หลังจากที่ล่ายชิงหวาเข้าพักอาศัยอยู่ในอาคารอำนวยการแล้ว เขากำลังรอเย่เฉินติดต่อตนเอง
การมาเมืองจินหลิงคราวนี้ เขารู้ว่าตนเองไม่มีความสามารถทางการเงินที่จะแข่งขันกับเศรษฐีชั้นนำเหล่านี้ได้ ดังนั้นจุดประสงค์เดียวของการมาที่เมืองจินหลิงในคราวนี้คือมาพบเย่เฉิน
ดังนั้น เมื่อเฉินจื๋อข่ายติดต่อมา เขากล่าวโดยไม่ลังเลว่า “โปรดบอกคุณเย่ว่าผมรอคอยเขาด้วยความเคารพอยู่เสมอ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เฉินก็ไม่รอช้า ขอให้เฉินจื๋อข่ายพาเขาไปที่อาคารอำนวยการ แล้วไปที่ห้องของล่ายชิงหวาโดยตรง
ทันทีที่พวกเขาพบกัน เย่เฉินกล่าวด้วยความเคารพว่า “ท่านล่าย พวกเราพบกันอีกแล้ว”
ล่ายชิงหวารีบประสานมือทำความเคารพ พร้อมโค้งคำนับ และกล่าวด้วยความเคารพว่า “คุณชายเย่ ผมขอคารวะ!”
เย่เฉินรีบยื่นมือออกไปประคองเขา และกล่าวว่า “ท่านล่าย เกรงใจมากเกินไปแล้ว ผมจะรับการคารวะจากคุณได้อย่างไร!”
ล่ายชิงหวากล่าวด้วยใบหน้าที่จริงจัง “คุณชายเย่ ดวงชะตาเกิดของคุณสูงกว่าผม แล้วคุณยังมีบุญคุณกับผมอีกด้วย ผมพบคุณแล้วทำความเคารพนั้นมันเป็นเรื่องสมเหตุสมผล”
หลังจากนั้น เขารีบกล่าวกับเย่เฉินว่า “คุณชายเย่ เชิญเข้ามาสนทนาข้างในเถอะ!”
เย่เฉินพยักหน้า หันไปมองเฉินจื๋อข่ายและกล่าวว่า “เหล่าเฉิน ผมมีเรื่องต้องคุยกับท่านล่าย คุณกลับไปก่อน”
เฉินจื๋อข่ายกล่าวด้วยความเคารพ “ครับ คุณชาย”
หลังจากนั้น เขากล่าวกับล่ายชิงหวาว่า “ท่านล่าย ผมขอตัวก่อน”
ล่ายชิงหวากล่าวว่า “คุณเฉิน เดินทางดี ๆ”
แต่ล่ายชิงหวาใช้ไม้กฤษณาชิ้นใหญ่ ซึ่งทำให้เย่เฉินประหลาดใจ
เนื่องจากราคาไม้กฤษณาชิ้นใหญ่ในท้องตลาดนั้นแพงมาก ถ้าคิดราคาตามน้ำหนักกรัมจะแพงกว่าทองคำมาก
ถ้าไม้กฤษณาชิ้นนี้แกะสลักเป็นรูปพระพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์ หรือพระนางตารา อย่างน้อยก็สามารถขายได้หลายแสน
ขณะนี้ ล่ายชิงหวาจุดเถ้าธูปที่ถูกกดเป็นรูปดอกบัวด้วยไม้ขีด และกล่าวกับเย่เฉินด้วยรอยยิ้มว่า “อาจารย์เย่ คุณไม่รังเกียจกลิ่นของไม้กฤษณาใช่ไหม?
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย มองควันสีน้ำเงินที่ลอยขึ้นไปกลางอากาศ และขณะเดียวกันก็ได้กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของไม้กฤษณาที่ติดไฟ ทำให้เขารู้สึกสบายใจมาก และกล่าวว่า “ท่านล่าย ช่างมีรสนิยมจริง ๆ ตอนที่ผมยังเป็นเด็กและอาศัยอยู่กับแม่ ผมเคยได้กลิ่นเถ้าธูปแบบนี้ ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านไปหลานปีแล้ว ตอนนี้ได้กลิ่นของมันอีกครั้ง จารึกลงในความทรงจำไปนิรันดร์”
ล่ายชิงหวาพยักหน้าและกล่าวอย่างจริงจัง “แม่ของคุณมีชื่อเสียงมากในสหรัฐอเมริกา ว่ากันว่าเมื่อตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่ เธอพยายามส่งเสริมวัฒนธรรมจีนดั้งเดิมในสหรัฐอเมริกา มีสตรีผู้สูงศักดิ์ชนชั้นสูงหลายคนในสหรัฐอเมริกาภูมิใจที่ได้ทำตามแบบอย่างของเธอ ผมชื่นชอบเถ้าธูปมานานหลายปีแล้ว และราคาของไม้กฤษณาในอเมริกาก็ทรงตัวมานานหลายทศวรรษ จนกระทั่งเถ้าธูปของแม่คุณเป็นที่ต้องการของชนชั้นสูง ส่งผลทำให้ราคาของไม้กฤษณาในสหรัฐอเมริกาเพิ่มขึ้นห้าเท่าตัวในเวลาหนึ่งปี”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...