เฟ่ยเจี้ยนจงโพล่งพูดออกมา: “แกแน่ใจใช่ไหม? คนนั้นมีพละกำลังของแดนมืดงั้นเหรอ?!”
เฟ่ยเข่อซินกล่าว: “ฉันไม่มีหลักฐานโดยตรงอะไร แต่พอวิเคราะห์ดูแล้ว เขามีความเป็นไปได้มากที่สุด ดังนั้นฉันคิดว่า ควรระวังไว้ดีกว่า ไม่ว่ายังไงก็ห้ามให้มีผลกระทบต่อการประมูลยาอายุวัฒนะของท่าน”
เฟ่ยเจี้ยนจงคิดๆ และพูดว่า: “เข่อซิน ฉันว่าแกรีบกลับมาเถอะ ในเมื่อแกมีความเสี่ยงและเป็นไปได้ที่จะโดนเปิดเผย งั้นอยู่จินหลิงต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว กลับยังจะเพิ่มความเสี่ยงอีก”
พูดจบ เฟ่ยเจี้ยนจงก็กล่าวอีก: “แกกลับมาก่อน เมื่อถึงตอนงานประมูล ฉันจะให้อาจารย์หยวนไปกับแก ถึงเวลานั้นเราจะไปเข้าร่วมการประมูลที่จินหลิงอย่างเปิดเผย อีกอย่างคนอื่นที่เข้าร่วมการประมูล เกรงว่าจะพายอดฝีมือนักศิลปะการต่อสู้มาเป็นผู้ตามด้วย ถึงเขาจะเก่งแค่ไหน ก็คงทำอะไรกับผู้ติดตามเหล่านี้ไม่ได้หรอกมั้ง?”
เฟ่ยเข่อซินกล่าว: “ถ้าผู้บงการเบื้องหลังคือเขาจริงๆ เขาจะต้องไม่ลงมือกับผู้ที่เข้าร่วมงานประมูลแน่นอน แบบนั้นก็เท่ากับว่าทำลายชื่อเสียงของตัวเอง ไม่งั้นถึงตอนนั้นท่านก็ให้อาจารย์หยวนมาพร้อมกับท่านจะดีกว่า”
เฟ่ยเจี้ยนจงถาม: “แล้วแกล่ะ? แกกลับมาเมื่อไหร่?”
เฟ่ยเข่อซินคิดอยู่ครู่หนึ่ง กล่าว: “ฉันยังไม่กลับไปก่อน”
เฟ่ยเจี้ยนจงรีบถาม: “เข่อซิน เรื่องมาถึงนี้แล้วแกยังอยู่ที่นี่เพื่ออะไร? อันตรายมากนะ!”
เฟ่ยเข่อซินอธิบาย: “คุณปู่ สองสามวันนี้ที่ฉันรู้จักคนๆนี้ เขาเป็นคนที่ไม่ทำตัวเป็นจุดสนใจมากๆ ดังนั้นงานประมูลครั้งนี้ เขาจะต้องไม่ปรากฏตัวต่อหน้าด้วยตัวเองอย่างแน่นอน เป็นไปได้ว่าราคาประมูลขายยาอายุวัฒนะสูงเสียดฟ้าจนทำให้โลกตะลึง แต่ทั้งโลกก็ยังไม่รู้ ว่าเขาคือใครกันแน่ และยากมากกว่าที่ฉันจะหาเขาเจอ ถ้ากลัวเขาจนหนีไปแบบนี้ จะไม่เป็นการเสียโอกาสดีๆครั้งหนึ่งไปเลยเหรอ”
เฟ่ยเจี้ยนจงพูดโน้มน้าว: “เข่อซิน ตอนนี้อีกฝ่ายอาจจะมองแกออกแล้ว ขืนแกยังอยู่ที่นั่นต่อไป แล้วยังจะมีโอกาสดีๆอะไรอีก?”
เฟ่ยเข่อซินพูดอย่างจริงจัง: “คุณปู่ เขาไม่ได้ลงมือกับฉัน ก็แสดงว่าในใจเขาไม่ได้เกลียดฉันขนาดนั้น หรือเขาเพียงแค่ต้องการให้ฉันรับรู้ถึงความยากลำบากจากเรื่องนี้และถอนตัวไป ดังนั้นฉันคิดว่าฉันไม่ได้เสี่ยงอันตรายแต่อย่างใด”
“หรือว่า เขาแค่อยากให้ฉันรู้ว่าควรทำอย่างไร และเดินจากไปเอง……”
คิดถึงตรงนี้ ในใจของเฟ่ยเข่อซิน มีความปรารถนาที่จะเอาชนะอย่างแรงกล้าโดยที่ไม่รู้ตัว
เย่เฉินยิ่งอยากให้เธอไป เธอก็ยิ่งไม่อยากไป!
ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะได้แสดงต่อหน้าคุณปู่ ถ้าครั้งนี้ไม่คว้าไว้อีก ในอนาคตครอบครัวของตัวเองจะมีวันที่กลับมาดีแน่นอน!
ครั้นแล้ว เธอให้กำลังใจตัวเองในใจ: “ใครๆต่างก็บอกว่าผลตอบแทนมากความเสี่ยงก็ยิ่งสูง ครั้งนี้ฉันจะต้องคว้าโอกาสให้ได้!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...