ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3690

หงห้าหัวเราะเหอะๆ พูดว่า : “แม่ง！กูต้องสนใจด้วยเหรอว่ามึงจะอาบอบนวดแบบพิเศษมีสาวๆมาอาบให้หรือว่าอาบน้ำธรรมดา มึงแม่งอยากอาบแบบไหนก็อาบแบบนั้น ถ้าหากว่ามึงชอบเสพติดอะไรเป็นพิเศษ หาชายชาตรีสามสี่คนไปอาบด้วยกันกูก็ไม่สนใจมึง”

พูดแล้ว เขาก็ควักกระเป๋าเงินออกมาจากกระเป๋า ในกระเป๋าเงินที่ตุง ไม่ได้มีเงินสดเท่าไหร่ แต่เป็นบัตรเอทีเอ็มหลากหลายรูปแบบ

สิ่งที่น่าสนใจคือ ในบัตรธนาคารแต่ละใบ ล้วนแต่ใช้กระดาษโน้ตแปะตัวเลข มีทั้ง10 แล้วก็ 20 30 ถึงขั้น 50 100

หงห้าดึงบัตรเอทีเอ็มหนึ่งในนั้นที่มีตัวเลข 30ออกมาเลย โยนไปในโซนคนขับของรถตู้ชั้นธุรกิจจากทางหน้าต่างแล้ว เอ่ยปากพูดว่า ： “ในบัตรใบนี้มีห้าแสนหยวน รหัส5-0-0-0-0-0 พวกมึงเอาไปใช้จ่ายกัน ที่เหลือก็แบ่งเท่าๆกัน”

บนตัวหงห้าพกบัตรเอทีเอ็มอย่างน้อยหลายร้อยใบตลอดทั้งปี คนที่ทำบัตรเหล่านี้ไม่ใช่ตัวเขาเอง แต่ว่ารหัสของแต่ละบัตร ล้วนแต่สอดคล้องกับจำนวนเงินของบัตร บัตรที่มีเงินสามแสน รหัสคือ3และ0ห้าตัว บัตรที่มีเงินห้าแสน รหัส 5และ0ห้าตัว

เพราะงั้นเหตุผลที่นำบัตรมาเยอะแยะขนาดนี้ ก็เป็นเพราะว่าเวลาให้เงินก็จะสะดวกมากยิ่งขึ้น แค่โยนบัตรออกไปก็แก้ปัญหาได้แล้ว สะดวกกว่าเงินสด ปลอดภัยกว่าการโอนเงิน

ลูกน้องรับบัตรมา พูดอย่างซาบซึ้งว่า ：“ขอบคุณท่านห้า！”

หงห้าพูดกำชับว่า : “จริงสิ พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องรีบกลับมานะ นอนหลับจนตื่นขึ้นมาเองได้อย่างสงบจิตสงบใจ แล้วก็ไปเดินเล่นในห้างสรรพสินค้า ซื้อของ กลางคืนค่อยขับรถกลับมา”

ลูกน้องรีบพูดกล่าวว่า : “ท่านห้าวางใจได้ จะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านแน่นอน！ ”

หงห้าพยักหน้า พูดกับคนขับรถแอคคอร์ดว่า : “ขึ้นทางด่วนไปฟาร์มเลี้ยงสุนัขเลย”

คนขับรถคนนั้นรีบพูดกล่าวว่า : “ครับท่านห้า”

ตามมาด้วยเตะคันเร่ง รถก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วแล้ว

……

และในมุมมองของตัวเฟ่ยเข่อซินนั้น ความเป็นไปได้ที่ลั่วเฉิงเจียจะกลับมาเอง แทบจะเป็นศูนย์เลย！

แต่ว่า เธอยังคงพูดกับเย่เฉินอย่างซาบซึ้งใจอย่างมากว่า : “ขอบคุณคุณเย่ งั้นฉันรับคำอวยพรของท่านแล้วนะ！”

เย่เฉินพยักหน้าพร้อมพูดว่า : “คุณจานห้ามเกรงใจกับผมเด็ดขาด คุณไม่คุ้นเคยกับสถานที่และผู้คน ถ้าหากมีเรื่องอะไรที่จัดการได้ยาก จะต้องบอกผมนะ แม้ว่าผมอยู่ที่เมืองจินหลิงไม่ถือว่าเป็นผู้ที่มีอิทธิพลในท้องถิ่นเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างไรก็พอมีสถานะอยู่บ้าง น่าจะสามารถช่วยเหลือคุณได้！”

ท่าทีของเย่เฉิน ปลอบใจเฟ่ยเข่อซินได้อย่างมาก ทำให้ในใจที่กระสับกระส่ายและอารมณ์ที่ตึงเครียดของเธอบรรเทาไปได้มากเลย

เธอมองไปยังเย่เฉิน พูดอย่างจริงใจว่า : “คุณเย่ โชคดีที่มีท่านอยู่！ขอบคุณมากจริงๆนะคะ！”

เย่เฉินโบกไม้โบกมือ พูดด้วยใบหน้านิ่งๆว่า : “คุณจาน ทุกคนเป็นเพื่อนกันทั้งนั้น พูดขอบคุณกันบ่อยๆเห็นเป็นคนอื่นกันเกินไปแล้ว！”