ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 374
บทที่ 374
ดังนั้นอนาคตของเขาขึ้นอยู่กับคืนนี้แล้ว!
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ โคบายา ชิอิจิโร่ที่รู้สึกตื่นเต้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพ่อของเขา
พ่อที่นอนป่วยเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงเมื่อได้รับสายจากเขาก็ถามทันที “ชิอิจิโร่ นายหายไปไหนหลายวัน? ทำไมไม่มาหาพ่อ?”
โคบายา ชิอิจิโร่รีบตอบกลับ “พ่อครับ ผมมาหายาให้คุณพ่อที่ประเทศจีนครับ! ผมได้ข่าวว่ามีหมออัจฉริยะคนหนึ่งในประเทศจีน และเขาเพิ่งรักษาผู้ป่วยที่มีอาการอัมพาตเมื่อไม่นานมานี้เองครับ!”
“พูดจริงเหรอเนี่ย?!” โคบายา ชิมาซาโอะพูดอย่างประหลาดใจ “หมอวิเศษในจีนที่สามารถรักษาอัมพาตได้จริงหรือ!”
“ครับพ่อ!” โคบายา ชิอิจิโร่พูดต่อ “ผมเช็คประวัติในโรงพยาบาลแล้วครับ ยืนยันว่าผู้ป่วยคนนั้นถูกรักษาจนหายขาดแล้วจริงๆ อีกอย่างผมสอบถามคนในโรงพยาบาลแล้วครับว่าหมออัจฉริยะคนนั้นใช้ยาวิเศษเพียงแค่ครึ่งเม็ดก็สามารถรักษาผู้ป่วยอัมพาตได้!”
“ยาวิเศษเพียงแค่ครึ่งเม็ด!” โคบายา ชิมาซาโอะรู้สึกตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ได้!
ในช่วงสามปีที่เขาเป็นอัมพาต เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างสุดขีด
ตัวเขาเองก็เป็นผู้ประกอบการที่มีชื่อเสียงและมีทรัพย์สมบัติมากมาย แต่สุดท้ายแล้วกลับต้องกลายเป็นอัมพาตนอนอยู่บนเตียง ซึ่งเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้เขาต้องสูญเสียความสุขที่เขาควรได้รับ สิ่งเหล่านี้จึงเป็นความทุกข์ของเขามาโดยตลอด
หลายปีที่ผ่านมาเขาพยายามหาวิธีรักษาตัวเองให้หาย แต่ในโลกนี้ไม่มีวิธีไหนหรือแพทย์คนใดที่สามารถรักษาการเป็นอัมพาตของเขาได้ แม้จะทำกายภาพบำบัดแล้ว แต่เขาก็ยังลุกจากเตียงไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับการเดินและใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป
โคบายา ชิมาซาโอะพูดอย่างตื่นเต้น “ถ้าอย่างนั้น ใช้เวลาบินกลับมาโตเกียวสามชั่วโมง! มากสุดสี่ชั่วโมงพ่อก็จะได้กินยาวิเศษแล้วสินะ! เยี่ยมมาก! ในที่สุดพ่อก็มีโอกาสยืนขึ้นอีกครั้งแล้ว!”
โคบายา ชิอิจิโร่พูดอย่างทราบซึ้ง “คุณพ่อครับ! เทพอามาเตราซุจะคอยปกป้องคุณพ่อ ชีวิตของคุณพ่อจะมีแต่ความสุขและความมั่งคั่งอันไม่รู้จบ การเจ็บไข้ได้ป่วยจะหายไปจากชีวิตคุณพ่อครับ!”
“ดีมาก!” โคบายา ชิมาซาโอะตื่นเต้นอย่างสุดขีด “ชิอิจิโร่ ลูกต้องระวังตัวให้ดีและอย่าทำพลาดโดยเด็ดขาดเชียวล่ะ งั้นพ่อจะรอฟังข่าวดีที่โตเกียวนะ!”
โคบายา ชิอิจิโร่รีบพูดทันที “คุณพ่อโปรดมั่นใจในตัวผมครับ ผมจะเอายาวิเศษกลับไปให้ได้ ผมจะทำให้คุณพ่อลุกขึ้นยืนได้อีกครั้งครับ!”
............
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...