ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3835

และตอนนี้ เบอร์นาร์ด อาร์โนลต์ก็รู้สึกตื่นเต้นอีกครั้ง

เขาไม่รู้ว่าวันนี้สิ้นหวัง ตื่นเต้น แล้วสิ้นหวัง แล้วตื่นเต้นไปกี่ครั้งแล้ว

เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาใกล้จะถูกทำลายจนพังแล้ว

ถ้าเป็นแบบนี้อีกหลายครั้ง ยังไม่ทันได้กินยาอายุวัฒนะ เกรงว่าเขาคงจะโรคหัวใจกำเริบแล้ว และตายที่นี่โดยตรง

ตอนนี้เขาถลึงตา จ้องมองเฟ่ยเจี้ยนจงตลอดเวลา รอให้เขาพูดว่าเขาไม่สามารถซื้อ หรือจ่ายเงินไม่ไหวอะไรแบบนี้

ถ้าเป็นเช่นนี้ ตนจะสามารถซื้อยาอายุวัฒนะนี้ในราคา 72 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ!

หัวใจของเฟ่ยเข่อซินที่เพิ่งโล่งใจ ก็เต้นระรัวอีกครั้งทันทีแม้ว่าเธอจะได้ยินเพียงเสียงคำรามจากปู่ของเธอ แต่เธอก็รู้ทันทีว่า ลุงใหญ่คงจะฉวยโอกาสนี้เพื่อแย่งตำแหน่งแน่นอน......

ในขณะนี้ อาเฉิงทางโทรศัพท์สะอื้นอย่างช่วยไม่ได้ และพูดว่า:"คุณท่าน......ผมขอโทษ…...ผมไม่มีวิธีที่จะช่วยท่านได้จริงๆ ตอนนี้ผมอยู่ภายใต้การควบคุมของคุณชาย มีทหารรับจ้างอย่างน้อยหลายสิบนายคอยคุ้มกันบ้านผม เขาบอกว่า ก่อนท่านตาย ผมห้ามออกจากบ้านแม้แต่ก้าวเดียว……"

เฟ่ยเจี้ยนจงคำรามอย่างโกรธจัด:"ฉันจะโทรหาไอ้สัตว์นั้นเดี๋ยวนี้!"

พูดจบ เฟ่ยเจี้ยนจงวางสายทันที และกดโทรหาหมายเลขอื่น

โทรติดเร็วมาก

แต่ว่า ไม่มีเสียงจากปลายสายเลย

เฟ่ยเจี้ยนจงกัดฟัน และคำรามอย่างโกรธเคือง:"ไอ้สัตว์! ไอ้สัตว์เอ้ย ทำไมมึงถึงทำแบบนี้! ทำไม? !"

ปลายสาย มีเสียงค่อนข้างแก่พูดขึ้นว่า:"พ่อ......ปีนี้ผมอายุเจ็ดสิบแล้ว พ่อก็ถือว่าคุ้นเคยกับหนังสือประวัติศาสตร์แล้ว พ่อดูผมสิ ไท้จื่อเอี๊ยอายุเจ็ดสิบกว่าแบบผม แม้จะอยู่ในสมัยโบราณ ก็หาไม่เจอกี่คนหรอกใช่ไหม?"

เฟ่ยเจี้ยนจงถามเสียงโหด:"คงแทบรอไม่ไหวที่จะสืบทอดตำแหน่งแล้ว ดังนั้นแกถึงอยากให้ฉันตายสินะ! อย่าลืมว่าฉันเป็นคนให้ชีวิตแก! ทุกสิ่งที่แกมีอยู่ ฉันเป็นคนให้ทั้งนั้น! ทั้งชาติบ้านเมืองตระกูลเฟ่ย ฉันเป็นคนสร้างขึ้นมาเองทั้งนั้น! แกไม่รู้จักสำนึกบุญคุณเลยรึไง!"

พูดจบ อีกฝ่ายก็พูดอีกว่า:"พ่อ คนสนิทของพ่อในบริษัท ผมเคลียร์หมดแล้ว ดังนั้นผมแนะนำให้พ่อเลิกดิ้นรน ต่อไปก็ใช้ชีวิตดีๆในประเทศเถอะ ยังไงซะพ่อก็ออกไปนานหลายปีแล้ว ถึงเวลาต้องกลับมาอยู่บ้านแล้ว ต่อให้กลับมา ผมก็จะ ไม่ยอมให้พ่อเข้าเมือง ถึงตอนนั้นพ่อไปๆมาๆ และถ้าตายกลางทาง ผมที่เป็นลูกชายก็คงจะรู้สึกผิด"

"ดังนั้น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พ่อก็ใช้ชีวิตวัยชราในจีนเถอะ!"

"ถ้าพ่อถูกกำหนดให้มีชีวิตที่ยืนยาว งั้นผมในฐานะลูกชายก็คงจะปลาบปลื้มใจมากแน่นอน"

"แต่ถ้าพ่อถูกลิขิตให้มีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึง 100 ปี ในตอนที่พ่อถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา ผมในฐานะลูกชาย ก็จะใส่ชุดผ้าดิบ และส่งพ่อเป็นครั้งสุดท้ายอย่างมีหน้ามีตาแน่นอน!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ในใจเฟ่ยเจี้ยนจงเกลียดชังเข้ากระดูกแล้ว

เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่า คำพูดของลูกชายของเขาหมายถึงอะไร?

แม้ว่าคำพูดของอีกฝ่ายจะฟังดูสูงส่ง แต่แก่นแท้ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าแปดคำ:ตายในประเทศ อย่ากลับมาอีก!