“ไม่เพียงแค่นั้น” เฟ่ยเข่อซินพูดอย่างจริงจัง: “หลังจากที่คุณดึงรายชื่อ 20 อันดับนี้ออกมา ให้ทีมประชาสัมพันธ์ในอเมริกายืนยันค่าตัว 20 คนนี้ให้ฉัน ถึงตอนนั้นไม่ว่าเซียวชูหรันเลื่อมใสศรัทธาใครใน 20 คนนี้ คุณต้องรับรองกับฉันว่าจะต้องเชิญคนๆนี้มาที่จินหลิงให้ได้ อีกอย่างต้องรับรองว่าหลังจากที่คนๆนี้มาแล้ว ฉันพูดอะไร เธอก็ให้ความร่วมมือที่จะทำกับฉัน!”
เฉินอิ่งซานพูดอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย: “คุณหนูวางใจ คืนนี้ฉันทำงานล่วงเวลาและก็จะทำออกมาให้!”
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้า พูดกำชับ: “เตรียมรายชื่อและข้อมูลส่งมาให้ฉันก่อน ฉันจะทำความคุ้นเคยล่วงหน้าสักหน่อย”
เฉินอิ่งซานกล่าวด้วยความเคารพ: “ได้ คุณหนู ฉันจะรีบไปเตรียมให้ท่าน ท่านยังมีอะไรจะรับสั่งอีกไหม?”
เฟ่ยเข่อซินโบกมือกล่าว: “ไม่มีเรื่องอื่นแล้ว คุณรีบไปทำงานเถอะ!”
……
แม้ว่าเฟ่ยเข่อซินไม่ได้เป็นคนสำคัญอะไรในตระกูลเฟ่ย แต่เป็นเพราะมีคุณท่านคุ้มครองอยู่ ขอบเขตอำนาจของเธอในตระกูลเฟ่ยนั้นก็ไม่เล็กเลย
ช่องทางข้อมูลต่างๆของตระกูลเฟ่ย เธอมีสิทธิ์ที่จะจัดสรร ถ้าเธอต้องการข้อมูลใดๆ ช่องทางข้อมูลของตระกูลเฟ่ยจะต้องให้สิทธิพิเศษบริการเธอก่อนแน่นอน
ดังนั้น ไม่นานเฉินอิ่งซานส่งรายชื่อนักออกแบบภายใน 20 อันดับแรกที่ได้รับการยอมรับจากคนทั้งโลก และรายละเอียดของแต่ละคนไปยังเฟ่ยเข่อซินแล้ว
เฟ่ยเข่อซินใช้แท็บเล็ตดูทุกตัวอักษรเป็นเวลาหลายชั่วโมง จนกระทั่งถึงตอนรุ่งเช้าตี 4.30 น. เธอถึงจะอ่านจบ ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ 8 โมงเช้า นอนหลับไปอย่างสงบ
เมื่อเวลาแปดโมงเช้า หลังจากที่เฟ่ยเข่อซินลุกขึ้น เธอก็ยืนยันกับเฉินอิ่งซานทันที
บริษัทของเซียวชูหรันเปิดทำงาน 8 โมงเช้า ดังนั้นเฉินอิ่งซานได้เตรียมตัวออกจากบ้านแล้ว
เฟ่ยเข่อซินก็กินอาหารเช้าง่ายๆที่ส่งมาถึงห้อง จากนั้นก็เริ่มล้างหน้าบ้วนปากและแต่งหน้า แต่งหน้าเบาๆให้ตัวเอง และเปลี่ยนใส่เสื้อเชิ้ตแขนเจ็ดส่วนสีเบจที่เต็มไปด้วยสไตล์ไฮโซ จับคู่กับกระโปรงรัดรูปยาวปานกลางในสีเดียวกัน
ก็เหมือนกับเรื่องที่ดังในอินเทอร์เน็ตเมื่อนานมาแล้ว ลุงที่อาศัยอยู่ในชนบท นำเงินหลายล้านออกแล้วขอให้นักออกแบบออกแบบและสร้างคฤหาสน์หลังเล็กสองชั้น สุดท้ายนักออกแบบยืนกรานที่จะให้ชายชราอยู่ในบ้านในชนบท สร้างเป็นสไตล์ชนบทยิ่งขึ้น
แม้ว่านักออกแบบต้องการใช้โครงการเพื่อแสดงศักยภาพของตัวเอง แต่ก็ต้องเคารพตามความต้องการพื้นฐานของผู้จ้าง
มิฉะนั้น ก็กลายเป็นการใช้บ้านและเงินของคนอื่น เพื่อเติมเต็มงานอดิเรกและความทะเยอทะยานของตนเอง จะต้องได้รับการดูถูกในวงการแห่งนี้
ดังนั้น เซียวชูหรันรู้สึกว่า ก่อนที่ตัวเองทำการออกแบบ จะต้องเจอหน้าคุณจานก่อน เพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับความต้องการในการออกแบบ
ทันใดนั้น ดีไซเนอร์สาวในบริษัทของเธอมาเคาะประตูห้องทำงานของเธอ พูดว่า: “คุณชูหรัน คุณเฉินฝ่ายผู้จ้างโครงการโฮมสเตย์สุ่ยหยุนมาแล้ว บอกว่ามีธุระกับคุณค่ะ”
เซียวชูหรันรีบอบ: “รีบเชิญเธอเข้ามา!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...