อแบคทีเรีย เมื่อถึงเวลานั้น ร่างกายของคุณก็จะติดเชื้อและมันจะอันตรายถึงชีวิตได้!”
เซียวอี้เชียนใจสลายทันที เขาเกลียดตระกูลเว่ยและความเกลียดชังนี้มันแทบจะมากกว่าการเกลียดเย่เฉินแล้ว!
แมร่งเอ๊ย! ตระกูลเว่ย!
ถ้ารากกูหายจริงๆ ตระกูลเว่ยของพวกมึงรอถึงจุดจบได้เลย!
กูจะทำให้ผู้ชายทุกคนของตระกูลเว่ยได้ใช้ชีวิตเหมือนขันที!
เมื่อนึกถึงจุดนี้ เขาตะโกนใส่บอดี้การ์ดทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา “ไปตระกูลเว่ย!”
............

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...