ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3846

ทันทีที่เย่เฉินพูดคำเหล่านี้ออกมา เฟ่ยเข่อซินและเฟ่ยเจี้ยนจงก็ตกตะลึงอ้าปากค้างจนพูดไม่ออกเลย

คำพูดที่ธรรมดาของเย่เฉิน ในหูของสองปู่หลาน กลับระเบิดดังตูม ราวกับฟ้าร้อง

สองปู่หลานไม่เคยคิดฝันว่า ที่ภายนอกลือกันว่าตระกูลเย่ได้แบ่งทรัพย์สินครึ่งหนึ่งให้สำนักว่านหลง เพื่อแลกกับความเมตตาของว่านพั่วจวินประมุขสำนักว่านหลง แต่สถานการณ์ที่แท้จริง กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง!

ไม่เพียงแต่ตระกูลเย่ไม่ได้ยกทรัพย์สินครึ่งหนึ่งให้กับสำนักว่านหลง แต่เย่เฉินยังเอาทั้งสำนักว่านหลงมาอยู่ภายใต้คำสั่งของเขาด้วย!

นี่คือกลุ่มทหารรับจ้างที่มีผู้คนนับหมื่น!

แม้ว่ากลุ่มทหารรับจ้างดังกล่าว จะไม่สามารถเทียบกับกองทัพวอชิงตันได้ แต่ขนาดและประสิทธิภาพการต่อสู้ของกลุ่มนี้ ไม่ใช่ตระกูลที่ร่ำรวยอย่างตระกูลเฟ่ยสามารถเทียบได้

สมองของเฟ่ยเข่อซินยังไม่ทันตอบสนอง แต่เฟ่ยเจี้ยนจงกลับกระจ่างทันที และโพล่งออกมาว่า:"มิน่าล่ะ…...มิน่าล่ะในตอนที่เข้างาน อาจารย์หยวนเคยเกิดความสงสัย บอกว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเกือบทั้งหมดในที่นี่ เป็นยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้ ผลการฝึกฝนที่ต่ำที่สุดก็คือนักบู๊สามดาวเช่นกัน และสูงขึ้นมาหน่อยก็มีนักบู๊ห้าดาวไม่กี่คน ยอดฝีมือมากมาย แม้แต่ศิษย์ในสำนักของเขาก็ยังเทียบไม่ได้ คิดว่าคนพวกนี้คงเป็นคนของสำนักว่านหลงแน่นอน…."

เย่เฉินพยักหน้าและพูดอย่างตรงไปตรงมาและได้ใจว่า:"ใช่ คราวนี้รปภ. ของงานประมูลทั้งหมดเป็นทหารของสำนักว่านหลง อาจารย์หยวนที่คุณพูดถึง คงจะเป็นคนที่ตามหลังคุณตลอดเมื่อกี้สินะ? ผลการฝึกฝนของเขานั้นดีมาก เขาถึงระดับของนักบู๊เจ็ดดาวแล้ว ถ้าอยู่ในสำนักว่านหลง ก็คือระดับราชันสงครามแล้ว"

เฟ่ยเจี้ยนจงมองเย่เฉินอย่างสยองขวัญ และพึมพำว่า:"คุณชายเย่…...คุณรู้ได้ไง ว่าอาจารย์หยวนเป็นนักบู๊เจ็ดดาว? !"

อันที่จริง ในตอนที่ถามคำถามนี้ ในใจเฟ่ยเจี้ยนจงก็มีคำตอบอยู่แล้ว

ทำไมเย่เฉินถึงรู้ผลการฝึกฝนของหยวนจื่อซู?

ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว คือผมการฝึกฝนของเขาอยู่เหนือกว่าหยวนจื่อซูมาก!

เฟ่ยเข่อซินตกใจมาก ตอนนี้เธอรู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเมื่อเธอเทียบกับเย่เฉินแล้ว ระดับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง!

ในเวลานี้ เย่เฉินยิ้มและไม่พูดอะไร หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ถึงยิ้มพูดนิ่งๆว่า:"ไม่เช่นนั้น คุณเฟ่ยคิดว่า ผมเย่เฉินใช้อะไรมาพิชิตสำนักว่านหลงล่ะ? เป็นเพราะความหล่อ?"

เฟ่ยเข่อซินที่ตะลึงอยู่ หลังจากที่ได้ยินเย่เฉินพูดแบบนี้ ก็ใจพังไปเลยทันที

พูดจบ เย่เฉินมองไปหาเฟ่ยเข่อซิน และพูดอย่างจริงจังว่า:"คุณเฟ่ย ผมจะแจ้งว่านพั่วจวิน ว่าหลังจากที่พวกคุณถึงตะวันออกกลางแล้วต้องต้อนรับอย่างดี แต่ว่ายังไงซะก็คือไปตะวันออกกลาง สภาพคงค่อนข้างยากลำบาก ยังต้องขอให้คุณและคุณท่านเฟ่ยเอาชนะมันให้ได้"

เฟ่ยเข่อซินรู้ดี แม้ว่าเย่เฉินจะสามารถช่วยให้ปู่ทวงอำนาจกลับมาได้ แต่ตนก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะขอให้เขาช่วยเลย

ตอนนี้เย่เฉินเต็มใจที่จะช่วยชีวิตปู่และชีวิตของเธอเอง มันถือว่าเป็นความเมตตาที่ยิ่งใหญ่แล้ว

ดังนั้นเธอจึงพูดสะอื้นด้วยความซาบซึ้งว่า:"ขอบคุณสำหรับความเมตตาของคุณเย่เฉิน เข่อซินจะไม่มีวันลืมมันเลย!"

เย่เฉินโบกมือ และพูดต่อ:"ตะวันออกกลางยาวไกล คุณพาคุณท่านเฟ่ยไปที่โรงพยาบาลก่อน แล้วผมจะให้คนเตรียมอาหารและของใช้ประจำวัน เอาขึ้นเรื่องให้พวกคุณล่วงหน้า"

เฟ่ยเข่อซินร้องไห้ไป พยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าไป และพูดสะอื้นว่า:"ขอบคุณค่ะคุณชายเย่…... ขอบคุณค่ะ!"

เย่เฉินยิ้มเบา ๆ และมองไปที่เฟ่ยเจี้ยนจงอีกครั้ง พูดว่า:"คุณท่านเฟ่ย ต่อไปคงต้องให้คุณต้องร่วมมือด้วยครับ"