เมื่อจางเอ้อเหมาได้ยินประโยคนี้ หัวใจของเขาก็ผ่อนคลายลงไปมาก
เขาไม่มีทักษะความสามารถด้านอื่นใด แต่เขามีความสามารถในการปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์และคุยโวโอ้อวดเยี่ยมยอด
เพราะอาชีพนี้ต้องอาศัยสมองและปาก
บางครั้งเมื่อพบนักท่องเที่ยวที่ไม่ค่อยฉลาด คุณใช้ฝีมือไปแค่สามหรือห้าส่วนก็สามารถหลอกเงินของอีกฝ่ายเข้ากระเป๋าของคุณได้สำเร็จ
แต่บางครั้งหากพบกับนักท่องเที่ยวที่ฉลาดกว่า ด้วยทักษะความสามารถในการหลอกลวงของจางเอ้อเหมา ปกติแล้วจะสำเร็จได้อย่างราบรื่น
ดังนั้น เขากล่าวกับเย่เฉินด้วยความมั่นใจทันทีว่า “อาจารย์เย่ คุณวางใจเถอะ ผมจะใช้ทักษะที่ฝึกมาตลอดชีวิตออกมาอย่างแน่นอน......ไม่นะ.....ผมจะใช้ความสามารถทั้งหมดของผม เพื่อช่วยให้คุณทำเรื่องนั้นสำเร็จได้อย่างแน่นอน!”
เย่เฉินพยักหน้าและถามเขาว่า “คุณได้นำวัตถุโบราณที่ผมให้นำมาแล้วใช่ไหม?”
จางเอ้อเหมารีบชี้ถุงใหญ่ที่ตนเองนำมาและกล่าวอย่างตั้งใจว่า “อาจารย์เย่ วางใจเถอะ วัตถุโบราณที่ผมใช้ในการทำมาหากินอยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้วครับ”
เย่เฉินยืนขึ้นและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เอาล่ะ เอาของทั้งหมดแล้วไปพร้อมกับผมเถอะ”
ขณะนี้ เบอร์นาร์ด อาร์โนลต์ซึ่งอายุเจ็ดสิบกว่ากำลังนอนอยู่บนโซฟาในห้องชุดของโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงด้วยอารมณ์บูดบึ้ง
พ่อบ้านกล่าวอย่างจำใจ “คุณผู้ชายไม่เข้าใจวิธีการของพวกเขาหรือ? พวกเขาเพียงต้องการอาศัยความปรารถนาของทุกคนที่มีต่อยาอายุวัฒนะ และพยายามหากำไรจากจุดนี้! ห้องพักนี้ราคาแพงขนาดนี้ แค่ซักเสื้อผ้าครั้งเดียวยังต้องจ่ายหนึ่งหมื่นยูโร ถึงแม้จะเป็นโจรในสมัยกลาง มันก็ไม่ได้โหดร้ายขนาดนี้”
พ่อบ้านรีบถามว่า “คุณผู้ชาย ยาอายุวัฒนะนั้นวิเศษจริงหรือ?”
“แน่นอน” เบอร์นาร์ด อาร์โนลต์กล่าวอย่างจริงจังว่า “ราชวงศ์ยุโรปเหนือได้ตีพิมพ์เวชระเบียนของอดติราชินีทั้งหมด อดีตราชินีถูกวางยาพิษเป็นเวลานาน และพิษที่อยู่ในร่างกายของเธอนั้นสูงมาก ทีมแพทย์ของผมได้ประเมินเวชระเบียนทั้งหมดอย่างละเอียดแล้ว คิดว่าสภาพร่างกายเช่นนี้ ต่อให้รวบรวมทีมแพทย์ดีที่สุดในโลกก็คงช่วยชีวิตเธอไม่ได้ แต่เมื่อเธอกินยาอายุวัฒนะเพียงแค่เล็กน้อย สามารถขัดสารพิษในร่างกายของเธอออกไปได้อย่างสมบูรณ์ สมรรถภาพทางกายก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าทึ่งมาก!”
หลังจากนั้น เบอร์นาร์ด อาร์โนลต์กล่าวด้วยใบหน้าที่หลงใหลว่า “ยาอายุวัฒนะเพียงแค่เล็กน้อยยังมีผลลัพธ์มากขนาดนี้ ผมนึกไม่ออกว่ายาอายุวัฒนะหนึ่งเม็ดจะเกิดผลน่าอัศจรรย์เพียงใด..... ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...