เย่เฉินถามด้วยความสงสัยว่า “ท่านล่าย เคยพบแม่ผมหรือ?”
“เคยพบ” ล่ายชิงหวาพยักหน้าเล็กน้อยและกล่าวอย่างจริงจังว่า “คุณชายเย่ ความจริงแล้ว ผมเป็นเพื่อนตาทวดของคุณมาหลายปีแล้ว ตอนที่พวกเรารู้จักกัน ตาทวดของคุณยังหนุ่ม ครั้งหนึ่งผมเคยได้รับเชิญจากตาทวดของคุณไปร่วมงานเลี้ยงคบเดือนของแม่คุณ”
ตาทวดของเย่เฉิน ซึ่งเป็นพ่อตาของพ่อเย่เฉิน และเป็นผู้ก่อตั้งตระกูลอาน
อย่างไรก็ตาม เย่เฉินไม่เคยเห็นตาทวดคนนี้มาก่อน เพราะตอนที่เขาเสียชีวิตนั้นเย่เฉินยังไม่เกิด
เมื่อได้ยินคำพูดของท่านล่าย เย่เฉินถามด้วยความประหลาดใจว่า “ท่านล่าย คุณเป็นเพื่อนกับตาทวดของผมหรือ”
“ใช่” ล่ายชิงหวายิ้มเบา ๆ และอธิบายว่า “ตาทวดของคุณอายุพอ ๆ กับผม ผมรู้จักเขาในปี 2481 ตอนนั้นผมนั่งเรือลำเดียวกับเขาไปอเมริกา พวกเราสองคนเจอกันครั้งแรกก็รู้สึกเหมือนเป็นเพื่อนกันมานาน พวกเราขจัดปัญหานานาประการและก้าวเดินไปด้วยกัน สนับสนุนกันและกัน ซึ่งสามารถถือได้ว่าเป็นเพื่อนสนิท”
“ที่แท้เป็นเช่นเอง!” เย่เฉินกล่าว หลังจากนั้นเขายืนขึ้น ประสานมือและโค้งคำนับให้ล่ายชิงหวา
ล่ายชิงหวารีบลุกขึ้นและกล่าวด้วยอึดอัดว่า “คุณชายเย่ คุณคือดวงชะตามังกร คุณจะคำนับผมได้อย่างไร.....ผมควรจะเป็นฝ่ายคำนับคุณมากกว่า!”
เย่เฉินกล่าวอย่างจริงจัง “คุณและตาทวดของผมเป็นเพื่อนสนิทกัน และแน่นอนว่าคุณนั้นเป็นผู้อาวุโสของผมด้วย ผมในฐานะรุ่นหลาน การที่ผมคำนับคุณนั้นเป็นเรื่องที่สมควร!”
ล่ายชิงหวากล่าวอย่างจริงจังว่า “อาจารย์เย่ ผมเชื่อเรื่องพรหมลิขิตแห่งสวรรค์ ตามดวงชะตาแล้ว คุณคือจักรพรรค และผมเป็นขุนนาง แม้ว่าผมจะอายุเกินร้อยปีแล้ว แต่อยู่ต่อหน้าคุณ ผมยังคงเป็นขุนนาง”
“ไม่มี” เย่เฉินส่ายศีรษะและกล่าวว่า “ในรายชื่อข้อมูลการลงทะเบียนทั้งหมดไม่มีคนแซ่อาน”
ล่ายชิงหวาพยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คุณตาของคุณเป็นคนที่หยิ่งมาก และมีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะไม่มาเข้าร่วมการประมูลแบบนี้ เว้นแต่คุณจะบอกให้เขารู้ถึงประสิทธิภาพของยาอายุวัฒนะ เขาถึงจะไม่มาด้วยตัวเอง”
หลังจากนั้น ล่ายชิงหวามองเย่เฉิน และกล่าวด้วยความชื่นชมว่า “คุณชายเย่ กฎที่คุณกำหนดว่าผู้ชนะการประมูลต้องกินยาอายุวัฒนะ ณ.สถานที่ประมูลทันที เป็นสิ่งที่น่าชื่นชมจริง ๆ ไม่เพียงแต่ทำให้ทุกคนที่เข้าร่วมการประมูลได้เห็นผลลัพธ์ที่มหัศจรรย์ของยาอายุวัฒนะด้วยตาตนเอง และยังทำให้คนจำนวนมากมายที่ต้องการยาอายุวัฒนะมาปรากฏตัวออกมา ผมเชื่อว่าการประมูลยาอายุวัฒนะครั้งต่อไป คนใหญ่โตยักษ์ที่หลบซ่อนตัวอยู่ จะปรากฏตัวออกมาด้วยตนเอง!”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ล่ายชิงหวามองไปที่เย่เฉินและกล่าวอย่างจริงจังว่า “บางทีการประมูลปีหน้า รายชื่อคุณตาของคุณอาจจะปรากฏในรายชื่อลงทะเบียน!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...