คนทำธุรกิจล้วนแล้วแต่ปฏิบัติให้ลูกค้ารู้สึกสบายเหมือนอยู่บ้าน
หรือที่เขาเรียกกันว่าลูกค้าคือพระเจ้า
ใครเปิดร้านค้าขาย ก็ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเอาอกเอาใจลูกค้าให้รู้สึกสบายที่สุด
แบบนี้ถึงจะสามารถรักษาความรุ่งเรืองของธุรกิจเอาไว้ได้
การประมูลยาอายุวัฒนะในครั้งนี้ มีเพียงแห่งเดียวในโลก ดังนั้นไม่ว่าฝ่ายผู้จัดจะมีท่าทีย่ำแย่ขนาดไหน กลุ่มคนมีเงินก็ยังต้องยื้อแย่งมาให้ได้
ในเมื่อเป็นอย่างนี้แล้ว จึงไม่แปลกที่เย่เฉินไม่อยากไว้หน้าพวกเขา
มหาเศรษฐีกลุ่มนี้ ถูกคนรอบข้างเลียแข้งเลียขาจนเคยตัว ต่อให้เจ้าหน้าที่บริการพวกเขาด้วยใจขนาดไหน ก็ไม่ทำให้พวกเขารู้สึกตื้นตันอยู่ดี
อย่างนี้แล้ว สู้กระทำตรงกันข้ามยังจะดีกว่า ไม่ใช่แค่ไม่เลียแข้งเลียขาพวกเขา แต่ยังทำเหมือนเหยียบย่ำหัวของพวกเขาไปด้วย
ต้องทำให้เหล่ามหาเศรษฐีที่ปกติถือตัวสูงส่ง ได้ลองสัมผัสความรู้สึกถูกควบคุมและถูกตะคอกเสียบ้าง พวกเขาจะได้จำขึ้นใจ
ดังนั้น เจ้าหน้าที่เหล่านี้จึงได้รับการอบรมจากเฉินจื๋อข่าย แม้ว่าในใจจะเกรงกลัวต่อมหาเศรษฐีที่นั่งเครื่องบินราคาพันล้านมาที่เมืองจินหลิงแค่ไหน เบื้องหน้าก็ต้องแสดงออกอย่างไม่ไว้หน้าพวกเขา
เรื่องไหนไม่จำเป็นต้องมีมารยาทก็ไม่ต้องมี เรื่องไหนควรที่จะสั่งสอนก็ต้องสั่งสอน
เฟ่ยเจี้ยนจงเองก็คาดคิดไม่ถึง ว่าการที่ตัวเองมาเข้าร่วมงานประมูลยาอายุวัฒนะตั้งไกลหลายหมื่นกิโล ยังไม่ทันได้เห็นยาอายุวัฒนะ ก็ได้รับรหัสภายใน035มาก่อนเสียแล้ว
แต่ว่าเขาก็ไม่กล้าแสดงออกว่าไม่พอใจ ทำได้เพียงยิ้มแกนๆออกมา “นี่พ่อหนุ่ม พวกนายยังไม่บอกตารางการเข้าร่วมงานประมูลมาเลยนะ ขอสอบถามกำหนดการอย่างละเอียดหน่อยได้ไหม?”
เจ้าหน้าที่คนนั้นเอ่ยพูดอย่างรำคาญ “เมื่อกี้ผมบอกคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ? คุณแค่เดินไปรายงานตัวกับเจ้าหน้าที่ตรงนั้น แล้วปฏิบัติตามแนวทางของเราก็พอแล้ว เรื่องอื่นไม่ต้องถาม1”
เจ้าหน้าที่คนนั้นมองมาที่ล่ายชิงหวา เอ่ยถามเขาว่า “คุณก็มาเข้าร่วมงานประมูลเหรอ?”
ล่ายชิงหวาพยักหน้า “ใช่”
เจ้าหน้าที่หยิบรายชื่อขึ้นมา เอ่ยถามว่า “คุณชื่ออะไร? ผมขอตรวจดูก่อน”
ล่ายชิงหวาพูดยิ้มๆ “คุณนามสกุลล่าย ชื่อเต็มล่ายชิงหวา”
เมื่อเจ้าหน้าที่ได้ยินคำวำล่ายชิงหวา ท่าทีเย่อหยิ่งที่มีก่อนหน้านี้ พลันแปรเปลี่ยนเป็นนอบน้อม
เขารีบโค้งคำนับ เอ่ยพูดขึ้นมาว่า “สวัสดีครับท่านล่าย! ผู้จัดการเฉินกำชับเอาไว้ว่าคุณคือหนึ่งในแขกกิตติมศักดิ์ของเรา ไม่จำเป็นต้องลงทะเบียนที่นี่ เดี๋ยวอีกสักครู่รบกวนคุณขึ้นรถ ทีมงานของเราจะพาคุณไปส่งที่โรงแรม ทางโรงแรมจะมีพนักงานพิเศษคอยทำเรื่องเข้าพักให้คุณครับ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...