ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3763
และไอ้หมอนั้นไม่กล้าที่จะวิ่งเข้าไปในร้านของตนเองโดยตรง แต่วิ่งออกไปจากห้างสรรพสินค้าก่อน แล้วเดินวนรอบหนึ่ง จากนั้นถึงได้กลับไปที่ร้านของตนเอง
และแม่ที่อุ้มทารกคนนั้นก็ไม่สามารถไล่ตามเขาได้ ทำได้เพียงปล่อยให้เขาหนีไป
หลังจากกลับมาถึงร้านแล้ว Vivian หายใจหอบด้วยความเหนื่อย เห็นเพื่อนร่วมงานร้องไห้ด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ราวกับว่าพวกเขาสูญเสียเงินไปล้าน
โดยเฉพาะผู้จัดการร้าน ตาแดงเหมือนเพิ่งร้องไห้เสร็จ
ดังนั้น เขาจึงรีบก้าวไปข้างหน้าและถามว่า “ผู้จัดการ คุณเป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”
ผู้จัดการร้านมองเขา ก้าวไปข้างหน้าด้วยความโมโห และใช้เท้าเตะเขาจนล้มลงบนพื้น ด่าแช่งด้วยความโมโหว่า “หวางต้าหลง! แม่ฉิบหายไอ้สารเลว! คราวนี้ผมโดนคุณทำร้ายหนักแล้ว!”
เมื่อเพื่อนร่วมงานคนอื่นเห็นว่าเขากลับมา พวกเขาเปลี่ยนเป็นโกรธทันที เพื่อนร่วมงานชายหลายคนรีบไปรุมเตะต่อยเขาอยู่ครู่หนึ่ง
ได้ยินพวกเขาตะโกนว่า “แม่งฉิบหาย หวางต้าหลง! คุณทำให้พวกเราทุกคนต้องเดือดร้อน! ผมจะตีคุณให้ตาย!”
“บัดซบ! ผมจะตีให้ฟันของไอ้โง่นั้นร่วงหมดปากเลย จะตีมันให้ตายไปเลย!”
เพื่อนร่วมงานหญิงหลายคนใช้เล็บข่วนหน้าของเขา และเพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งตะโกนอย่างบ้าคลั่งว่า “หวางต้าหลง คุณทำลายอาชีพของพวกเราจนหมดสิ้นแล้ว! ฉันจะสู้ตายกับคุณ!”
หวางต้าหลงตกตะลึงเป็นอย่างมาก และกล่าวโพล่งออกมาโดยไม่สนใจความเจ็บปวดทั้งหมด “ผู้จัดการร้าน ผมถูกปรักปรำ! ออเดอร์วันนี้ผมไม่ได้เป็นคนขอให้เขาซื้อพ่วงสินค้ามากขนาดนั้น แต่ตัวเขาเป็นคนที่ต้องการซื้อพ่วงสินค้าทั้งหมดเอง.....”
ผู้จัดการร้านชกหน้าของเขาอย่างรุนแรง และด่าแช่งว่า “คุณยังปากแข็งอีก! แม่งฉิบหายพอเห็นเงินแล้วตาลุกวาว! กระเป๋าใบนั้นซื้อพ่วงสินค้าในร้านของเราไม่เคยเกินสามแสนหยวน! คุณปัญญาอ่อนหรือไง ทำไมไม่อธิบายให้แขกเข้าใจอย่างชัดเจน และบอกเขาว่าเขาแค่ซื้อพ่วงสินค้าสามแสนหยวนก็พอแล้ว!”
“ผม...” หวางต้าหลงตกตะลึงครู่หนึ่ง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็กล่าวตะกุกตะกักว่า “ผม...ผมแค่คิดว่าประจวบเหมาะที่จะหากำไรได้หน่อย…และเขาก็เต็มใจเอง.....”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เขานึกถึงเรื่องรถปอร์เช่ และรีบถามทันทีว่า “เดี๋ยวนะ ผู้จัดการ.....กลุ่มเลิกจ้างพวกเราแล้ว ค่าคอมมิชชั่นเดือนนี้ของผมล่ะ? จะให้ผมตอนที่ทำเรื่องลาออกใช่ไหม? หรือจะรอจ่ายพร้อมกับเงินเดือนของเดือนนี้?”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...