ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3813
ในเวลานี้ ต็อดที่อยู่บนเวที หลังจากที่ยืนนิ่งอยู่นานในความเงียบ จู่ๆ ก็หันหลังกลับมา มองไปที่ซ่งหวั่นถิง และกล่าวอย่างซาบซึ้งว่า “คุณซ่ง ขอบคุณคุณ และจี๋ชิ่งถังของคุณ ที่มอบชีวิตใหม่ให้แก่ผม!”
หลังพูดจบ เขาก็โค้งคำนับให้กับซ่งหวั่นถิงอย่างสุดซึ้ง และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา น้ำตาก็ได้ไหลลงมาอาบใบหน้าของเขาแล้ว
ซ่งหวั่นถิงพูดอย่างจริงจังว่า “หมายเลข 027 คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉัน หรือจี๋ชิ่งถัง สิ่งที่มอบชีวิตใหม่ให้แก่คุณนั้น คือยาอายุวัฒนะ”
ต็อดกล่าวอย่างซาบซึ้งว่า “ใช่! ที่ผมสามารถลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง มันต้องขอบคุณยาอายุวัฒนะทั้งหมด.......”
ซ่งหวั่นถิงยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า “เอาล่ะหมายเลข 027 เชิญคุณกลับไปที่ที่นั่งของคุณเถอะ การประมูลของเรายังคงจะดำเนินต่อไป”
ต็อดพยักหน้าอย่างเร่งรีบ ปาดน้ำตา แล้วก็เดินลงจากเวที
ทุกคนที่มองเห็นต็อดเดินกลับไปที่ที่นั่งด้วยท่าเดินที่คล่องแคล่วด้วยตาของตัวเอง แต่ละคนต่างรู้สึกว่าเหมือนข้ามชาติไปเลยทีเดียว
เพราะว่า เมื่อกี้นี้ผู้ชายคนนี้ถูกคนอุ้มขึ้นไป และเป็นอัมพาตอย่างสมบูรณ์ ยกเว้นปากเหนือคอของเขา ดวงตาของเขาที่ยังสามารถขยับได้ และส้วนอื่นๆ ของเขาก็ได้เป็นอัมพาตไปอย่างสมบูรณ์
แต่ในพริบตา คนคนนี้ก็สามารถเดินลงจากเวทีด้วยตัวเขาเองได้แล้ว ซึ่งความเปรียบต่างอย่างใหญ่หลวงระหว่างก่อนและหลังเช่นนี้ ช่างมีแรงกระทบใจจริงๆ
ในเวลานี้ ผู้คนจำนวนมากขึ้นเริ่มรู้สึกเสียใจ พวกเขาเสียใจที่พวกเขาไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่เพื่อชิงยาอายุวัฒนะส่วนที่สองมาให้ได้
และซ่งหวั่นถิงที่อยู่บนเวที ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ในคืนนี้ยาอายุวัฒนะสี่ส่วนนั้น ได้ขายออกสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง และต่อไปนี้ยังมียาอายุวัฒนะที่แยกเป็นสองส่วน และยาอายุวัฒนะเต็มเม็ดอีกหนึ่ง หากพลาดครั้งนี้ไป ครั้งต่อไปก็อาจจะต้องรอเป็นเวลาหนึ่งปีขึ้นไป ดังนั้นขอความกรุณาคนที่อยู่ในที่นั่ง และคนที่ยังไม่ได้ชนะการประมูลยาอายุวัฒนะ ก็คว้าโอกาสสามครั้งสุดท้ายไว้ให้ดี”
ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา บรรดาผู้ที่จับจ้องยาอายุวัฒนะที่อยู่ในสถานที่นั้น ต่างคนก็ยิ่งวิตกกังวลมากขึ้นไปอีก โดยเฉพาะผู้ที่รู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ที่จะแข่งขันเพื่อชิงยาอายุวัฒนะเม็ดสุดท้ายนั้น ในเวลานี้พวกเขารู้อยู่แก่ใจอย่างมากว่า โอกาสที่แท้จริงของตัวเอง เหลือเพียงสองครั้งแล้วเท่านั้น!
อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ล่ายชิงหวาและเย่โจงฉวนที่ได้รับเชิญให้เป็นแขกวีไอพี กลับยกมือขึ้น และพูดพร้อมกันว่า “ผมให้สิบล้าน!”
ทุกคนต่างตกตะลึง
ชาวจีนหลายคนที่อยู่ในสถานนี่เคยได้ยินชื่อเสียงของล่ายชิงหวามาก่อน และรู้ว่าล่ายชิงหวาถึงเป็นอาจารย์ฮวงจุ้ยที่แท้จริง แต่พวกเขาไม่คาดคิดว่า ล่ายชิงหวาจะประมูลยันต์ขลังที่ทำจากอาจารย์ฮวงจุ้ยที่ไม่รู้จักชื่อ นี่มันค่อนข้างอุกอาจไปมั้ย?
นอกจากนี้ยังมีเย่โจงฉวนหัวหน้าตระกูลเย่ ที่ไม่เคยเสนอราคาใดๆ มาเป็นเวลานาน ในเวลานี้จู่ๆ เขาก็ประมูลยันต์ขลัง ซึ่งทำให้คนดูเข้าใจได้ยากเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม ล่ายชิงหวาและเย่โจงฉวนผู้รู้เหตุการณ์คู่นี้ต่างรู้ดีอยู่ในใจว่า ยันต์ขลังนี้เย่เฉินทำด้วยมือของเขาเอง ดังนั้นจึงต้องมีบางอย่างที่ไม่เหมือนกัน!
และราคาเริ่มต้นเพียงสิบล้านเหรียญสหรัฐเท่านั้น ซึ่งถือได้ว่าเป็นสินค้าคุณภาพสูงและราคาต่ำ ยังไม่รีบลงมือแล้วจะรออะไรอยู่ล่ะ?
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...