ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3766

อีกฝ่ายอธิบายว่า “คุณยืมเงินสองแสนสองหมื่นหยวน ดอกเบี้ยพันล่ะห้าต่อวัน ซึ่งเท่ากับดอกเบี้ยวันล่ะหนึ่งพันกว่าหยวน และการกู้ขั้นต่ำคือสิบวัน ถ้าคุณใช้เงินเกิน สิบวัน ดอกเบี้ยจะจ่ายจริง และถ้าใช้เงินไม่ถึงสิบวัน ไม่ว่าจะกี่วันก็ต้องจ่ายดอกเบี้ยสิบวัน”

หวางต้าหลงกล่าวด้วยความตกใจว่า “งั้นดอกเบี้ยเพียงอย่างเดียวก็หนึ่งหมื่นกว่าแล้ว! ถ้าขายรถขาดทุนอีกสองสามหมื่น งั้นก็ขาดทุนทั้งหมดสี่หมื่นกว่าแล้ว”

อีกฝ่ายกล่าวอย่างจำใจ “แต่มันดีกว่าขาดทุนหนึ่งแสนไม่ใช่หรือ? ตอนนี้คุณถอยไม่ได้อีกแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือหยุดการสูญเสียให้ทัน!”

หวางต้าหลงตกตะลึงครู่หนึ่ง คิดว่าสิ่งที่เพื่อนตนเองกล่าวนั้นถูกต้อง ตอนนี้การหยุดความสูญเสียเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขารีบกล่าวว่า “เสี่ยวลิ่ว วันนี้คุณช่วยผมติดต่อพี่ใหญ่คนนั้นหน่อย ผมต้องการนำรถออกมาเร็วที่สุด แล้วรีบขายมันให้เร็วที่สุด เพื่อเอาเงินของผมกลับคืนมาให้มากที่สุด..... ”

อีกฝ่ายกล่าวว่า “ไม่มีปัญหา ผมจะให้ที่อยู่และหมายเลขโทรศัพท์ คุณสามารถไปหาเขาได้โดยตรง แล้วบอกว่าผมเป็นคนแนะนำมา คาดว่าเขาน่าจะลดดอกเบี้ยให้อีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์”

หวางต้าหลงกล่าวด้วยความซาบซึ้งว่า “เสี่ยวลิ่ว ขอบคุณมาก!”

“ไม่ต้องเกรงใจ” อีกฝ่ายรีบกล่าวว่า “พวกเราเป็นเพื่อนกัน ผมต้องช่วยคุณอย่างแน่นอน! ผมได้ส่งข้อมูลการติดต่อและที่อยู่ไปให้คุณทางวีแชทแล้ว คุณรีบไปเถอะ และพยายามมารับรถให้เร็วที่สุด ผมจะได้หาคนช่วยขายรถ”

“โอเค!” หวางต้าหลงรีบกล่าวว่า “งั้นผมจะไปเดี๋ยวนี้!”

หวางต้าหลงวางสายแล้วลุกขึ้นจากพื้นด้วยความยากลำบาก เขาไม่สนใจที่จะทักทายผู้จัดการร้าน และรีบเดินออกไปจากห้างสรรพสินค้า ขึ้นรถเท็กซี่และรีบไปยังที่อยู่ที่เสี่ยวลิ่วส่งให้ตนเอง

หลังจากนั้น เจ้านายก็ถามอีกว่า “เสี่ยวลิ่ว คุณต้องแน่ใจว่าไอ้เด็กนั้นยังสามารถจ่ายเงินคืนได้! แม่งฉิบหายไม่ใช่ว่าเจ้าโง่นั้นทำผิดพลาดแล้วปล่อยเลยตามเลยน่ะ ถ้าเช่นนั้นอย่างมากสุดผมก็เอารถกลับคืนมาได้เท่านั้น แล้วก็ได้เงินของเขาอีกแค่หนึ่งแสนหยวน เช่นนั้นมันจะไม่มีความหมายอะไรน่ะ”

เสี่ยวลิ่วรีบกล่าวว่า “เจ้านาย พ่อแม่ของไอ้โง่นั้นมีบ้านหนึ่งร้อยตารางเมตรอยู่ในเมือง ซึ่งมีมูลค่าสองล้านหยวน ขอเพียงแค่เขาเป็นหนี้เงินกู้ เมื่อถึงเวลานั้นแล้วเขาจะต้องให้พ่อแม่ขายบ้านเพื่อช่วยตนเองอย่างแน่นอน!”

“ดีมาก!” เจ้านายยิ้มอย่างมีความสุข จุดบุหรี่และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ขอเพียงแค่ยังมีทรัพย์สินในครอบครัวที่สามารถขายได้ก็เพียงพอแล้ว”

หลังจากกล่าวจบ เขาโยนบุหรี่ให้เสี่ยวลิ่วหนึ่งมวน และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “รอจนสูบเงินของเขามาหมดแล้ว ไม่ว่าสุดท้ายจะได้เงินมากแค่ไหน คุณก็จะได้รับค่าคอมมิชชั่นสิบเปอร์เซ็นต์!”