ล่ายชิงหวาและเย่โจงฉวนเสนอราคาพร้อมกัน และในทันใดคนอื่นๆ ที่อยู่ในสถานที่ก็เริ่มสนใจยันต์ขลังดวงนี้ขึ้นมา
และในเวลานี้ เย่โจงฉวนก็ไม่คาดคิดเลยว่าล่ายชิงหวายันต์ขลังคนนี้ก็จะสนใจด้วย ดังนั้นเขาจึงยิ้มและทำท่าทางเชิญชวน และกล่าวอย่างสุภาพว่า “ท่านล่าย ดวงแรกก็ถอยให้คุณไปก่อน ผมก็ไม่แข่งขันกับคุณละ”
ล่ายชิงหวาจับมือของเขาและยิ้มและกล่าวว่า “ขอบคุณหัวหน้าตระกูลเย่ที่ยอมถอยให้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ดวงนี้ผมก็ขอก่อนแล้วกัน และดวงต่อไป ผมก็จะไม่แข่งขันกับหัวหน้าตระกูลเย่แล้ว”
เย่โจงฉวนหัวเราะ พยักหน้าและกล่าวว่า “ดีมาก ดีมาก คุณล่ายเชิญเลย!”
ล่ายชิงหวายกมือขึ้นทันที และพูดว่า “ผมให้ยี่สิบล้าน!”
ซ่งหวั่นถิงรีบพูดว่า “ท่านล่าย ราคายันต์ขลังเพิ่มขึ้นครั้งละหนึ่งล้านเหรียญ คุณไม่จำเป็นต้องเรียกว่าสูงขนาดนั้นก็ได้”
ล่ายชิงหวาโบกมือของเขา “ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา”
ซ่งหวั่นถิงทำได้เพียงพยักหน้า และพูดอย่างจริงจังว่า “ยันต์ขลังดวงแรก ท่านผู้มีเกียรติคุณล่ายเสนอเป็นเงินยี่สิบล้านดอลลาร์สหรัฐ มีราคาที่สูงกว่านี้หรือไม่?”
แม้ว่าทุกคนที่อยู่ในสถานที่ต่างก็สนใจยันต์ขลังนี้มาก แต่คนส่วนใหญ่ก็รู้จักตัวตนของล่ายชิงหวาดี และให้ความเคารพต่อเขาอยู่บ้าง ดังนั้นในเวลานั้นจึงไม่มีใครเสนอราคาแข่งกับเขาเลย
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าทุกคนจะไม่แข่งราคา แต่พวกเขาก็ยังคงแอบคิดว่ายันต์ขลังนี้มีพลังอะไรมากมายกันแน่ ถึงทำให้ท่านล่ายไม่เสียดายที่จะจ่ายเงินยี่สิบล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อชิงมันมา
เฟ่ยเจี้ยนจงก็กระซิบเบาๆ ว่า “พี่ล่ายและหัวหน้าของตระกูลเย่คนนั้น นั่งอยู่ที่นี่มานานโดยไม่เคยเสนอราคาเลย ทำไมจู่ๆ พวกเขาถึงสนใจกับยันต์ขลังประเภทนี้ขึ้นมาล่ะ?”
เฟ่ยเจี้ยนจงพยักหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า “งั้นก็รอประมูลดวงที่สาม”
ทั้วพื้นที่ในเวลานี้ ยังไม่มีใครเสนอราคาแข่งกับล่ายชิงหว่า ดังนั้นซ่งหวั่นถิงจึงทุบค้อนลง หลังจากสอบถามสามครั้ง
ล่ายชิงหวาอยู่ในอารมณ์ที่มีความสุขเป็นพิเศษ เมื่อชนะการประมูลยันต์ขลัง เขารู้ว่าตัวเองไม่สามารถแข่งขันเพื่อซื้อยาอายุวัฒนะได้ ดังนั้นเขาจึงทำใจไว้นานแล้ว แต่ก็เป็นสิ่งที่ดีที่หายากมากสำหรับเขา ที่จะสามารถเก็บเกี่ยวยันต์ขลังที่เย่เฉินทำด้วยมือของเขาเองได้
ตามระเบียบการประมูล สินค้าอื่นๆ ยกเว้นยาอายุวัฒนะ จะต้องรอให้การประมูลสิ้นสุดลงถึงจะส่งมอบให้ผู้ประมูล ดังนั้นซ่งหวั่นถิงจึงเริ่มการประมูลยันต์ขลังดวงที่สองโดยตรง
ในคราวนี้ เย่โจงฉวนก็ต้องยกมือขึ้นโดยไม่ลังเล และเอ่ยปากขึ้นมาก็เสนอราคาสิบล้านเหรียญทันที

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...