หลังจากนั้น เฟ่ยเข่อซินเจตนาถามว่า “คุณเย่ คุณเป็นคนจัดงานประมูลนี้หรือ?”
“ไม่ใช่” เย่เฉินกล่าวว่า “ผมจะมีปัญญาจัดงานประมูลได้อย่างไร? ผมแค่รู้จักผู้จัดงานประมูล และสัญญาว่าจะช่วยเหลือพวกเขาเล็กน้อย ดังนั้นพวกเขาถึงได้มอบบัตรวีไอพีให้ผม”
หลังจากนั้น เย่เฉินกล่าวอีกว่า “คุณจาน การประมูลจะเริ่มอย่างเป็นทางการเวลายี่สิบนาฬิกาของวันมะรืนนี้ คุณมาถึงประตูโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงเวลาสิบเก้านาฬิกา แล้วผมจะไปรับคุณเข้าสู่สถานที่จัดงาน”
“โอเค!” เฟ่ยเข่อซินตกลงและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คุณเย่ แล้วเจอกันวันมะรืนค่ะ!”
เย่เฉินกล่าวว่า “โอเค เจอกันวันมะรืน”
หลังจากนั้น เย่เฉินกล่าวอีกว่า “คุณจาน อย่าบอกเรื่องนี้กับใคร โดยเฉพาะชูหรัน”
เฟ่ยเข่อซินได้ยินเรื่องนี้ เธอไม่ได้รู้สึกแปลกใจ
เพราะเธอรู้มานานแล้วว่าเย่เฉินเป็นคนที่ถ่อมตนมาก โดยเฉพาะกับคนในครอบครัว เขาซ่อนตัวได้ลึกมาก ซึ่งเซียวชูหรันรู้จักเขาน้อยกว่าตนเองเสียอีก
ดังนั้น เธอจึงตกลงอย่างง่ายดายและกล่าวว่า “คุณเย่ วางใจเถอะ ฉันจะไม่บอกเรื่องนี้ให้ใครทราบ”
“ดีมาก” เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คุณจาน งั้นเจอกันวันมะรืน ผมไม่รบกวนคุณแล้ว ลาก่อน”
“ค่ะ คุณเย่ ลาก่อน”
เฉินอิ่งซานพยักหน้าเบา ๆ และถามว่า “คุณหนู ทำไมเย่เฉินถึงได้เชิญคุณเข้าร่วมงานประมูล?”
เฟ่ยเข่อซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า “เขาอาจต้องการตอบแทนน้ำใจแทนเซียวชูหรัน! ฉันช่วยเซียวชูหรันให้ได้โควตาของ Master class และให้โอกาสเซียวชูหรันติดต่อกับนักออกแบบตกแต่งภายในชั้นนำของโลก และโอกาสที่ดีในการเป็นนักออกแบบชื่อดัง คราวนี้เย่เฉินคงจะต้องการตอบแทนฉันอย่างแน่นอน”
เฉินอิ่งซานไม่ได้สงสัยอะไร แต่กล่าวด้วยความเป็นห่วงว่า “คุณหนู คุณคิดว่าเขาต้องการใช้บัตรเชิญวีไอพีใบนี้ เพื่อตอบแทนหนี้บุญคุณทั้งหมดของคุณหรือเปล่า? ถ้าเป็นเช่นนั้น แล้วคุณไปร่วมงานประมูล คุณจะเป็นฝ่ายที่ขาดทุนน่ะ?”
“คงไม่ใช่” เฟ่ยเข่อซินส่ายศีรษะแล้วกล่าวว่า “ฟังจากน้ำเสียงของเย่เฉินแล้ว ลักษณะที่เขาเชิญฉันเข้าร่วมงานรประมูลกับเชิญฉันไปดูหนังนั้นไม่แตกต่างกัน และเขาจะไม่ใช้วิธีนี้ตอบแทนฉันอย่างแน่นอน”
เฉินอิ่งซานรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยและกล่าวว่า “เช่นนี้ค่อยยังชั่ว......ไม่เพียงแต่คุณสามารถเห็นงานประมูลครั้งนี้ด้วยตาตนเอง แต่คุณยังสามารถหาโอกาสที่ดีสำหรับตนเอง ถ้าคุณท่านไม่สามารถประมูลยาอายุวัฒนะได้ หลังจากงานประมูลจบลงแล้ว คุณสามารถบอกเขาว่าตนเองได้เห็นผลลัพธ์ที่มหัศจรรย์ของยาอายุวัฒนะ และดูว่าเป็นไปได้ไหมที่เขาจะขายยาอายุวัฒนะให้คุณเป็นการส่วนตัว!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...