ในเวลานี้ ซ่งหวั่นถิงซึ่งอยู่ในสถานที่ประมูลประกาศด้วยเสียงดังว่า “สินค้าที่จะขึ้นเวทีการประมูลล็อตต่อไป คือยาอายุวัฒนะส่วนที่สามในคืนนี้! ยาอายุวัฒนะโอกาสมีไม่มากแล้วนัก โปรดทุกคนรักษามันให้ดี อย่า ทิ้งความเสียใจไว้ให้กับตัวเอง”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จิตวิญญาณของทุกคนที่อยู่ในสถานที่ ก็ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง
เนื่องจากต็อดกินยาอายุวัฒนะส่วนที่สองไปในตอนเมื่อกี้นี้ ทำให้ทุกคนได้มองเห็นด้านที่วิเศษกว่าของยาอายุวัฒนะด้วยตาของพวกเขาเอง
ดังนั้น หลายคนจึงได้เริ่มเตรียมไม้เตรียมมือแล้วในขณะนี้ และตัดสินใจที่จะเอาชนะยาอายุวัฒนะส่วนที่สามให้ได้ โดยไม่คำนึงถึงค่าใช้จ่ายใดๆ
พนักงานได้เสิร์ฟยาอายุวัฒนะบนจานเงินขึ้นมาอีกครั้ง และซ่งหวั่นถิงก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ราคาเริ่มต้นของยาอายุวัฒนะส่วนที่สามยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงเป็นหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ และราคาเพิ่มขึ้นครั้งละสิบล้าน ฉันเห็นว่าทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ได้เตรียมพร้อมหมดแล้ว งั้นฉันก็จะไม่เสียเวลาของทุกคนอีกแล้ว การประมูลจะเริ่มขึ้น ณ บัดนาว กรุณาเสนอราคาได้เลย!”
ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง ก็มีคนตะโกนขึ้นมาทันทีว่า “ห้าพันล้าน!”
ทันทีที่เสียงของชายคนนั้นจบลง ก็มีคนเอ่ยปากพูดว่า “นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังจะห้าพันล้านอีก ผมให้หนึ่งหมื่นล้าน!”
ทุกคนต่างก็รู้ดีว่า เป็นไปไม่ได้หรอกที่ยาอายุวัฒนะส่วนที่สามจะถูกขายในราคาที่ต่ำกว่าหมื่นล้าน และไม่น่าแปลกใจเลยที่ราคาจะสูงถึงหนึ่งหมื่นล้านในสองการประมูล
ดังนั้น แม้ว่ายาอายุวัฒนะส่วนที่สามจะเริ่มต้นจากหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่ก็ถูกผลักเป็นหมื่นล้านดอลลาร์ในเวลาที่ไม่ถึงสิบวินาที
คนที่เสนอราคาหนึ่งหมื่นล้านเหรียญสหรัฐนั้น เป็นเศรษฐีคนที่อยากจะปล่อยต็อดไปก่อน เพื่อที่จะได้ยาอายุวัฒนะส่วนที่สามด้วยราคาที่ต่ำกว่าได้เปรียบกว่า
เดิมทีเขาคิดว่า ยาอายุวัฒนะส่วนนี้ตัวเองจะสามารถเอาชนะได้ด้วยเงินประมาณเก้าพันล้าน แต่ใครจะไปคิดว่า มีคนจำนวนมากประทับใจกับความเปลี่ยนแปลงหลังต็อดกินยาอายุวัฒนะ ดังนั้นคนที่ถอนตัวออกจากการแข่งราคาตั้งแต่ช่วงแรกๆ ของรอบที่แล้ว ในรอบนี้แทบจะกัดฟันสู้เลยทีเดียว
ดังนั้น หลังจากเศรษฐีคนนั้นเสนอราคาหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐออกมา ก็มีคนเพิ่มราคาขึ้นอีกหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐจากฐานราคาที่เขาเสนอในทันที
ทันทีหลังจากนั้น ราคาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ในไม่ช้าผู้เสนอราคารายอื่นอีกหลายราย ผลักดันให้แตะระดับสูงสุดใหม่อย่างรวดเร็วที่หนึ่งหมื่นสองพันล้านดอลลาร์
ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากได้ยาอายุวัฒนะ เพียงแต่ว่าราคาสูงเกินไปจริงๆ มันสูงเกินกว่าความสามารถที่พวกเขาจะรับไหวไปแล้ว
แม้ว่าจะมีคนยอมจ่ายเป็นเงินจำนวนมากขนาดนั้น แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะสามารถนำเงินสดที่มีมูลค่าหนึ่งถึงสองหมื่นล้านดอลลาร์ออกมาได้ในคืนนี้
ด้วยเงินจำนวนมากขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องขายสินทรัพย์ไปบางส่วน หรือแม้กระทั่งจำนอง และลดหุ้นที่ถือไว้ส่วนหนึ่ง ถึงจะสามารถรวบรวมให้พอได้
ดังนั้น มีคนจำนวนมากล้มเลิกการประมูลทั้งน้ำตา ในขณะเดียวกันพวกเขาก็รู้สึกเสียใจอยู่ในใจส่วนลึก เสียใจกับครั้งแรกสองพันล้านดอลลาร์ และครั้งที่สองเป็นหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ ตัวเองไม่ได้ยืนกรานที่จะเสนอราคา และปล่อยให้โอกาสที่จะได้ครอบครองยาอายุวัฒนะผ่านไป ในตอนนี้ก็ทำได้เพียงต้องเฝ้าดูโอกาสมันผ่านไปอย่างต่อหน้าต่อตา
แม้แต่เศรษฐีคนที่คิดว่าตัวเองจะสามารถชนะการประมูลยาอายุวัฒนะด้วยเงินเก้าพันล้าน ก็ต้องร้องไห้อย่างขมขื่นและยอมแพ้การประมูล ไม่มีเหตุผลอื่น ไม่ใช่เป็นเพราะเขาไม่มีเงิน ก็เพราะว่าราคาในปัจจุบัน มันเกินความสามารถของเขาที่จะจ่ายได้แล้ว
ในท้ายที่สุด ยาอายุวัฒนะเม็ดนี้ ก็ถูกนักธุรกิจชาวยิวอายุประมาณเจ็ดสิบกว่าปี ชนะการประมูลในราคาหนึ่งหมื่นแปดพันห้าร้อยล้าน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...