เมื่อคิดตามแนวคิดนี้ออกไปเรื่อยๆ เฟ่ยเข่อซินเริ่มหวาดกลัวขึ้นทุกที
เธอลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำทันที อุทานเสียงต่ำด้วยความตะขิดตะขวงใจ: “คุณลั่วคือนักบู๊หกดาว ถ้าเขาดูไม่ออกว่าในตัวเย่เฉินมีการบำเพ็ญตนใดๆ งั้นก็มีความเป็นไปได้ 2 ประเภท เย่เฉินไม่มีการบำเพ็ญตนเลยแม้แต่น้อย หรือไม่ก็จะต้องเหนือกว่านักบู๊หกดาว!”
“และ ถ้าเหนือกว่านักบู๊หกดาว งั้นไม่จำเป็นต้องเป็นนักบู๊เจ็ดดาวแล้ว แต่เป็นอะไรที่สูงกว่านั้นอย่างไม่สิ้นสุด!”
“ถ้าคุณลั่วถูกเขาฆ่าหรือควบคุมจริงๆ งั้นผลการฝึกฝนของเขา ก็ไปถึงแดนมืด ตามที่อาจารย์หยวนพูดแล้ว
“แล้วก็! สถานที่ทานข้าววันนี้เขาเป็นคนเลือก จงใจเลือกสถานที่ห่างไกลจากตัวเมือง หรือว่าเพื่อให้ฉันได้ลิ้มลองรสอาหารพื้นเมืองจานพิเศษจริงๆ?”
“สิ่งที่บังเอิญก็คือ สถานที่เดียวที่เขาเลือก กล้องวงจรปิดโดยรอบเกิดข้อผิดพลาด ไม่พบเบาะแสอันมีค่าใดๆ!”
“อีกอย่าง ระหว่างมื้ออาหาร เย่เฉินไม่ได้อยู่กับฉันตลอดเวลา ในระหว่างนี้เขาออกไปคุยโทรศัพท์! ถ้าเขาเป็นยอดฝีมือแดนมืด งั้นเวลาที่เขาไปรับโทรศัพท์ ก็เพียงพอให้เขาลงมือกับคุณลั่วแล้ว!”
คิดถึงตรงนี้ เฟ่ยเข่อซินรู้สึกหัวใจเต้นเร็วขึ้นกว่าเดิมเท่าตัว แรงเต้นหัวใจของเธอ แรงจนทำให้เธอเจ็บหน้าอกอย่างรุนแรง!
ในใจเธอรู้ดี ถ้าตัวเองเดาถูก นั้นก็แสดงว่าทุกสิ่งที่เย่เฉินแสดงต่อหน้าตน ก็เป็นแค่เล่นขำๆเป็นชั่วครั้งชั่วคราว ถึงขั้นจงใจทำให้ตัวเองนั้นงงงวย
ทันใดนั้นเฟ่ยเข่อซินก็ตื่นตระหนกทันที
ความเป็นไปได้เดียวของเย่เฉินที่แสดงต่อหน้าตัวเอง นั่นก็คือเขาอ่านเกมตัวเองออก รู้แรงจูงใจที่แท้จริงของตัวเอง ดังนั้นก็เลยวางแผนซ้อนแผนให้ตัวเอง
ยังไงซะ เธอและคุณปู่เดิมทีก็คิดจะใช้วิธีที่ปลอดภัยมากๆ ถึงแม้ว่าเส้นทางของตัวเองถูกปิดกั้น อย่างน้อยก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการเข้าร่วมงานประมูลปกติของคุณปู่
ขอเพียงแค่เย่เฉินไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง ถึงตอนนั้นตัวเองก็จะไม่ไปร่วมงานประมูลกับคุณปู่ ก็สามารถตัดความเสี่ยงออกได้
คิดถึงตรงนี้ เธอก็หยิบมือถือขึ้นมา โทรหาคุณปู่เฟ่ยเจี้ยนจง ทันทีที่ต่อสายได้ เธอก็รีบพูดว่า: “คุณปู่ ตอนนี้ฉันมีความเสี่ยงที่จะถูกเปิดเผย ดังนั้นตั้งแต่ตอนนี้ไป จนถึงงานประมูลจบลง ฉันจะไม่ติดต่อท่านอีก ท่านก็ต้องไม่ติดต่อฉัน อีกไม่กี่วันตอนที่ท่านมาเข้าร่วมงานประมูล นอกจากนี้พาใครสักคนหนึ่งมาที่งานกับท่านด้วย ครั้งนี้ฉันก็จะไม่เข้าร่วมแล้ว”
เฟ่ยเจี้ยนจงถามด้วยความประหลาดใจ: “เกิดอะไรขึ้น? เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกแล้วหรือเปล่า?”
“ไม่ใช่” เฟ่ยเข่อซินกล่าวอย่างตรงไปตรงมา: “ฉันกลัวว่าฉันโดนเปิดเผยต่อหน้าเจ้าของยาอายุวัฒนะ ตอนนี้ฉันกำลังสงสัยว่าเขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังของการหายตัวไปของคุณลั่ว ถ้าเป็นเช่นนี้ ฉันอาจจะยั่วโมโหเขาไปแล้ว ถ้าให้เขารู้ความสัมพันธ์ของฉันและท่าน ฉันเกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อการเข้าร่วมการประมูลของท่าน”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...