อย่างไรก็ตาม เฟ่ยเจี้ยนจงที่ไม่พอใจคิดอยู่ในใจว่า “เวลาชำระเงินสำหรับการประมูลคือครึ่งชั่วโมง ถ้าลองคิดหาวิธีในครึ่งชั่วโมงนี้ น่าจะสามารถระดมทุนจากที่อื่นมาได้ส่วนหนึ่ง!”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฟ่ยเจี้ยนจงก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง และพูดโพล่งออกมาว่า “ผมให้สองแสนหนึ่งหมื่นล้าน!”
เฟ่ยเจี้ยนจงรู้ดีอยู่ในใจว่า นี่เป็นการเสนอราคาครั้งสุดท้ายของเขาในคืนนี้แล้ว
หากฮั่วหย่วนเจิงยังคงเพิ่มราคาต่อไป งั้นตัวเองก็ทำได้เพียงต้องยอมรับความพ่ายแพ้ และกลับก็เริ่มเตรียมพร้อมสำหรับงานศพของเขาได้เลย
แม้ว่าหลานสาวเฟ่ยเข่อซินได้สร้างความสัมพันธ์บางอย่างกับเจ้าของยาอายุวัฒนะแล้ว แต่ตอนนี้ยาอายุวัฒนะถึงราคานี้แล้ว เฟ่ยเจี้ยนจงก็ไม่ได้ฝากความหวังที่เฟ่ยเข่อซินอีกต่อไปแล้ว เพราะเขารู้ว่า หลานสาวเขาก็ไม่สามารถจัดหายาอายุวัฒนะมาให้ตัวเองได้หนึ่งเม็ดแล้ว
ใครจะคิดว่า ฮั่วหย่วนเจิงจะกล่าวทันทีโดยไม่ลังเลว่า “สองแสนสองหมื่นล้าน!”
ในขณะนี้ การแสดงออกของเฟ่ยเจี้ยนจงหยุดนิ่งทันที และการเคลื่อนไหวร่างกายของเขาก็หยุดนิ่งในขณะนั้น
ในที่สุดเขาก็ได้รู้ว่า เหตุใดการประมูลครั้งนี้จึงบ้าคลั่งมากขนาดนี้
เพราะว่า มันเกี่ยวข้องกับชีวิตมนุษย์จริงๆ
คุณชนะแล้ว และชีวิตก็จะสามารถยืดต่อไปได้
หากคุณพ่ายแพ้ แม้ว่าคุณจะมีทรัพย์สินเป็นแสนล้าน ล้านล้านแล้วยังไง หากเดินออกจากประตูนี้ไป คุณก็มีเพียงต้องรอความตายทางเดียวเท่านั้น
ถ้าสภาพร่างกายไม่แย่นัก และสามารถอยู่ต่อไปได้อีกปี ก็อาจมีโอกาสกลับมาแย่งชิงยาอายุวัฒนะได้
มิฉะนั้น ถ้าคุณเป็นเหมือนเฟ่ยเจี้ยนจง คุณก็สามารถกลับไปเตรียมงานศพได้
ซ่งหวั่นถิงมองไปที่เฟ่ยเจี้ยนจงในเวลานี้ และเอ่ยปากถามว่า “หมายเลข 035 คุณยังต้องการเสนอราคาต่อไปหรือไม่?”
ทันใดนั้นเฟ่ยเจี้ยนจงก็กลับมารู้สึกตัว และมองซ่งหวั่นถิงทันทีด้วยใบหน้าที่สิ้นหวัง และส่ายหัวอย่างหดหู่ใจ
เขารู้ว่า ตัวเองได้แพ้ไปแล้ว
แม้ว่าเขาจะยังคงประมูลต่อไป และไม่สามารถจ่ายได้ในเวลานั้น ก็ทำได้แค่ฝันหวานเปล่าๆ เท่านั้น
อีกอย่าง เมื่อถึงเวลานั้นเขาก็จะถูกผู้ชมในสถานที่เยาะเย้ยอีกด้วย
และในขณะนั้นเอง เขาก็รู้ดีว่าชีวิตของตัวเองไม่ได้ยืนยาวแล้ว และการดิ้นรนต่อสู้ต่อไป มันก็จะเปล่าประโยชน์ และก็จะสูญเสียศักดิ์ศรีขีดสุดท้ายไปอีกด้วย
เขารู้สึกสิ้นหวัง และโบกมือเบาๆ และไม่ได้เสนอราคาอีกต่อไป
เย่เฉินทำเงินได้สามแสนล้านล้านดอลลาร์ในการประมูลเพียงครั้งเดียว และถ้าเขาสุ่มเอาหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐออกมา ก็จะสามารถตอบแทนความโปรดปรานทั้งหมดของตัวเองได้เป็นหลายสิบครั้งเลยทีเดียว.......
และเย่เฉินที่อยู่ในห้องเฝ้าระวังในเวลานี้ ก็รู้สึกตกใจมากเช่นกัน
สองแสนสองหมื่นล้านดอลลาร์ นี่เป็นความมั่งคั่งที่น่าตกใจก้อนหนึ่ง แต่ฮั่วหย่วนเจิงคนนี้ ประกาศทุนเพียงหนึ่งแสนล้านดอลลาร์สหรัฐ ตัวตนที่แท้จริงของเขาคือใครกันแน่?!
ในเวลานี้ ซ่งหวั่นถิงที่อยู่ในสถานที่ได้เริ่มการซักถามสามครั้งสุดท้ายตามปกติ
หลังจากที่ไม่มีใครขึ้นราคาในช่วงสามครั้งที่แล้ว เธอจึงทุบค้อนลงอย่างตื่นเต้น และประกาศด้วยเสียงดังว่า “ขอแสดงความยินดีกับหมายเลข 099 ที่ชนะการประมูลยาอายุวัฒนะเพียงเม็ดเดียวในการประมูลครั้งนี้ ด้วยราคาสองแสนสองหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ”
ทันทีที่พูดจบ หมายเลข 099 ฮั่วหย่วนเจิงก็ลุกขึ้นอย่างช้าๆ มองไปที่ซ่งหวั่นถิง และพูดเสียงดังว่า “คุณซ่ง ผมรู้ว่าเจ้าของยาอายุวัฒนะ จะต้องเฝ้าดูทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในที่นี่จากที่ไหนสักแห่งในเวลานี้ ผมต้องการจะใช้โอกาสครั้งนี้ เพื่อหารือเกี่ยวกับธุรกิจกับเขา!”
เมื่อเผชิญหน้ากับพฤติกรรมของฮั่วหย่วนเจิงที่ไม่เล่นไพ่ตามกิจวัตร ซ่งหวั่นถิงก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรในเวลานั้น
เพราะว่านี่คือเจ้าของเงินสองแสนสองหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ และแน่นอนว่าตัวเองไม่สามารถขับไล่เขาออกไปโดยตรง เพียงเพราะเว่าขาไม่ให้ความเคารพระเบียบวินัยได้อย่างแน่นอน?
เมื่อซ่งหวั่นถิงกำลังลังเลใจ ฮั่วหย่วนเจิงก็มองไปที่กล้องวงจรปิดตัวหนึ่ง และพูดด้วยเสียงดังว่า “ตราบเท่าที่คุณให้ผมนำ ยาอายุวัฒนะเม็ดนี้ออกไป ผมสามารถจ่ายเงินให้คุณเป็นสามแสนล้านเหรียญได้!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...