ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 372
บทที่ 372
เมื่อเห็นสภาพของเขาก็อดไม่ได้ที่จะทำให้คนอื่นมีความสุข
ต้องกินอึทุกๆ ชั่วโมงแบบนี้จะเอาเวลาไหนไปทำร้ายสาวๆ
จากนั้น เย่เฉินปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วยิ้มพูดกับเซียวชูหรัน “ผมเคยได้ยินเรื่องของเด็กคนนี้”
“จริงเหรอ?” เซียวชูหรันถามอย่างประหลาดใจ “คุณได้ยินจากไหน?”
เย่เฉินตอบ “ไอ้หมอนี่มันเลวมาก มันชอบล้างสมองเด็กผู้หญิง จากนั้นทำให้พวกเธอทำร้ายตัวเองถึงขั้นฆ่าตัวตาย”
จากนั้นเย่เฉินก็เล่าประวัติอาชญากรของผู้ชายคนนี้
เซียวชูหรันที่ได้ยินเรื่องทั้งหมดนี้ก็อดไม่ได้ที่พูดด้วยความโกรธ “ไอ้หมอนี่มันเลวจริงๆ! ทุกคนก็มีพ่อแม่ ทำไมเขาต้องทำร้ายคนอื่นด้วย?”
เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง “ในสังคมสมัยนี้มันมักจะมีคนจำพวกชอบทำร้ายคนอื่น คนพวกนี้มันเป็นพวกขยะสังคม ไม่ช้าก็เร็วพวกมันจะถูกกำจัดไปหมด”
เซียวชูหรันพยักหน้าเห็นด้วย “ดูเหมือนว่าเขาสมควรได้ชดใช้กับสิ่งที่เขาเจอในวันนี้สินะ!”
หลังจากดูคลิปนี้เสร็จ เซียวชูหรันก็รู้สึกอึดอัดทันที เธอจึงไม่คิดจะเล่นโทรศัพท์ต่อ จากนั้นเธอยืดเอวแล้วพูดว่า “ฉันง่วงแล้วล่ะ เย่เฉินคุณช่วยเอามือถือฉันไปชาร์จแบตที ฉันจะนอนก่อนละ”
“โอเคครับ” เย่เฉินตอบ จากนั้นเอาโทรศัพท์มือถือของเธอไปชาร์จแบต
กลางดึกวันนั้น ก่อนที่เย่เฉินกำลังจะเข้านอน จู่ ๆ เสียงแชทในโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากท่านหงห้า “อาจารย์เย่ครับ มีชาวญี่ปุ่นหลายคนซุ่มอยู่ในจี้ซื่อถังของหมอเทพซือ ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังจะลงมือกับหมอเทพซือแล้วครับ!”
เย่เฉินตอบ “พวกเขาน่าจะพยายามปล้นยาของท่านซือ”
ยาชนิดนี้ถูกใช้เป็นยาวิเศษสำหรับจักรพรรดิในสมัยโบราณ เมื่อจักรพรรดิกำลังเจ็บไข้ได้ป่วยและกำลังจะสิ้นชีพก็จะใช้ยาฟื้นชีพตัวนี้เพื่อต่อลมหายใจ เพราะอย่างน้อยก็สามารถสั่งเสียได้ก่อนจะสิ้นพระชนม์
แต่ในยุคสมัยนี้ ยาชนิดนี้ก็ไม่ได้จำเป็นแล้ว
เพราะฤทธิ์ยาที่ค่อนข้างรุนแรง แม้แต่คนที่มีสุขภาพแข็งแรงก็จะเสียชีวิตหลังใช้มันภายในสองชั่วโมง
ดังนั้นในยุคปัจจุบันยาชนิดนี้จึงใช้แทนยาพิษมากกว่า
เย่เฉินเคยเห็นยาตัวนี้ในตำราเก้าเสวียนเทียนเมื่อนานมาแล้ว แต่เขารู้สึกว่ามันไม่มีประโยชน์จึงไม่ได้ใช้มันอย่างจริงจัง
แต่คราวนี้ ในที่สุดเขาก็คิดว่ายาฟื้นชีพตัวนี้มีประโยชน์เสียที เพราะเขาสามารถนำมันมาจัดการกับคนอย่างโคบายา ชิอิจิโร่ได้!
............
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...