คำพูดของเฟ่ยเข่อซิน พลันทำให้ดวงตาของเซียวชูหรันเป็นประกาย
ทันใดนั้นเธอก็คิดขึ้นมาได้ว่า “ปกติเย่เฉินก็ไม่มีเรื่องสำคัญให้ทำที่เมืองจินหลิงอยู่แล้ว อย่างมากก็แค่ช่วยดูฮวงจุ้ยให้คนอื่น และก็คงไม่จำเป็นขนาดนั้น…….”
“ถ้าให้เขาไปอเมริกากับฉัน เขาต้องมีเวลาแน่ๆ…..”
“พอแบบนี้ ฉันก็ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องแยกจากเขานานๆ…..”
จากนั้น เซียวชูหรันก็นึกถึงพ่อแม่ของตัวเอง แอบพูดในใจว่า “เดี๋ยวพ่อก็ต้องไปแลกเปลี่ยนกิจกรรมที่เกาหลีแล้ว ส่วนขาของแม่ก็ดีขึ้นมาก น่าจะอยู่บ้านคนเดียวได้ไม่มีปัญหาอะไร อีกอย่างดูจากนิสัยแม่แล้ว น่าจะดีใจมากกว่าที่ได้อยู่บ้านหลังใหญ่ๆคนเดียว”
คิดมาถึงตรงนี้ เซียวชูหรันก็คิดว่า การให้เย่เฉินไปอเมริกาด้วย ต้องเป็นทางออกที่ดีแน่ๆ
ดังนั้น เธอจึงเอ่ยถามเคลลี่ เวสท์อย่างไม่สามารถข่มความตื่นเต้นเอาไว้ได้ “เคลลี่ ฉันขอสอบถาบหน่อย ที่โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์มีข้อกำหนดเกี่ยวกับที่พักหรือเปล่า? ถ้าสามียอมไปกับฉัน แล้วทางโรงเรียนไม่ได้กำหนดว่าต้องพักอยู่ในโรงเรียนเท่านั้น ก็แปลว่าฉันสามารถพักกับสามีข้างนอกโรงเรียนได้ใช่ไหม?”
เคลลี่ เวสท์เอ่ยพูดยิ้มๆ “ในกรณีทั่วไป ทางโรงเรียนจะมีหอพักให้ แถมยังเป็นห้องพักเดี่ยวๆด้วย แต่ถ้าพักสองคน ก็จะเบียดกันนิดนึง ถ้าเธออยากพักข้างนอก ทางโรงเรียนก็จะไม่ก้าวก่าย”
เฟ่ยเข่อซินที่อยู่ข้างๆเอ่ยพูดขึ้นมาว่า “ชูหรัน ถ้าคุณเย่ตกลงไปกับเธอ แนะนำให้พวกเธฮพักโรงแรมข้างนอกจะสะดวกกว่า อีกอย่างโรงเรียนก็อยู่ใกล้นิวยอร์กด้วย ฉันต้องไปอยู่ที่นิวยอร์กช่วงปลายเดือนพอดี ถึงตอนนั้นฉันก็ขับรถประมาณสามชั่วโมงไปเล่นกับพวกเธอได้”
ในตอนนี้เซียวชูหรันตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก อดไม่ได้ที่จะเอ่ยพูดว่า “งั้นคืนนี้ฉันจะกลับไปปรึกษาสามี ไม่รู้ว่าเขาจะตกลงไปหรือเปล่า…..”
เฟ่ยเข่อซินพูดกลั้วยิ้มว่า “คุณเย่ตามใจเธอขนาดนั้น ต้องตกลงแน่ๆ!”
เซียวชูหรันหน้าแดงระเรื่อ พร้อมกับพยักหน้าอย่างเขินอาย
แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือ ภายในห้องครัวไม่มีแม้แต่เงาของหม่าหลัน
เธอวิ่งออกมาถามอย่างประหลาดใจ “พ่อ เย่เฉิน แม่ฉันล่ะ?”
เซียวฉางควานส่งเสียงฮึดฮัดออกมาจากลำคอ เอ่ยพูดว่า “แม่แกไปนวดหน้ากับเฉียนหงเย่น”
“ห๊า?!” เซียวชูหรันเบิกตาอ้าปากค้าง “แม่ไปสนิทกับเฉียนหงเย่นตั้งแต่ตอนไหน?”
เซียวฉางควานยิ้มเยาะ “ก็ไม่ใช่ว่าครั้งที่แล้วเซียวเวยเวยไปรับตัวเฉียนหงเย่นกลับมาจนแม่แกทะเลาะกับย่าของแกที่หน้าบ้านหรือไง! หลังจากทะเลาะกันครั้งนั้น พวกเธอก็เหมือนได้ปลดล็อกความขัดแย้งที่มีมาตลอดหลายกว่าปี ตอนแรกสองคนนั้นแชทคุยกันอยู่หลายวัน แต่เหมือนแม่แกจะสนับสนุนเฉียนหงเย่น แถมยังสอนเธออีกว่าต้องรับมือกับย่าของแกยังไง เอาไปเอามา ก็กลายเป็นเพื่อนกันเฉยเลย……”
พูดมาถึงตรงนี้ เซียวฉางควานก็จิ๊ปาก เอ่ยพูดว่า “จิ๊ๆ…..สองคนนั้นกลายมาเป็นเพื่อนกันแล้ว แกล่ะรับได้หรือเปล่าล่ะ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...