เย่เฉินรีบกล่าว “ท่านล่าย คุณไม่ต้องเกรงใจมากขนาดนั้น มีเรื่องอะไรก็พูดออกมาได้เลย”
ล่ายชิงหวากล่าวว่า “ถึงแม้คุณจะหลุดพ้นจากสถานการณ์ของมังกรที่ติดอยู่ในสันดอนแล้ว และกลับไปเป็นดวงชะตามังกรตามเดิม! แต่มันยังไม่ใช่จุดจบ ตามบันทึกไว้ ราชวงศ์ใต้《ซู่ยี่จี้ Accounts of Marvels》หุ่ยใช้เวลาห้าร้อยปีแปลงร่างเป็นเจียว และเจียวใช้เวลาหนึ่งพันปีแปลงร่างเป็นมังกร แล้วมังกรใช้เวลาห้าร้อยปีแปลงร่างเป็นเจี่ยวหลง แล้วใช้เวลาหนึ่งพันปีแปลงร่างเป็นอิงหลง นั่นหมายความว่า ดวงชะตามังกรนั้นไม่ได้เป็นดวงชะตาเกิดอย่างแท้จริง นอกจากนั้นยังมีเจี่ยวหลงและอิงหลง”
ตอนนี้สมองของเย่เฉินปรากฏเนื้อหาของ 《ตำราเก้าเสวียนเทียน》และมีบันทึกของหุ่ย เจียว มังกร และเจี่ยวหลง รวมถึงอิงหลงอีกด้วย
เจี่ยวหลง อิงหลง ความจริงแล้วเป็นมังกรที่สูงขึ้นไปอีกระดับ
ล่ายชิงหวากล่าวต่อว่า “อาจารย์เย่ การที่ผมกล่าวถึงเรื่องพวกนี้ เพียงเพื่อบอกคุณว่าอนาคตของคุณยังอีกยาวไกล ถ้าคุณอยากจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก สองสามก้าวสุดท้ายนั้นมีความสำคัญมาก และตระกูลอานคือตัวเลือกดีที่สุดสำหรับคุณในช่วงสองสามก้าวสุดท้ายก่อนขึ้นไปสู่จุดสูงสุด ดังนั้นคุณหาเวลาไปพบคุณตาของคุณสักครั้ง บางทีมันอาจจะเป็นการเปิดสถานการณ์ใหม่”
“ตระกูลอาน?” เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแล้วหัวเราะเยาะตัวเอง “ช่างมันเถอะ ถ้าผมอยากปีนขึ้นไปบนจุดสูงสุด ผมน่าจะไปถึงที่นั่นได้ด้วยตนเอง”
สำหรับเย่เฉินแล้ว เขาไม่เคยคิดที่จะอาศัยความช่วยเหลือจากตระกูลของคุณตา
สำหรับเขาแล้ว เมื่อตนเองยอมรับตระกูลเย่ ประเด็นหนึ่งเป็นเพราะตระกูลเย่ติดค้างครอบครัวตนเองมาก อีกประเด็นหนึ่งคือพ่อตนเองทุ่มเทเพื่อตระกูลเย่มาตลอดชีวิต ยิ่งไปกว่านั้นตนเองก็แซ่เย่ ซึ่งเป็นหลานของตระกูลเย่อยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกหรือเหตุผล บุญคุณหรือความแค้น ตนเองก็จะต้องครอบครองพลังอำนาจของตระกูลเย่
อย่างไรก็ตาม ทางฝั่งคุณตา เย่เฉินไม่มีความคิดเช่นนั้น
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า “ท่านล่าย แม้ว่าผมจะเข้าใจปากว้าถูบ้าง แต่ผมไม่เชื่อว่าทั้งหมดนี้เป็นลิขิต ถ้าผมต้องการบรรลุเป้าหมายนี้ ถึงแม้จะไม่มีตระกูลอานผมก็สามารถบรรลุเป้าหมายได้”
หลังจากนั้น เย่เฉินกล่าวต่อไปว่า “มันเหมือนกับซุนหงอคง ผมเชื่อว่าถึงแม้เขาจะไม่มีกระบองวิเศษ เขาก็สามารถกลายเป็นมหาเทพได้”
ล่ายชิงหวาส่ายศีรษะด้วยรอยยิ้มและกล่าวราบเรียบว่า “คุณชายเย่ ดวงชะตานั้นมีอยู่ทุกทิศทาง กล่าวอีกนัยหนึ่งคือซุนหงอคงไม่เพียงถูกลิขิตให้เป็นมหาเทพ แต่เขายังถูกกำหนดให้ครอบครองกระบอกวิเศษ คุณก็เหมือนกัน”
หลังจากนั้น ล่ายชิงหวายิ้มลึกซึ้งจนคาดเดาไม่ถูก “คุณชายเย่ มันถูกบันทึกไว้ในงานต้นฉบับของ 《ไซอิ๋ว》ที่ราชามังกรบอกซุนหงอคงว่า ก่อนที่เขาจะไปวังมังกรไม่กี่วัน กระบอกวิเศษเริ่มประกายระยิบระยับ ซึ่งหมายความว่าอาจไม่ใช่ซุนหงอคงที่เป็นคนเลือกกระบอกวิเศษ แต่อาจเป็นไปได้ว่ากระบอกวิเศษนั้นเลือกซุนหงอคง!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...