ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3777

และขณะนี้ เฟ่ยเข่อซินรู้สึกว่าแผนการและจังหวะทั้งหมดของเธอถูกรบกวนโดยคำเชิญอย่างกะทันหันของเย่เฉิน

กระทั่งเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุดประสงค์ของเย่เฉินคืออะไร

แค่อยากจะเชิญตนเองไปเข้าร่วมงานประมูลครั้งนี้จริง ๆ หรือสังเกตเห็นแรงจูงใจของตนเองแล้ว ดังนั้นจึงเจตนาใช้แผนซ้อนแผน

ดังนั้น เธอจึงไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

ขณะที่เธอไม่รู้จะทำอย่างไร เย่เฉินถามว่า “คุณจาน คุณไม่สนใจงานประมูลแบบนี้ใช่ไหม? ความจริงคุณไม่ต้องกังวลมากเกินไป ผมไม่ได้ช่วยบริษัทประมูลดึงลูกค้า เพียงแต่คิดว่างานประมูลครั้งนี้น่าสนใจ ดังนั้นจึงอยากเชิญคุณซึ่งเป็นแขกจากแดนไกลไปชมงานประมูล และจะได้เป็นฆ่าเวลา”

หลังจากนั้น เย่เฉินหัวเราะแล้วกล่าวว่า “เพราะอย่างไรเสียผมก็แต่งงานแล้ว ถ้าผมชวนคุณไปดูหนัง มันค่อนข้างไม่เหมาะสม แต่ถ้าคุณจานไม่สนใจก็ไม่เป็นไร คุณไม่ต้องรู้สึกมีภาระ”

คำพูดของเย่เฉิน ทำให้เฟ่ยเข่อซินคลายความกังวลไม่น้อย และกล่าวอย่างรวดเร็วว่า “ไม่ ไม่ ฉันสนใจงานประมูลคราวนี้เป็นอย่างมาก”

หลังจากนั้น เพื่อไม่ให้ตนเองแสดงออกมาว่าเธอรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับการประมูลครั้งนี้ เธอแสร้งทำเป็นสงสัยและถามว่า “คุณเย่ ขอถามว่างานประมูลนี้ ประมูลของอะไร?”

เย่เฉินรู้ว่าเฟ่ยเข่อซินกำลังแสดงอยู่ ดังนั้นเขาจึงหัวเราะอย่างเป็นกันเองและกล่าวว่า “ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนพู่กันและภาพวาดโบราณ นอกจากนั้นยังมียาเล็ก ๆ น้อย ๆ อีกด้วย แต่ประสิทธิผลของยานั้นวิเศษมาก ไม่รู้ว่าคุณจานจะยินดีไปชมหรือไม่?”

ใจของเฟ่ยเข่อซินรู้สึกขัดแย้งมาก เพราะคุณปู่ได้พาหยวนจื่อซูมาพักอาศัยอยู่ในโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงแล้ว ดังนั้นเธอจึงเตรียมใจแล้วว่าคงจะไม่สามารถเข้าร่วมงานประมูลครั้งนี้ได้

เฟ่ยเข่อซินรู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อย เมื่อเป็นเช่นนี้ สิ่งเดียวที่ตนเองต้องกังวลคือท่านล่าย

ดังนั้น เธอจึงถามด้วยความสงสัย “คุณเย่ งานประมูลที่คุณพูดถึงคราวนี้ มีแขกวีไอพีทั้งหมดกี่คน เมื่อถึงเวลานั้นแขกวีไอพีคนอื่นจะนั่งในห้องวีไอพีส่วนตัวหรือไม่?”

เย่เฉินรู้ว่าเธอกังวลเรื่องอะไร จึงกล่าวทันทีว่า “คุณจานไม่ต้องกังวลไป คราวนี้มีแขกวีไอพีเพียงสี่คนเท่านั้น และคุณเป็นคนหนึ่งในสี่ นอกจากคุณแล้ว แขกวีไอพีคนอื่น ๆ จะนั่งอยู่แถวแรกทั้งหมด หากคุณเลือกที่จะนั่งอยู่ในห้องวีไอพีส่วนตัว คุณจะไม่มีปฏิสัมพันธ์กับพวกเขา”

เฟ่ยเข่อซินถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อเป็นเช่นนี้ เธอไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว

ดังนั้น เธอจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เยี่ยมมาก ฉันเป็นคนที่ไม่ชอบอยู่ในที่สาธารณะ แต่ฉันก็อยากมีโอกาสได้เห็นโลกภายนอก! ไม่มีอะไรดีไปกว่าการจัดการแบบนี้อีกแล้ว!”