ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 373
บทที่ 373
หลังจากคุยกับท่านหงห้าเสร็จ เย่เฉินก็โทรหาเฉินจื๋อข่ายอีกครั้ง
ทันทีที่สายโทรติดเขาก็มอบหมายงานให้กับเฉินจื๋อข่าย “หลังจากที่โคบายา ชิอิจิโร่ทำสำเร็จในคืนนี้ เขาจะหนีออกจากประเทศจีนทันที ดังนั้นนายต้องแหฟ้าตาข่ายดิน ทุกคนสามารถหนีออกไปได้ นอกจากเขาคนเดียว!”
เฉินจื๋อข่ายตอบกลับทันที “คุณชายไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมเตรียมการทุกอย่างไว้แล้ว ถ้าโคบายา ชิอิจิโร่หนีไปได้ ผมขอรับประกันด้วยหัวของผมเองเลยครับ!”
เฉินจื๋อข่ายพูดอีกครั้ง “ถ้าโคบายา ชิอิจิโร่ชิงยาและหนีออกจากประเทศจีนไปได้ ผมก็จะเอาหัวผมเป็นประกันเลยครับ!”
“อย่า!” เย่เฉินรีบพูดต่อ “ผมตั้งใจจะเอายาให้พวกมันอยู่แล้ว จำไว้ให้ดีนะ ยากับลูกน้องของโคบายา ชิอิจิโร่ออกจากประเทศจีนได้ แต่โคบายา ชิอิจิโร่ห้ามออกจากประเทศจีนโดยเด็ดขาด!”
เฉินจื๋อข่ายรีบตอบกลับ “ผมเข้าใจแล้วครับคุณชาย! ไม่ต้องห่วงครับ โคบายา ชิอิจิโร่ไม่มีทางหนีรอดไปได้ครับ!”
“ดีมาก!” เย่เฉินยิ้มตอบ “หลังจากได้ตัวมันแล้ว คุณเอามันไปซ่อนไว้ในที่ลับนะ ผมจะไปจัดการมันเอง!”
“รับทราบครับคุณชาย!
......
โคบายา ชิอิจิโร่ยังไม่รู้ตัวว่ามีตาข่ายขนาดใหญ่ปกคลุมอยู่เหนือศีรษะของเขาอย่างแน่นหนา
แต่ถ้ายาของคุณไม่ได้ดีอย่างที่พูด ต่อให้ทำการโฆษณามากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี ผู้บริโภคอาจจะใช้ยาเพียงครั้งเดียวและไม่มีครั้งที่สองอย่างแน่นอน
ดังนั้นน้องชายของเขาโคบายา ชิจิโร่จึงมีโอกาสที่จะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งในตระกูลมากกว่าเขาผู้เป็นพี่คนโต
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงจำเป็นต้องมาถึงประเทศจีนเพื่อเข้าร่วมงานมหกรรมการแพทย์แผนจีนในครั้งนี้ เขาต้องหาสูตรยาจีนที่ดีกว่าและนำกลับไปให้ครอบครัว หากสามารถทำสำเร็จ เขาก็จะมีผลงานที่ดีกว่าน้องชาย
เมื่อเขาได้ข่าวในงานมหกรรมการแพทย์แผนจีนว่ามีแพทย์อัจฉริยะจีนคนหนึ่งชื่อซือเทียนฉี ซึ่งแพทย์คนนี้มียาวิเศษที่สามารถรักษาอาการอัมพาตได้ เขาจึงเกิดความหวังขึ้นมาทันที
หากเขาได้ยาตัวนี้ไป เขาไม่เพียงแต่จะทำให้พ่อหายดีและยังสามารถนำโอกาสครั้งใหญ่ในทางธุรกิจไปสู่ครอบครัวของเขาได้! ที่มากไปกว่านั้น เขาอาจจะทำให้บริษัทผลิตยาโคบายาเติบโตมากขึ้นเป็นสิบเท่าร้อยเท่าได้ด้วย!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...