หลังจากนั้นล่ายชิงหวากล่าวว่า “แต่เขาจะไม่อยู่ในเมืองจินหลิงนาน หลังจากเข้าร่วมการประมูลแล้ว ไม่ว่าเขาจะประสบความสำเร็จหรือล้มเหลว เขาจะต้องกลับไปที่สหรัฐอเมริกาทันที ดังนั้นช่วงนี้ต้องรบกวนอาจารย์เย่”
เย่เฉินพยักหน้าและกล่าวว่า “ในเมื่อมีลางร้ายปรากฏอยู่ในปากว้าถู ผมคาดว่าเขาอาจจะไม่สามารถประมูลยาอายุวัฒนะได้”
เมื่อล่ายชิงหวาได้ยินเช่นนี้ เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหัวเราะและกล่าวว่า “คุณพูดถูก ถ้าใครสามารถประมูลยาวิเศษอย่างยาอายุวัฒนะได้ จะต้องเป็นคนที่โชคดี และในปากว้าถูของเขาจะต้องปรากฏลางดี คิดว่าคราวนี้เฟ่ยเจี้ยนจงคงไม่มีวาสนากับยาอายุวัฒนะแล้ว...”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ล่ายชิงหวาถอนหายใจและกล่าวว่า “เขาอายุมากแล้ว และเป็นคนที่อายุมากที่สุดในบรรดาคนสองร้อยคนที่เข้าร่วมการประมูลยาอายุวัฒนะ ถ้าคราวนี้เขาไม่สามารถประมูลยาอายุวัฒนะได้ เกรงว่าเขาคงมีเวลาเหลืออีกไม่มากแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เฉินรู้สึกชื่นชมเฟ่ยเข่อซินมากขึ้นอีกเล็กน้อย
ผู้หญิงคนนี้มีความสามารถ อย่างน้อยตอนนี้ตนเองนั้นเป็นหนี้น้ำใจเธอ ถ้าคุณปู่ของเธอประมูลยาอายุวัฒนะไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรตนเองจะมอบยาช่วยหัวใจแก่เขาครึ่งเม็ด เพื่อให้เขามีอายุไปอีกสองปี
เมื่อรวมกับคำพูดของล่ายชิงหวาแล้ว สามารถยืนยันได้โดยพื้นฐานว่า คราวนี้เฟ่ยเจี้ยนจงอยู่ในเมืองจินหลิง หากมีสิ่งที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นกับของเขา ยังมียาช่วยหัวใจครึ่งหนึ่งของตนเอง เกรงว่าเพียงแค่เป็นสถานการณ์ที่มีความน่ากลัว แต่ไม่มีอันตรายใด ๆ
เย่เฉินรู้ว่าเธอกำลังใช้กลยุทธ์น้ำใจ และรู้ว่ากลยุทธ์น้ำใจของเธอรวมกันทั้งหมดแล้ว ยังห่างไกลจากมูลค่ายาช่วยหัวใจครึ่งเม็ด
แต่เย่เฉินรู้สึกเสมอว่าหากเขาไม่ตอบแทนน้ำใจนี้ และเป็นหนี้เฟ่ยเข่อซินอยู่ตลอด เขาจะรู้สึกอึดอัดอย่างแน่นอน
นี่คือความฉลาดเฉลียวของเฟ่ยเข่อซิน
ขณะนี้ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าเนื่องจากเป็นเช่นนี้ งั้นตนเองใช้แผนซ้อนแผนกับเฟ่ยเข่อซิน ซึ่งถือว่าตาต่อตา ฟันต่อฟัน
ดังนั้น เขาจึงยิ้มเล็กน้อยและกล่าวกับล่ายชิงหวา “ท่านล่ายวางใจเถอะ ผมจะดูแลเป็นพิเศษ”
ล่ายชิงหวาประสานมือคำนับเย่เฉิน และกล่าวด้วยความเคารพ “ขอบคุณ คุณชายเย่”
……
เมื่อเฟ่ยเข่อซินฟังถึงตรงนี้ รู้สึกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก
เดิมทีเธอคิดว่าเย่เฉินจะไม่เปิดเผยตัวตนต่อหน้าตนเอง และไม่พูดเรื่องที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับยาอายุวัฒนะ
เธอถึงกับคิดว่า ถ้าคุณปู่ไม่สามารถประมูลยาอายุวัฒนะได้ เธอจะปาดหน้าไปขอร้องเย่เฉิน เมื่อถึงเวลานั้นตนเองจะทุ่มสุดตัวพูดออกไป
อย่างไรก็ตาม เธอไม่เคยคิดฝันว่าเย่เฉินจะเป็นคนเชิญตนเองเข้าร่วมงานประมูลยาอายุวัฒนะ!
และในฐานะแขกวีไอพี!
คราวนี้ทำให้เธอรับมือไม่ทัน........

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...