พูดจบ เบอร์นาร์ด อาร์โนล์ตที่รอคอยอย่างใจร้อนก็ส่งเสียงโห่ร้องอย่างดีใจทันที และพูดตะโกนเสียงดังว่า:"ยาอายุวัฒนะเป็นของฉันแล้ว! ยาอายุวัฒนะเป็นของฉันแล้ว!"
ในเวลานี้ จู่ๆ ใบหน้าของเฟ่ยเจี้ยนจงก็บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด และเลือดพ่นออกจากปากอย่างควบคุมไม่ได้
คนรอบข้างหลายคนที่ถูกเลือดกระเด็นใส่กำลังจะด่า แต่ไม่นึกเลยว่าเฟ่ยเจี้ยนจงจะหมดแรงก้อนสุดท้ายจากการอ้วกเลือดเมื่อกี้ และทั้งตัวก็ทรุดลงไป หมดสติทันที
หลายๆ คนที่ถูกเลือดพุ่งเต็มไปทั้งหัวทั้งตัว เห็นชายชรากำลังจะตายทันที และแต่ละคนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เริ่มเช็ดเลือดบนตัวด้วยความโกรธ
หยวนจื่อซูรีบพยุงเฟ่ยเจี้ยนจงที่อยู่ในอาการหมดสติ จากนั้นเขาเอื้อมมือไปสัมผัสชีพจรของเฟ่ยเจี้ยนจง เมื่อเห็นว่าชีพจรของเขาอ่อนแอ และใกล้จะถึงตาย จึงรีบตะโกนว่า:"กำลังจะตายแล้ว! รีบเรียกรถพยาบาลเร็ว!"
ในเวลานี้ ประตูห้องชั้นสองที่ไปสู่ราวบันไดชั้นสองถูกเปิดออก เฟ่ยเข่อซินนอนอยู่บนราวบันไดชั้นสองด้วยความตื่นตระหนก ร้องไห้และตะโกนว่า:"คุณปู่! อาจารย์หยวน ปู่ของฉันเป็นอะไร?!"
หยวนจื่อซูเงยมองขึ้นไปมองเฟ่ยเข่อซิน และพูดอย่างเศร้าโศกว่า:"คุณเข่อซิน คุณท่าน…...เกรงว่าจะไม่ไหวแล้ว!"
เฟ่ยเข่อซินทรุดตัวลงทันที และตะโกนใส่เจ้าหน้าที่ว่า:"ชีวิตคนสำคัญดุจฟ้า พวกคุณรีบเรียกรถพยาบาลสิ!"
หยวนจื่อซูอุ้มเฟ่ยเจี้ยนจงที่หมดสติ แล้วเบียดออกจากที่นั่ง ตะโกนบอกพนักงานว่า:"รบกวนช่วยเรียกรถพยาบาลหน่อย"
ซ่งหวั่นถิงเตรียมสั่งเจ้าหน้าที่ทันที รีบติดต่อเจ้าหน้าที่ทำแผนฉุกเฉินให้เข้ามา
เธอกลัวว่าในการประมูลคืนนี้ จู่ๆจะมีคนหมดสติเพราะความดีใจหรือตื่นเต้น ดังนั้นจึงจัดทีมฉุกเฉินไว้ล่วงหน้า
ทีมฉุกเฉินได้เตรียมอุปกรณ์กู้ภัยครบไว้ล่วงหน้าแล้ว และในตอนสถานการณ์วิกฤติ ก็จะมีรถยนต์ มีเฮลิคอปเตอร์ที่สามารถพาคนไปโรงพยาบาลได้โดยเร็วที่สุด
แต่ว่า ในตอนที่เธอกำลังจะพูด เสียงของเย่เฉินก็ดังมาจากหูฟัง:"หวั่นถิง ให้พนักงานพาเขามาที่ห้องวีไอพี"
ซ่งหวั่นถิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อได้ยินเสียงของเย่เฉิน
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฟ่ยเข่อซินก็ตะโกนอย่างใจร้อนทันที:"อาจารย์หยวน! รีบพาคุณปู่ไป! นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของคุณปู่นะ!"
หยวนจื่อซูเงยหน้าขึ้นมองเฟ่ยเข่อซิน เมื่อเห็นว่าน้ำเสียงของเธอหนักแน่น จึงพยักหน้าและพูดกับทหารของสำนักว่านหลงว่า:"ห้องวีไอพีอยู่ที่ไหน? พาฉันไปที่นั่น!"
ตอนนี้เย่เฉินพูดกับซ่งหวั่นถิงจากเครื่องส่งรับวิทยุว่า:"หวั่นถิง ให้หญิงสาวบนชั้นสองคนนั้นไปด้วย"
ซ่งหวั่นถิงออกคำสั่งทันทีผ่านช่องทางภายใน:"ให้พนักงานพาผู้หญิงบนชั้นสองไปที่ห้อง VIP ชั้นหนึ่งด้วย"
เดิมทีทหารของสำนักว่านหลงหลายคนที่เฝ้าอยู่นอกประตูห้อง VIP ก็ดันประตูเข้ามาทันที
พวกเขาเดินผ่านห้องวีไอพี มาถึงรั้วด้านนอกสุดของชั้นสอง และพูดกับเฟ่ยเข่อซินที่ยืนอยู่ข้างรั้วว่า:"สวัสดีครับ คุณผู้หญิง เชิญตามผมมา!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...