ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3769
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฟ่ยเข่อซินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
เธอไม่คิดว่าวิธีการหาเงินของเย่เฉินนั้นจะเป็นแบบไม่ได้เล่ห์ก็เอาด้วยกล
ลู่วิ่งหนึ่งเครื่อง และถึงแม้จะเป็นแบรนด์ชั้นก็ไม่กี่พันดอลลาร์สหรัฐ อย่างมากสุดก็ไม่เกินหนึ่งหมื่นดอลลาร์สหรัฐ แต่เย่เฉินให้บริการเพียงไม่กี่วัน ก็เรียกเก็บเงินประมาณเกือบหนึ่งแสนดอลลาร์สหรัฐ นี่เป็นราคสูงเสียดฟ้าจริง ๆ
เฟ่ยเข่อซินรีบกล่าวปลอบโยน “คุณปู่ เงินแค่นี้ไม่ถือเป็นอะไรได้หรอก คุณไม่จำเป็นต้องคิดมาก ในเมื่อมาแล้วก็จงอยู่อย่างมีความสุขเถอะ”
“ใช่” เฟ่ยเจี้ยนจงกล่าวด้วยความโมโห “ผมก็เข้าใจหลักการมาแล้วก็จงอยู่อย่างมีความสุข แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะไร้ขีดจำกัดขนาดนี้ มันทำลายมุมมองทั้งสามของผม”
หลังจากกล่าวจบ เฟ่ยเจี้ยนจงถามอีกว่า “เข่อซิน ตามประสบการณ์จริงที่อยู่ที่นี่ของผม ผมรู้สึกว่าเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังนั้นเป็นคนที่เห็นเงินก็ตาลุกวาวแล้ว และแสวงหาผลกำไรเท่านั้น คุณใช้แผนน้ำใจไมตรีกับคนประเภทนี้ แล้วมันจะได้ผลหรือ?”
เฟ่ยเข่อซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า “คุณปู่ ตามที่ฉันสังเกตเห็น อาจารย์เย่ที่อยู่เบื้องหลังคนนี้ไม่เหมือนคนที่คิดแต่แสวงหาผลกำไร มิฉะนั้นก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะปิดบังสถานะตัวตนของเขาตลอด คาดว่าเขาเพียงต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อรีดไถเอาเงินจากพวกเศรษฐีเท่านั้น”
หลังจากนั้น เธอเสริมว่า “คุณเคยบอกว่า คุณปู่ล่ายเคยได้รับยาอายุวัฒนะจากเขาหนึ่งเม็ด และเขาไม่ได้ขอเงินจากคุณปู่ล่ายสักนิด ตามกระแสปัจจุบันยาอายุวัฒนะ ราคาประมูลสูงสุดนั้นทะลุถึงหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐอย่างแน่นอน และคนที่สามารถให้เงินคนอื่นหนึ่งหมื่นดอลลาร์สหรัฐได้ ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนที่แสวงหาผลกำไร......”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “แต่น่าเสียดาย ฉันเข้าใจความจริงนี้ช้าไปนิด ถ้าเข้าใจเร็วอีกนิด คุณลั่วอาจจะไม่หายสาบสูญไป.......”
เมื่อนึกถึงลั่วเจียเฉิงที่หายตัวไป เฟ่ยเจี้ยนจงก็ถอนหายใจและกล่าวว่า “ผมให้เงินช่วยเหลือครอบครัวของคุณลั่วไปหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ ถ้าไม่สามารถหาร่องรอยของเขาได้อีก ผมก็จะให้เงินครอบครัวของเขาอีกหนึ่งก้อนใหญ่ เพื่อให้พวกเธอมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายไปตลอดชีวิต”
เฟ่ยเข่อซินกล่าวว่า “ตอนนี้พวกเราทำได้เพียงแค่นี้แหละ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...