ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3768

ห้านาทีต่อมา หวางต้าหลงรู้สึกขอบคุณเพื่อนของเขา และขับรถปอร์เช่ 718 ออกจากบริษัทตัวแทนจำหน่ายรถยนต์

ขณะนี้ เขายังไม่รู้ว่าต่อไปฝันร้ายกำลังรอตนเองอยู่

และไม่รู้ เขาไม่เพียงสูญเสียเงินของตนเองไปหนึ่งแสนหยวน แต่ยังต้องกู้เงินดอกเบี้ยสูงอีกด้วย และสุดท้ายเขาต้องพึ่งพาพ่อแม่ขายบ้านเพื่อช่วยเขา

……

และขณะนี้

เฟ่ยเข่อซินซึ่งพักอาศัยอยู่ในโรงแรมสากลจินหลิง เธอกับเคลลี่ เวสท์เพิ่งส่งเซียวชูหรันกลับไป

หลังจากที่หญิงสาวทั้งสามทานอาหารกลางวันด้วยกันแล้ว พวกเขาคุยกันในห้องของเฟ่ยเข่อซินตลอดบ่าย จนกระทั่งฟ้ามืดแล้ว เซียวชูหรันถึงได้กลับ

หลังจากเห็นเซียวชูหรันนั่งแท็กซี่ออกไปแล้ว เคลลี่ เวสท์ถามเฟ่ยเข่อซินด้วยความประหลาดใจ “คุณเฟ่ย การที่ฉันให้โควตาของ Master class ให้ชูหรันนั้น เพราะเห็นแก่หน้าคุณ และเธอก็ไม่ได้เป็นคนโง่เขลา น่าจะมองความสัมพันธ์นี้ออก แต่ทำไมเธอเตรียมของขวัญให้ฉัน แต่ไม่ได้เตรียมของขวัญให้คุณล่ะ?”

เฟ่ยเข่อซินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “โชคดีที่เธอไม่ได้เตรียมของขวัญให้ฉัน ถ้าเธอเตรียมของขวัญให้ฉัน ความลำบากที่ฉันทำมาทั้งหมดก็จะสูญเปล่า”

เคลลี่ เวสท์รู้สึกสงสัย

เธอถามหยั่งเชิงว่า “คุณเฟ่ย คุณหมายความว่าอย่างไร ฉันไม่ค่อยเข้าใจ?…”

เฟ่ยเจี้ยนจงบ่นว่า “พนักงานบอกว่าไม่อนุญาตให้ใครออกจากโรงแรมจนกว่าจะสิ้นสุดการประมูล และไม่อนุญาตให้ใครออกจากห้องพัก ถ้าอยากออกไปจากห้องต้องแจ้งพวกเขาก่อน และบอกเหตุผลที่ต้องการออกไปจากห้อง หลังจากพวกเขาพิจารณาแล้วถึงจะสามารถออกไปจากห้องได้ และการออกไปจากห้องโดยไม่ได้รับอนุมัติถือเป็นการละเมิดอย่างร้ายแรง มีการตักเตือนหนึ่งครั้ง ถ้าครั้งที่สองจะยกถูกเลิกสิทธิ์ในการเข้าร่วมประมูล.....”

เฟ่ยเข่อซินถามด้วยความประหลาดใจ “ควบคุมเข้มงวดขนาดนั้นเชียวหรือ?!”

ถูกต้อง!” เฟ่ยเจี้ยนจงกล่าวด้วยความโมโห “พวกเขาให้พนักงานบริการส่งอาหารและเครื่องดื่มมาที่ห้องโดยตรง แม่งฉิบหายพนักงานบริการยังมาควบคุมเสื้อผ้าที่ผมอีกใส่ด้วย บังคับให้ผมสวมเสื้อผ้าที่พวกเขาส่งมา มิฉะนั้น จะถือว่าผมละเมิดกฎ หลังจากทานอาหารเสร็จแล้วผมอยากลงไปเดินเล่นข้างล่าง แต่พวกเขาไม่อนุญาต โดยบอกว่าการเดินไม่ใช่เรื่องที่จำเป็น จึงไม่อนุมัติ”

เฟ่ยเข่อซินถอนหายใจด้วยความจำใจและปลอบโยนว่า “คุณปู่ นี่เป็นตลาดของผู้ขาย หลายคนก็เป็นเหมือนคุณ ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องใส่ใจมากเกินไป”

เฟ่ยเจี้ยนจงถอนหายใจและกล่าวด้วยความโมโหว่า “คุณไม่รู้หรอกว่าที่นี่เหี้ยมแค่ไหน! พวกเขาไม่ให้ผมออกไปเดินเล่น แต่พวกเขาบอกว่าสามารถส่งลู่วิ่งไปที่ห้องของผมได้ แต่นึกไม่ถึงว่าจะเก็บค่าบริการส่งลู่วิ่งกับผมสูงถึงหกแสนแปด!”